Rozdziały: [1], [2], [3].

Ze specjalną, zieloną dedykacją dla Bad Wolf.


Od progu uderzyła go silna mieszanka zapachów. Miał się wyluzować, a musi wdychać jakieś eksperymentalne trunki i posiłki - ta nowoczesność sprawi w końcu, że zamiast zwykłego papieru toaletowego ludzie będą korzystać z maszyn, jak w mugolskich fabrykach. Nie wiedzieć po co - kiedyś chłop szedł do baru, brał piwo, kawałek jakiegoś mięsa, czasem coś mocniejszego, a kobiety zamawiały jakieś lżejsze placki i wszystkim to pasowało. Niezbyt zadowolony ogarnął wzrokiem wnętrze: gromadka niechlujnie ubranych karłów zażarcie grała w karty, co jakiś czas soczyście klnąc - auror był raczej pewny niedalekiej bójki. Dystyngowany, elegancko odziany Azjata, z miną jak na ścięcie, spoczywał w rogu wyraźnie kogoś oczekując, przy jednym stoliku siedziały plotkujące baby po czterdziestce, a przed stojącym za barem Neville'em spoczywał blady blondyn ubrany w szaty, które nawet Harry'emu zdawały się nie pasować do siebie, a ekspertem w sprawach ubioru on nie był, co regularnie przypominała mu żona, niemalże doprowadzając przy tym do szału. Przywitał się z Neville'em i zamówił małe piwo. Zrobiło mu się żal dawnego kumpla. Do władzy doszły nieodpowiednie osoby - jakiś stary palant, który utrzymywał dawną urazę do McGonagall i Ministerstwo znów wmieszało się w sprawy Hogwartu. Najpierw próbował pozbyć się najbardziej oddanych dyrektorce pracowników i niestety z Neville'em mu się udało. Potem próbował wygryźć samą Minervę i - co przywołało uśmiech na twarz Harry'ego - nieźle się na tym przejechał. Wewnętrzne postępowanie w Ministerstwie o niepełne raporty i nieuzasadnione działania zdegradowały pana Banca do roli protokolanta. McGonagall była gotowa użyć różnych środków dla dobra szkoły, a wśród władz wielu się z nią liczyło. Teraz Neville pracował w Dziurawym Kotle, żeby robić cokolwiek, ale starał się o robotę u jakiegoś snooba, który dla szpanu trzymał masę egzotycznych roślin - co ciekawe pomylił je wszystkie w wywiadzie dla Proroka Codziennego i czytelnicy mieli z niego niezły ubaw. Gdyby Kingsley nie odszedł, takie śmieci jak ten urzędniczyna mogłyby tylko dawać mandaty za kradzieże kociołków i handlowanie bez zgody. Jednak nie tylko wojna wzbogacała śmierć... zdrowy facet, przeżył tyle pojedynków, Voldemorta, a odszedł przez powikłania po jakieś zasranej smoczej ospie! Cholera, miał zapomnieć o tym, co przeczytał, o tym jakie to światło rzuciło na jego matkę, a wciąż trzymały się go przygnębiające myśli. Chciał to przerwać! Neville już miał go o coś pytać - zapewne klasyczne czy wszystko ok. Położył garść galeonów na blacie i szybko wyszedł na Pokątną.

Najpopularniejsza ulica w magicznym świecie jak zwykle była zatłoczona i gwarna. Sprzedawcy, z przewieszanymi przez szyję torbami, którzy oferowali swoje - niekiedy podejrzane - towary, dzieciaki podekscytowane zakupami w tak wspaniałych sklepach, których oczy z zafascynowania przypominały monety. Sporo młodych i, co nie mniej ważne dla Harry'ego, ładnych kobiet, niektóre w towarzystwie swoich niezbyt zadowolonych partnerów. Wszystko uzupełniały skrzekliwe odgłosy sów i rekotanie uciekających ropuch. Harry'emu stanęła przed oczami pierwsza wizyta w tym miejscu, co chwilowo poprawiło mu humor. Zrobił kilka kroków, po chwili w jego stronę podbiegło dziecko.
- Mamo, to ten pan z albumu! - krzyknęła mała blondyneczka o jasnych włoskach i pulchnej twarzy. Miała różową sukienkę - małe dzieci ostatnio często nosiły mugolskie ubrania, moda taka. Harry'emu było to obojętne, ale jego teść był zachwycony. Nieśmiało pogładził dziecko po główce. Tuż za dziewczynką szła mama - blondynka, delikatnej urody, o nieco bladej twarzy, w szacie podchodzącej pod granat.
- Kochanie, pan Potter pewnie jest zajęty - łagodnie napomniała córkę i uśmiechnęła się przepraszająco.
- Nie, wcale nie - odparł Harry, widząc jaką radość ten maluch czerpie ze spotkania z nim.
- A pokonanie tego lola Voldemota było trudne? - Harry pomyślał, że jeśli ta rezolutna dziewczynka kiedykolwiek zasiądzie w Wizengamocie, to żal mu oskarżonych.
- Dokonanie tego było trudne, ale uczucie, które mi potem towarzyszyło było wspaniałe.
- Czy tak tludne jak nauka alfabetu? - Tym pytaniem poprawiła Harry'emu humor - ta dziewczynka to z pewnością przyszłość narodu! Po chwili nadleciała spora, brązowa sowa i zrzuciła na Harry'ego list z Ministerstwa. Zaciekawiony szybko rozerwał kopertę i zaczął czytać.


