- ... i sta³o siê wówczas tak, ¿e oskar¿ono ich o zdradê, i czary, i morderstwa, o wszystkie najgorsze zbrodnie, a nawet po³owa nie by³a ich win±. Obdarto ich z honoru i odebrano wszelkie prawa, a nawet te, których nie posiadali.
Czê¶æ z nich uciek³a przez morze w stronê Brytanii, a nawet i dalej, do Skandii (a wraz z nimi brat króla, ksi±¿ê Salzar, który mia³ zgin±æ z r±k skrytobójcy, a któremu jedynie oni pozostali wierni). Wielu jednak zosta³o z³apanych przez królewskich rycerzy (podobno on sam by³ char³akiem, ale o tym nie mówi siê g³o¶no).
Niewielu uciekaj±cych, a jeszcze mniej ich oprawców, zna³o powód Wielkiej Czystki, jak to wtedy nazywano. S±dzili, ¿e chodzi o jak±¶ wiêksz±, podnios³± sprawê, o sprawê dla której warto naraziæ ¿ycie. No có¿, mylili siê. Królowi (bo to on sta³ na czele wojsk rycerskich) nie przy¶wieca³ ¿aden z wy¿szych celów, nie próbowa³ nawet udawaæ, ¿e tak jest. Chodzi³o o sprawy osobiste. A musicie wiedzieæ, ¿e gdy jest siê królem w³adaj±cym oddzia³ami zbrojnych, trudno oprzeæ siê pokusie zadania dotkliwszych ran swoim wrogom.
Og³osi³ wiêc magów, wszystkich, bez wyj±tku, o zdradê królestwa, pogañstwo i wszystko, co w tamtych czasach uwa¿ane by³o za zbrodnie. Mo¿ecie zapytaæ: "i w czym problem? Nawet najostrzejszy miecz nie ma szans w starciu z czarodziejsk± ró¿d¿k±". Mieliby¶cie pewnie racjê. Ale król nie by³ g³upcem. Zdawa³ sobie sprawê ze swoich s³abo¶ci.
W zamkach wszystkich baronów, w wiêkszo¶ci miast, a nawet w kilku pomniejszych wioskach mieszka³ chocia¿ jeden czarodziej. Miejscowe wró¿bitki, zielarze, czy zwykli magicy - ¿aden z nich nie wiedzia³, ¿e w nocy podpisano dekret, wydaj±cy ich wszystkich na ¶mieræ. Jak ka¿dego ranka udali siê do pracy, odwiedziæ przyjació³, czy zrobiæ zakupy na targu i ka¿dy z nich zosta³ otoczony przez tuzin królewskich rycerzy. Biedni magicy, oj biada im!
Nie chcieli walczyæ z lud¼mi, których uwa¿ali za sprzymierzeñców. Wiêkszo¶æ podda³a siê dobrowolnie, a ci, którzy stawiali opór, koñczyli ze sztyletem wbitym g³êboko w pier¶. Ci czarodzieje, którzy mieszkali na zamkach, nie doczekali nawet poranka. Pod os³on± nocy, zostali zaatakowani, nie maj±c szans na obronê.
Kilku uciek³o, schowa³o siê w lesie. Wiêkszo¶æ nie mia³a jednak szans na prze¿ycie. Gdy wie¶æ o dekrecie siê rozesz³a, rozpoczê³a siê wielka nagonka. Czarodzieje mieszkaj±cy w lasach czy na pustkowiach szybko szykowali siê do opuszczenia kraju. Wszyscy mieszkañcy wiosek i miast przy³±czyli siê do ³apania magicznych. Za ka¿dego z nich otrzymywali sowit± zap³atê. I tak matki wydawa³y córki, synowie ojców, przyjaciele przyjació³, a s±siedzi s±siadów. Nikt nie by³ bezpieczny.
Schwytano uczniów, którzy uczyli siê dopiero zaklêcia ¶wiat³a i starców, którzy o w³asnych si³ach nie wstawali z ³ó¿ek. Wielu, oj wielu zaufa³o niew³a¶ciwym osobom, a jaszcze wiêcej z³apano na ³owach (naprawdê urz±dzano na nich polowania. Za ka¿d± szatê p³acono srebrem, za ró¿d¿kê - z³otem). Mo¿ecie mi wierzyæ - nigdy wiêcej na ¶wiecie nie by³o tak brutalnych czasów, jak wtedy, gdy zgodnie z Dekretem Zdrajców, polowano na Czarodziejów.
