Rozdziały: [1], [2], [3].

Ferdynand Abbot był aurorem w angielskim Ministerstwie Magii. Bardzo lubił swoją pracę, ale czasami musiał od niej odpocząć. To „czasami” zdarzało się parę razy rocznie, na przykład w czasie Świąt Bożego Narodzenia. Dla niego odpoczynek bez nart albo bez gór, które uwielbiał, był odpoczynkiem bezsensownym. Dlatego ten urlop spędzał w Alpach. Odpowiedź na pytanie dlaczego akurat w Alpach była prosta. Po prostu uwielbiał te góry.
Nie lubił jeździć wyciągiem z innymi osobami, bo przeszkadzało mu to w skupieniu się nad ważniejszymi sprawami. Tym razem miał pecha. Jechał z trójką dzieci i ich rodzicami. Już liczył na spokojny wjazd samemu, gdy na dole wypięła się narta i musiał poczekać. Ten wjazd byłby jednak całkiem spokojny, bo dzieci były grzeczne, gdyby nie to, że do kanapy podleciała nagle sowa… - Przecież sowy nie latają w środku dnia - odezwało się jedno z dzieci.
- Skąd wiesz? - spytał odrobinę drwiąco jego brat bliźniak.
- Kuba, Olaf spokojnie. - Do akcji wkroczyła ich mama. W tym czasie auror zdążył odebrać od sowy list i schować go w bezpiecznym miejscu.
Jakiś czas później w hotelu Ferdynand otworzył list o następującej treści:

Drogi Ferdynandzie!
Niestety ktoś włamał się do Ministerstwa Magii. Nie wiemy, czy coś zostało ukradzione. Nie wiemy również kto to mógł być. Przy okazji nie znamy motywu włamania, a kradzież jest z najlepiej strzeżonego (poza Gringottem) miejsca na Pokątnej. Niestety, z powodu że jesteś aurorem spędzającym urlop najbliżej od Londynu, musisz tu przyjechać i pomóc nam rozwiązać tą sprawę. W dwójkę nie damy sobie rady.
Harry Potter
PS. Po powrocie wyjaśnisz mi co mugole i ty widzicie w jeździe na nartach, zgoda?


