KHZP  dnia 18.08.2018 19:40

---

Zacznijmy od tego, że utwór jest na prawdę bardzo trudny.
Dla zdecydowanej większości osób, jako wiersz, kompletnie niezjadliwy, JEDNAK widzę w tym coś więcej. Może osobiście go nie czuję, zwłaszcza, że bardzo nie lubię przenośni (głównie dla tego, że w szkole koniecznie trzeba czytać zdania do końca, a nie wersami, o co na przykładzie tego tekstu, jak i innych jawnie rymowanych, aż się prosi).

Bardzo ciężko mi się wypowiedzieć w jakiś konkretny sposób. Chciałbym zobaczyć cały proces twórczy. Móc w duchowej formie stanąć i obserwować ukradkiem kiedy to piszesz.
Nie chcę bowiem zostać teraz, może nie wyśmiany, ale coś w ten deseń. Wiersz, albo był pisany pod wpływem napływu emocji, albo został bardzo rozsądnie przemyślany, by wydobyć z niego tylko to co było przez Ciebie pożądane.
Bardzo mnie to ciekawi...

Taki drobiazg pozwolę sobie wtrącić. Oczywiście tutaj jest to kompletnie nieistotne - błahostka związana z moim guścikiem, ale lepiej mi brzmi "[...] dobrze będzie".




Dobra. Po dłuższym myśleniu uważam, że tekst mi się podoba i mimo pewnych obaw, daję Wybitny!

Sam temat jest wybitnie trudny, aby go zwyczajnie nie spartolić. Z tego powodu całkowicie rozumiem jego budowę.
Po przeanalizowaniu każdego zdania, wiem już, że interpunkcja jest maksymalnie dopracowana. Na prawdę ciężko tego ficka dobrze przeczytać przy pierwszym podejściu. Wybitnie Ci to wyszło. Aż mnie duma rozpiera, Droga Koleżanko.

Mam nadzieję, że mój odbiór, wizja przedstawionych wydarzeń jest zgodna z Twoimi. Bardzo pomocne okazuje się podanie postaci, a opis dodaje ciężaru, który moim zdaniem wcale nie ciąży, a pasuje idealnie. Tak więc:



Uważam, że w przepiękny sposób opisałaś pierwszą (i jedyną znaną nam) śmierć Harry'ego.


Kamień Wskrzeszenia... Mylę się? Bardzo poetyckie te opisy. Aż moje serduszko cicho łka. Na prawdę świetnie to wyszło. Aż brak mi słów.


Artystycznie opisałaś (zwłaszcza dalej, ale chodzi mi tu o zwłaszcza o jeden zwrot) śmierć spod klątwy uśmiercającej.
"Zniewolony słowem" - Avada Kedavra!


Małe zastrzeżenie, bo (o ile moja interpretacja jest prawidłowa) krew się wcale nie przelała. Spływać mogła jedynie w ciele. Ale nie przeszkadza mi to, bo obce już ciało daje niesamowitego efektu.
Ulatniająca dusza - genialny dobór słów w tej sytuacji.


Pomińmy to, że się chłopaczek (oczywiście, jeśli mam rację) nieco pomylił.
Ale wzmianka o Dumbledorze jest tak wspaniała i subtelna jak... Jak cała praca! Na prawdę trzeba w nią wsiąknąć, aby to poczuć.


Dodam tylko, odnośnie opisu śmierci, że fajnie nastaje tam zryw prowadzący do tego braku tchu w kolejnym wersie. Może nie wymaga to od nas wysiłku, ale wywołuje takie właśnie odczucie co pobudza, a zarazem spina w tym stanie.


Jeżeli znów nadinterpretowałem, to przede wszystkim przepraszam, a tak poza tym rzucam komentowanie poezji. Praktycznie zawsze czuję to coś i widzę więcej, niż sami autorzy chcieli pokazać.
Mam nadzieję, że nikomu więc tym moim bredzeniem humorku nie popsułem, a może nawet troszkę zachęciłem do tego wybitnego tworu. Miło by było.

Tak więc jeszcze raz pozwolę sobie nazwać wiersz WYBITNYM i klasycznie się pożegnam.

Pozdro, Puchon KHZP

Wioletta  dnia 20.08.2018 22:07

---

nie no jak już Puchon coś napisze to nie zostaje nic do skomentowania.

nie znam się na poezji, ale wiersz wydaje się bardzo emocjonalny i taki poważny. dla kogoś tak nieznającego się na tym jest on bardzo trudny. jestem pod wrażeniem Aneta! pisz dalej!

chciałoby sie napisać rozprawkę jak Puchon, ale no.

BumSzakalaka  dnia 26.08.2018 15:31

---

Wiersz jest naprawdę emocjonalny i zachowuje swoją powagę. Trzeba czytać uważnie i w skupieniu, żeby zrozumieć wszystko. A jeszcze do tego wiersz biały jest dość trudnym kąskiem.
Co mi się najbardziej podobało?

Wręcz zakochałam się właśnie w tym fragmencie. Ma on dla mnie naprawdę osobisty i poważny wydźwięk. Aż nie wierzę, że kilka słów może wywołać we mnie właśnie takie emocje.
Jeden mały negatyw. Czytając wiersz po raz pierwszy na myśl przyszedł mi Jezus. Serio. Jedyną osobą, która mi przyszła na myśl po przeczytaniu tego wiersza był Jezus. Nie Harry Potter.
Nie mniej jednak leci Wybitny, za wybitność tego wiersza

ulka_black_potter  dnia 06.09.2018 21:37

---

jezu, khzp twój post jest jak jakas polonistka interpretująca dwa wersy z bogurodzicy

ania919  dnia 03.10.2018 17:36

---

Ten wiersz jest za mądry dla mnie. Dla mnie wiersze mają rymy, rytm. Ten jest wierszem białym i takim, że trzeba się wysilić żeby zrozumieć. Podziwiam puchona, że tak dokładnie to rozgryzł. Ładnie opisałaś "śmierć Harry'ego", ale mi trudno to docenić. Pisz dalej, nie przejmuj się, że nie każdy lubi tego typu utwory. Obiektywnie patrząc wiersz jest super.

Scarllet  dnia 06.10.2018 16:45

---

Jest trudny, fakt. Poważny temat, no i nie ma rymów. Ale nie jest zły. Podoba mi się i czasami takie nie rymowane wiersze potrafią w człowieku pobudzić emocje i twój wiersz we mnie takie emocje pobudził.



To jest mój ulubiony fragment. Odzwierciedla taki wewnętrzny spokój, który człowiek doświadcza przy umieraniu ( podobno . No fajnie Ci to wyszło Anetka!

Aneta02  dnia 28.10.2018 03:45

---

Scarllet, Roksolana Delakur, dziękuje za miłe słówka

Niestety, ale człowiek nie doświadcza wewnętrznego spokoju przy umieraniu, chociaż to zależy od sytuacji. Może po prostu umysł jest w takim szoku, że staje się obojętny.

Ten wiers został raz odrzucony za rzekomy brak powiązania z serią, ale prędko wytłumaczyłam częściowy sens Śmierciojadkowi