Zakazany Las - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl - Magiczny Świat Harry'ego Pottera

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Zakazany Las

Podstawowe informacje:

Autor:

Klaudia Lind

Gatunek: Poezja

Ograniczenie wiekowe: b/o

Przeczytano 2212 razy.

Tytuł mówi wszystko;)

Bohaterowie: własna postać.

Jest takie miejsce, co przyprawia o dreszcze
Myślisz o nim i drżysz ze strachu
Zakazy Hogwartu, dosadne, złowieszcze
Zabronią Ci wejść do Tego Lasu

Powodów w istocie jest tyle co drzew
Co rosną posępnie na jego terenie
Ni szmer najmniejszy, ni ptaków śpiew
Ni pomuch wiatru i słońca promienie

Nie znajdziesz tu szczęścia, światła, nadziei
Tylko strach co pełznie po karku jak żmija
Mrok tu bezwzględny i stos korzeni
Las wciąga jak koszmar, który nie mija

Sądzisz, że Lumos oświetli ci drogę?
Lecz światło ginie wśród gęstego mroku
Nie znajdziesz wyjścia, czujesz trwogę
Bo tylko ciemność w zasięgu wzroku

I sądzisz zapewne, że las ten wymarły
Żeś tylko ty jest żywą istotą
Lecz tu pegazy, zwodniki, centaury
Wyłażą by strzec lasu dniem i nocą

Kątem oka dostrzegasz ich cienie
Czają się w mroku, są już blisko
Czujesz ich oddech, złowrogie spojrzenie
Wpadasz wprost w grząskie trzęsawisko

Zapewne sądzisz, żeś dokończył żywota
Że pamięć o tobie zginie w koronach
Lecz litość i człowieczeństwo nie tylko twa cnota
Wyniósł cię centaur na swoich ramionach

Budzisz się, sam, pośrodku błoni
Nie możesz uwierzyć, że jeszcze żyjesz
Swą różdżkę trzymasz kurczowo w dłoni
Wiesz, że następnym razem na pewno zginiesz

W Hogwarcie nie po to są wszelkie zakazy
By przestrzegać ich od czasu, do czasu
Lecz mimo przestrogi jeszcze wiele razy
Ktoś pójdzie do Zakazanego Lasu

A las nie zawsze będzie łaskawy
Nasz centaur zapomni o litości
I tym razem dla zabawy
Połamie ci wszystkie kości

Komentarze

Rue Riddle dnia 14.08.2017 12:19

Wow!
Bardzo dobry wiersz, naprawdę

Może nie przebija twojej miniaturki, ale jest z czego być dumnym:laczka:
Rymy mi w kilku miejscach nie grały, ale to się zdarza więc przebaczam

Pozostawiam bez oceny, bo waha mi się między P, a W i nie mogę się zdecydować

ania919 dnia 14.08.2017 12:34

Również uważam, że to bardzo dobry wiersz

udało ci się zbudować odpowiedni nastrój. No i płynnie się go czyta, rytm jest zachowany, rymy czasem nie grały, ale zbytnio to nie przeszkadza w odbiorze wiersza, ogólnie jest super. A dam ci wybitny

Angelina Johnson dnia 15.08.2017 18:41

Bardzo lubię Twoje wiersze. Są one pełne niewymuszonych emocji. Podoba mi się to zwracanie się bezpośrednio do czytelnika. Wszystko wydawało się takie bajkowe, choć delikatnie niepokojące, ale końcowa zwrotka nie pozostawiła złudzeń - ten wiersz mógłby spokojnie wisieć sobie przy wyjściu z Hogwartu jako odstraszacz dla potencjalnych podróżników po Zakazanym Lesie.
Ten utwór ma dla mnie tylko jeden minus - interpunkcja. To jedyne nad czym mogłabyś popracować

Talia Filtch dnia 21.08.2017 08:33

Świetny! Pięknego języka używasz

Podoba mi się atmosfera i rymy niedokładne. Morał również ładnie udało Ci się wpleść. Ostatni wers sam przyprawia o dreszcze

Jednak w sumie to charakter centaurów - raz pomoże, ale tylko po to, aby ten ktoś się już więcej nie zbliżał do lasu. Interesowny taki.

Ja nie zgodzę się z Angeliną akurat w kwestii interpunkcji. Wiersz rządzi się własnymi prawami, a dodając przecinki, kropki, średniki i tym podobne czuję się, jakbym siekała utwór na kawałki. Czasem nie potrzeba ich do zrozumienia treści

Tutaj w ogóle nie odczułam negatywnych skutków ich braku w kilku miejscach, jak dla mnie wiersz jest z tego powodu bardziej czytelny. Oprawa graficzna jest dosyć ważna, tutaj bardzo mi pasuje

Cóż, mogę powiedzieć tylko jedno słowo. Wybitny.

Nedelle dnia 31.08.2017 16:28

Bardzo przyjemnie się go czytało, jest świetny! Taki mroczny, czuć magię Zakazanego Lasu. Ostatnia zwrotka jest genialna, zabieram ją do mego zacnego podpisu! Co do interpunkcji, to uważam, że rację ma tutaj Talia, wiersz jest zupełnie inny od prozy. Jestem pod wrażeniem

Kurde! Taka utalentowana dziewczyna jest Puchonką, ale czad!