- Czyli mój urlop niestety się skończył…
Po wymeldowaniu się z hotelu, Ferdynand teleportował się na najbliższe lotnisko, żeby wrócić do Anglii. Nie mógł sobie odpuścić powrotu do domu w taki sposób, ponieważ uwielbiał mugolskie środki transportu. Nie było w nich niczego magicznego, niczego co mogło przypominać mu o tym, że był czarodziejem. Nawet od tego musiał czasami odpocząć.
Lot upłynął mu spokojnie, no może z wyjątkiem turbulencji w połowie drogi i ludzi rząd za nim, którzy śmiali się, że właściciel lotniska zamieścił na swojej stronie komunikat o treści: ”Znalezione bagaże prosimy zwrócić obsłudze stacji kolejowej”.
Auror w tempie natychmiastowym wylądował w gabinecie swojego szefa.
- Ustaliliśmy jedną jedyną rzecz -powiedział Harry.
- Jaką? - bez większego zainteresowania spytał jego pracownik.
- Sprawcą na pewno nie była przypadkowa osoba, włamała się do jednego z najlepiej strzeżonych pomieszczeń.
- Tam włamie się każdy dzieciak.
– Możliwe - odpowiedział spokojnie Potter. - Przejdźmy jednak do ważniejszych spraw.
Parę godzin później Ferdynand wyszedł z Ministerstwa Magii w humorze, którego nazwanie dobrym byłoby zbrodnią. W czasie rozmowy z przełożonym niczego się nie dowiedział. Nic a nic! Co dziwne, w ministerstwie w chwili włamania nie było nikogo. To bardzo utrudniało mu pracę. A powinien być cały odział aurorów. Przecież parę miesięcy wcześniej ministerstwo dostało groźby. Potter był jednak wtedy na urlopie z okazji jakiejś rodzinnej rocznicy. Tak naprawdę Ferdynand nie miał pewności że były to sprawy rodzinne, ponieważ jego szef nikomu nie powiedział gdzie jedzie. Co gorsze zmiennik o groźbach swojemu przełożonemu nic nie powiedział, bo stwierdził, że to tylko żarty i że nikt nie mógłby się włamać do ministerstwa. A przecież w czasie wojny czarodziejów do włamania doszło. Może włamywaczami byli śmierciożercy, ale liczył się fakt, że włamanie było możliwe.
Następnego dnia Ferdynand już miał wchodzić do wejścia dla pracowników, gdy zaczepił go jakiś mugol. - Przepraszam, jak dojść do Tower? – spytała tajemnicza osoba.
- Śpieszy mi się, ale za rogiem jest budka informacyjna. – Ferdynand próbował przejść obok mugola, który na dobrą sprawę mógł być czarodziejem. - A to ja przepraszam. – Tajemniczy ktoś poszedł w kierunku budki informacyjnej. „Co za świat”, pomyślał auror i poszedł do wejścia dla personelu.
Po wejściu do budynku Ferdynand skierował się od razu do biura swojego szefa..
- Dzień dobry szefie! - auror przywitał się z Potterem.
- Zdaje mi się, że byłeś ciekawy kto jest tym drugim aurorem - powiedział Harry, nadal patrząc w papiery. - Przedstawiam Ci Petera. Jest aurorem w duńskim Ministerstwie Magii.
Dopiero wtedy Anglik zobaczył, że nie są sami w pomieszczeniu.
- Po co ściągamy aurorów zza granicy? - spytał zdziwiony Ferdynand.
- Bo nasi są na urlopie - odpowiedział mu szef . - A poza tym nie możemy ściągać nikogo z urlopu. Wszyscy mają wolne, na które zasłużyli.
Auror spotkał się z miną, przez którą jego pracownik chciał powiedzieć: "a co z moim urlopem?", jednak Potter mówił dalej.
- A jeśli o Ciebie chodzi, to wybrałem Cię dlatego, że spędzałeś urlop najbliżej Anglii.
- Kiedy w ogóle zauważyliście, że doszło do próby włamania? - zapytał niespodziewanie Peter. - To ważna informacja, ponieważ nie wiemy kiedy do niego doszło, możemy tylko snuć przypuszczenia.
- Do próby włamania doszło prawdopodobnie parę dni temu - odpowiedział Harry.
- Nie o to mi chodziło. Pytam, kiedy ustaliliście, że do takowej próby doszło! No i czemu, na gacie Merlina, jeszcze nie zbadaliśmy okoliczności tego zajścia?
- Przedwczoraj, o ile się nie mylę, nie było mnie w pracy - odpowiedział zrezygnowany i trochę zdegustowany szef aurorów. - A jeśli chodzi o drugie pytanie, to zbadajmy je teraz!
- A gdzie w ogóle doszło do włamania? – spytał znudzony Ferdynand. Nie cieszył się z powodu przerwania urlopu, a teraz nie chciał słuchać kłótni swojego szefa i tego Duńczyka.
- Z tego co wiem to w Departamencie Tajemnic. Nie wiem nic ponad to. - Odpowiedź Pottera była krótka, ale jednoznaczna. Przekaz z niej brzmiał: nie rządzić się na moim terenie!
- A do jakiego pomieszczenia konkretnie się włamano? - spytał obcokrajowiec. Peter chciał dowiedzieć się jak najwięcej, więc zadawał dużo pytań. "Znając cierpliwość tych dwóch zaraz dojdzie do sprzeczki", pomyślał Ferdynand. Rzeczywiście, parę chwil później woda w zaporze przeciwpowodziowej Pottera przekroczyła najwyższy poziom. Szefa aurorów opisywano jako opanowanego i spokojnego, ale może nie był to trafny opis... Jego prawdziwe oblicze było straszniejsze niż niejednego śmierciożercy.
- Drogi kolego, sądzę że jesteś wystarczająco inteligentny, żeby wydedukować gdzie do tego włamania mogło dojść. A jak nie, to zmień zawód! - warknął poirytowany całą tą sytuacją Harry.
- Sądzisz, szefie, że jestem totalnym idiotą?! Kto tak w ogóle pozwolił Ci się tu rządzić? - Peter również był naprawdę zdenerwowany. - Na kursie dla aurorów byłem najlepszy, a ty przeszedłeś pewnie ulgowy kurs z powodu swojej sławy, bo przecież jesteś Chłopiec, który Przeżył. Jak to brzmi!
- Możecie przestać? - zapytał zirytowany Ferdynand. - Wasze kłótnie do niczego nie prowadzą! Chodźmy już do Departamentu Tajemnic.
Aurorzy zgodzili się z Ferdynandem i skierowali się do miejsca, w którym doszło do włamania.
- Żeby pracownik był mądrzejszy od swojego szefa... - zaczął duński auror.
- Och, zamknij się! - wycedził Harry przez zaciśnięte zęby.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.