- ... i stało się wówczas tak, że oskarżono ich o zdradę, i czary, i morderstwa, o wszystkie najgorsze zbrodnie, a nawet połowa nie była ich winą. Obdarto ich z honoru i odebrano wszelkie prawa, a nawet te, których nie posiadali.

Część z nich uciekła przez morze w stronę Brytanii, a nawet i dalej, do Skandii (a wraz z nimi brat króla, książę Salzar, który miał zginąć z rąk skrytobójcy, a któremu jedynie oni pozostali wierni). Wielu jednak zostało złapanych przez królewskich rycerzy (podobno on sam był charłakiem, ale o tym nie mówi się głośno).

Niewielu uciekających, a jeszcze mniej ich oprawców, znało powód Wielkiej Czystki, jak to wtedy nazywano. Sądzili, że chodzi o jakąś większą, podniosłą sprawę, o sprawę dla której warto narazić życie. No cóż, mylili się. Królowi (bo to on stał na czele wojsk rycerskich) nie przyświecał żaden z wyższych celów, nie próbował nawet udawać, że tak jest. Chodziło o sprawy osobiste. A musicie wiedzieć, że gdy jest się królem władającym oddziałami zbrojnych, trudno oprzeć się pokusie zadania dotkliwszych ran swoim wrogom.

Ogłosił więc magów, wszystkich, bez wyjątku, o zdradę królestwa, pogaństwo i wszystko, co w tamtych czasach uważane było za zbrodnie. Możecie zapytać: "i w czym problem? Nawet najostrzejszy miecz nie ma szans w starciu z czarodziejską różdżką". Mielibyście pewnie rację. Ale król nie był głupcem. Zdawał sobie sprawę ze swoich słabości.

W zamkach wszystkich baronów, w większości miast, a nawet w kilku pomniejszych wioskach mieszkał chociaż jeden czarodziej. Miejscowe wróżbitki, zielarze, czy zwykli magicy - żaden z nich nie wiedział, że w nocy podpisano dekret, wydający ich wszystkich na śmierć. Jak każdego ranka udali się do pracy, odwiedzić przyjaciół, czy zrobić zakupy na targu i każdy z nich został otoczony przez tuzin królewskich rycerzy. Biedni magicy, oj biada im!

Nie chcieli walczyć z ludźmi, których uważali za sprzymierzeńców. Większość poddała się dobrowolnie, a ci, którzy stawiali opór, kończyli ze sztyletem wbitym głęboko w pierś. Ci czarodzieje, którzy mieszkali na zamkach, nie doczekali nawet poranka. Pod osłoną nocy, zostali zaatakowani, nie mając szans na obronę.

Kilku uciekło, schowało się w lesie. Większość nie miała jednak szans na przeżycie. Gdy wieść o dekrecie się rozeszła, rozpoczęła się wielka nagonka. Czarodzieje mieszkający w lasach czy na pustkowiach szybko szykowali się do opuszczenia kraju. Wszyscy mieszkańcy wiosek i miast przyłączyli się do łapania magicznych. Za każdego z nich otrzymywali sowitą zapłatę. I tak matki wydawały córki, synowie ojców, przyjaciele przyjaciół, a sąsiedzi sąsiadów. Nikt nie był bezpieczny.

Schwytano uczniów, którzy uczyli się dopiero zaklęcia światła i starców, którzy o własnych siłach nie wstawali z łóżek. Wielu, oj wielu zaufało niewłaściwym osobom, a jaszcze więcej złapano na łowach (naprawdę urządzano na nich polowania. Za każdą szatę płacono srebrem, za różdżkę - złotem). Możecie mi wierzyć - nigdy więcej na świecie nie było tak brutalnych czasów, jak wtedy, gdy zgodnie z Dekretem Zdrajców, polowano na Czarodziejów.

A później, gdy wszyscy, którzy nie umknęli zostali złapani, rozpoczęły się egzekucje. Krwawe widowiska. Krwawe i brutalne. Każdy mieszkaniec stolicy miał obowiązek je oglądać (z wyjątkiem starców i obłożnie chorych). Przed szafotami gromadziły się tłumy. Krzyczały oszalałe, zapominając, że przed ich oczami mordowano niewinnych. Powieszano ich. Palono na stosie. Ścinano im głowy. A oni przez cały ten czasu - dumni, wyprostowani, wykrzykiwali błagania do Merlina i zaklęcia, które już dawno straciły swą moc. Nikt ich nie słuchał.

Jeden mały chłopiec, nie więcej niż dziesięć lat, jeszcze dziecko, stojąc na szafocie, zdjął z szyi srebrny amulet i rzucił go w tłum. Na wewnętrznej stronie, dziecięcym pismem wyskrobane było "Wybaczam".

Ostatni pozostali Czarodzieje mieli skończyć spektakularnie. Zarazę trzeba był wypędzić. Zdrajców trzeba było ukarać. Dla zemsty. Dla zemsty Oszalałego Króla - brata Salzara, za którego głowę osobiście ustalił nagrodę.

Ostatni czarodzieje (było ich zaledwie kilkunastu - nie próbowali nawet uciekać), szli na śmierć ubrani w obszerne szaty, z tiarami na głowie i połamanymi różdżkami w rękach.

Tylko ich krzyki zdołały przebić się ponad wiwaty tłumu.