A pó¼niej, gdy wszyscy, którzy nie umknêli zostali z³apani, rozpoczê³y siê egzekucje. Krwawe widowiska. Krwawe i brutalne. Ka¿dy mieszkaniec stolicy mia³ obowi±zek je ogl±daæ (z wyj±tkiem starców i ob³o¿nie chorych). Przed szafotami gromadzi³y siê t³umy. Krzycza³y oszala³e, zapominaj±c, ¿e przed ich oczami mordowano niewinnych. Powieszano ich. Palono na stosie. ¦cinano im g³owy. A oni przez ca³y ten czasu - dumni, wyprostowani, wykrzykiwali b³agania do Merlina i zaklêcia, które ju¿ dawno straci³y sw± moc. Nikt ich nie s³ucha³.
Jeden ma³y ch³opiec, nie wiêcej ni¿ dziesiêæ lat, jeszcze dziecko, stoj±c na szafocie, zdj±³ z szyi srebrny amulet i rzuci³ go w t³um. Na wewnêtrznej stronie, dzieciêcym pismem wyskrobane by³o "Wybaczam".
Ostatni pozostali Czarodzieje mieli skoñczyæ spektakularnie. Zarazê trzeba by³ wypêdziæ. Zdrajców trzeba by³o ukaraæ. Dla zemsty. Dla zemsty Oszala³ego Króla - brata Salzara, za którego g³owê osobi¶cie ustali³ nagrodê.
Ostatni czarodzieje (by³o ich zaledwie kilkunastu - nie próbowali nawet uciekaæ), szli na ¶mieræ ubrani w obszerne szaty, z tiarami na g³owie i po³amanymi ró¿d¿kami w rêkach.
Tylko ich krzyki zdo³a³y przebiæ siê ponad wiwaty t³umu.
---
M³ody profesor Binns zaszklonymi oczami spogl±da na uczniów wbiegaj±cych do klasy. Na radosnych uczniów, którzy kilka dni temu - zaraz przed rozpoczêciem roku szkolnego, kupili swoje pierwsze ró¿d¿ki. Odwraca wzrok, zagl±daj±c do po³o¿onej na biurku ksi±¿ki.
- Dzisiaj omówimy pierwsz± bitwê goblinów pod wodz± Gablinosa Niskiego - rozpoczyna cichym, zachrypniêtym g³osem.
W rêkach obraca srebrny amulet, przekazywany w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie, maj±c nadziejê, ¿e jego pierwszy w³a¶ciciel mu wybaczy.
Niektóre sprawy lepiej przemilczeæ. Opowie¶æ o zem¶cie potrafi wywo³aæ tylko i wy³±cznie chêæ zemsty.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Margaret Black
pisz Margaret jak najwiêcej ja zawsze chêtnie przeczytam 
PaulaSmith
bo opisuje te zda¿enie tak, jakby sam tam by³ i z³apa³ tej amulet, a pózniej niby przekazywany z pokolenia na pokolenie? 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Christina
Szczerze mówi±c, w mojej opinii zakoñczenie uratowa³o to opowiadanie. Spodziewa³em siê raczej czego¶ takiego, ¿e Binns by³ tym ma³ym ch³opcem z amuletem, a tu proszê... Ale poza tym tak ¶rednio. Trochê literówek (np. ca³y ten czasu), trochê b³êdów stylistycznych, no i ogólnie takie...dziwne, jakby pisane na si³ê. Jaki¶ tam pomys³ by³, ale nie do koñca rozwiniêty. Trochê mnie denerwowa³y te ci±g³e wyja¶nienia w nawiasach. Trzeba by³o to jako¶ rozszerzyæ, a nie tak wszystko na boku wyja¶niaæ, bo jak dla mnie to jest takie trochê niedojrza³e... Ale za pomys³ i za to zakoñczenie dajê Zadowalaj±cy.