Drogi Harry!
W sprawie Katherine Pierce pojawił się świadek, który twierdzi, że ma ważne informacje. Jest to Syriusz Mikasa, 32 klaun magicznego cyrku "Hipek - Hopek", o przydomku Portugas! Kiedyś, w innej sprawie był to ważny informator, więc radzę podejść do tego poważnie.
Pozdrawiam i proszę o szybki przyjazd
Twój zastępca
Aron Mendlu

Teleportował się z ulicy Pokątnej i po chwili był w biurze. Pomieszczenie było małe - przy jedynym oknie stał stolik mieszczący dzbanek z wodą gazowaną, z kolei same biurko było bardziej po prawej. Minimalizm i chłodne odcienie niebieskiego, a przy drzwiach dwóch strażników - grubych, ospałych, robiących za małą kasę i wyszkolonych o wiele gorzej niż Harry czy jakikolwiek auror. Przepisy magicznego świata nierzadko opierały się na paradoksach. Harry usiadł w swoim czerwonym, wygodnym fotelu na kółkach. Naprzeciw widział człowieka w biało - czerwono - niebiesko - żółtym ubraniu, które chyba musiało być szyte na zamówienie - w żadnym ze znanych Harry'emu sklepów takich cudacznych strojów nie sprzedawano. Przybrał na twarz wyuczony wyraz uprzejmego zainteresowania, jednak jego oczy zdradzały, że jest nieufny i kontroluje sytuacje. Machnął różdżką, a tuż przy jego uchu pojawił się pergamin i samonotujące pióro.
- Słyszałem, że ma pan istotne dla nas informacje.
- Jestem Portas, po prostu Portas - odparł gość z przesadnie szerokim uśmiechem.
- Nadal słucham.
- Taak, jakiś czas temu polazłem z kumplami na piwo. Do baru "Pod połamaną różdżka". Polecam, mają tam naprawdę świetne trunki!
- Do rzeczy, proszę.
- Dobra już, dobra. Niby Ministerstwo takie bogate, ale patrząc na pana, to niezbyt dużo płacą wam za nadgodziny. Wczoraj spotkałem kilku kumpli z Hogwartu, no i gadaliśmy, wspominaliśmy. Przypomnieliśmy sobie taką grotę, na skale w Hogsmeade. Miała kilka pieńków, tworzących niepełny kwadrat, wyłożona mchem, świetne miejsce! Co ja z taką Doris tam robiłem, takie harce
- Do rzeczy - ponaglił świadka Harry, starając się ukryć rozbawienie.
- Chodziliśmy tam z twoją mamą, Katherine Pierce i kilkoma innym kolegami. Wiesz, świetne miejsce na wagary i kilkudniowe zniknięcia. Poza tym twoja mama często łaziła tam z Jamesem, a raz z Syriuszem, sam byłem zszokowany! - przez twarz Harry'ego przemknął cień zainteresowania. - Ostatnio też tam poszliśmy, powspominać, pośpiewać, bo my to raczej weseli ludzie jesteśmy. Zauważyłem, że powietrze było bardzo nawilżone, a Kath zawsze je nawilżała zaklęciem, miała manię, nie mogła wytrzymać, gdy było zbyt suche.
- Dlaczego nie przyprowadził pan większej ilości świadków?
- Po co? Oni nic nie widzieli, nie słyszeli, czeski film - boją się. Ja tam mam wywalone, i tak trzeba kopnąć w kalendarz.
Dobrze, sprawdzimy to - obiecał Harry, zastanawiając się jak poza dochodzeniem podpytać go o prywatne sprawy. Jednak mieli jego dane, więc czym się tu martwić - to będzie proste jak wkręcenie Dawlisha!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?