Limonka napisał/a:
On w tej sztuce całkiem inaczej wygląda...już nie jak dzieciak :P Kumpla jednego mi przypomina :D ale i tak uważam ze jest brzydki. Ta sztuka to wyzwanie dla aktora i myślę, ze on występuje w niej żeby wszyscy przestali go kojarzyć tylko z Harrym. A nago na scenie jest tylko przez kilka minut :P

przejaw uczuć to wcale nie pocałowanie kogoś w policzek

Nie wybaczę mu nigdy ten triumfalnej miny na koniec pojedynku z Voldemortem

Nie wyobrażam sobie pocałować w policzek przed meczem zwykłego kolegę, z którym nawet się nie trzymam, więc dla mnie to jest przejaw uczuć

W dalszym ciągu nie mogę książkowemu Harry'emu wybaczyć tego, że nie potrafił być oparciem dla Hermiony, kiedy tego potrzebowała

niewybaczalne jest dla mnie to, że po ucieczce z domu Malfoyów zaczął się zastanawiać nad insygniami/horkruksami, zamiast chociażby sprawdzić, czy z Hermioną, która była torturowana, wszystko w porządku. Rozumiem - Zgredek umarł, ale w następnej kolejności chyba powinna być troska o przyjaciół, którzy mało brakowało, a by nie przeżyli. Jakieś priorytety powinny być.

Ja bym nawet spojrzała z drugiej strony - jak całujesz obcą osobę, to nie jesteś uczuciowa. Bo takie zachowanie nie robi na tobie wrażenia - gdyby robiło, nigdy byś się na to nie zdecydowała.

Harry w jego wykonaniu był właśnie taki ciapowaty, mało rozgarnięty. W ogóle nie czuć było od niego tej walki wewnętrznej, nieustannej gorączki

No a nie było tej troski? Może nie pobiegł za nią, ale przecież zaraz jak zdał sobie sprawę, że Zgredek nie żyje pytał "Gdzie jest Hermiona". No i dowiedział się, że będzie z nią dobrze. Potem kopał ten grób, znowu zapytał o Hermionę, dalej kopał, a potem przyszła Hermiona. Więc w sumie nie wiem, co takiego złego zrobił.

. Jeszcze coś - ta twarz była jak z jakiejś taniego badziewia. Szkoda, że jeszcze nie klasnął w dłonie. On powinien być chłodny i pewny siebie, ale nie zadowolony. Przed chwilą umarli jego najbliżsi, a teraz na twarzy ma "Ha ha ha, wygrywam, ale super". Mogli jeszcze zacząć rzucać konfetti i wypuścić w niebo kolorowe balony.

Przecież on był normalnym chłopakiem, a nie wiecznie dręczony walkami wewnętrznymi

Ja tam w ogóle mówię, że oboje z Ronem to są takie pierdoły i Hermiona za nich myśli

Nie mam książki przy sobie i nie mogę przeczytać jeszcze raz tego fragmentu

Dla mnie to była radość i właśnie pewność siebie człowieka, który wie, że teraz w końcu ma szansę i uda mu się to zakończyć.

Poza tym w książce z dialogu (który najchętniej bym wycięła) jasno wychodzi "hahaha wygrywam, ale super"

To, że ktoś w kółko gada o swoich problemach wcale nie czyni go uczuciowym

na jakiej podstawie stwierdzasz, że Hermiona chciała z nim o tym rozmawiać? Ja nie twierdzę, że Harry zapewniłby jej jakieś mega wsparcie emocjonalne,

Ale normalny chłopak też odczuwa jakieś emocje, a Daniel kompletnie ich nie oddał. Jakakolwiek złość, znużenie, zażenowanie, zakochanie, zmęczenie, ból - wszystko wyglądało karykaturalnie, jakbym kreskówkę oglądała, a nie film.

Tutaj znowu moje pytanie - na jakiej podstawie tak stwierdzasz?

Twoim zdaniem powinien pobiec za Hermioną... więc miał zostawić martwe ciało Zgredka, który tak wiele dla niego zrobił i pójść sobie tylko po to, by potrzymać Hermionę za rękę? Wiedział, że nic jej się nie stało, więc chciał pochować bliską mu osobę (bo Zgredek był mu bliski), co takiego w tym strasznego?

Tylko, że on nie odczuwał żadnej radości. Pewność siebie, zdecydowanie - jak najbardziej. Ale nie radość. Nigdzie o tym uczuciu nie było napisane, a i nie można go sobie domniemać, bo to nie jest naturalne.

No właśnie nie wynika, o czym napisałam wyżej. Oni tylko krążyli wokół siebie i gapili się sobie w oczy. Harry mówił z pewnością siebie i jakimś takim lekceważeniem dla Voldemorta, ale z pewnością nie z radością.

Podczas wykonywania kary śmierci zapraszano rodziny ofiar. I te osoby nie czuły radości, tylko ewentualnie mściwą satysfakcję

Nie sądzę, by Harry potrafił się cieszyć w momencie, w którym walczył na śmierć i życie z człowiekiem, który wymordował większość bliskich mu osób. W takich chwilach nie da się czuć radości. Gdyby ją odczuwał, zaczynałabym wątpić w jego zdolność do odczuwania czegokolwiek.

No każdy ma prawo wszystko odbierać sobie po swojemu, ale jak ktoś mi pisze, jakim to Harry był beznadziejnym przyjacielem, wydrylowanym z emocji kretynem i pierdołą życiową to ja piszę - nie nie był.
Tak samo jak ktoś pisze, że Daniel idealnie pasował do roli Harry'ego, to ja piszę też "nie" ;p

A czy ja coś takiego napisałam?

Mam na to inną teorię- nie chciała, bo wiedziała, że w tej kwestii nie mogła na niego liczyć i musiała sobie radzić sama.

Moimm zdaniem mógł pochować Zgredka, potem pójść do Hermiony, potrzymać za rękę, czy cokolwiek.

Można sobie wszystko domniemać, bo każdy odbiera wszystko na swój sposób. Nie musiało być nic napisane.

No bo w książce był dialog, a tu go nie było. Nie ma co porównywać scen, bo wyszły im inne.

A jeszcze inni w ogóle nie przychodzili, bo dla nich było to zbyt silne doznanie. Niektórzy potrafili nawet przebaczyć oprawcom - czego ja z kolei nie rozumiem, ale tacy się podobno zdarzali. Każdy odczuwa w różny sposób, nie ma co uogólniać.

wg Ciebie Harry był iealnym przyjacielem, moim zdaniem parę rzeczy jest tu u niego do poprawki i nie ma co się kłócić, bo każdy odbiera po swojemu i ma do tego prawo.