Rozdziały: [1], [2].

- Jesteś piękna - powiedziała sama do siebie. - Bez żadnej skazy, inteligenta, śmiała, czarująca... Tylko pozazdrościć! - uśmiechnęła się szeroko do swojego odbicia w lustrze i poprawiła malinową koszulkę z dekoltem i spódniczkę koloru khaki. Pomalowała usta, powieki i rzęsy, założyła czarne kozaki na lekkim obcasie i wyszła z domu kierując się do pracy.

Jej lekceważące podejście do wszystkiego, co nie było cenne, doprowadzało do szału wszystkich, których uważała za przyjaciół, oraz poczucie wartości miała o tyle zawyżone, że nie zauważała jak ktoś w sposób równie bezczelny jej zachowaniu próbował ją ośmieszyć.

- Witaj, moja droga - zapiała wesoło do właścicielki baru "Pod trzema miotłami". - Co u Ciebie?
- Och, u mnie bez... - zaczęła barmanka podając drinka klientce.
- To bez znaczenia. Słuchaj co u mnie! Wczoraj ten czarodziej co Ci się tak strasznie podoba zaprosił mnie do siebie, a wcześniej postawił ognistą whisky! Jestem na tyle atrakcyjna, że nawet z rąk bardzo urodziwej czarodziejki zabieram chłopców - zaśmiała się melodyjnie poprawiając blond włosy.
- Tak, ciekawie - odparła Madame Rosmerta odczuwając coraz większą wściekłość i żal w stosunku do koleżanki.
- No, muszę już lecieć do pracy, szef ma dla mnie jakieś ciekawe zadanie! - uśmiechnęła się złowieszczo zdając sobie sprawę jaki ból jej zadała. Z miną zwycięzcy założyła płaszcz i upiła ostatni łyk płynnego miodu. Opuściła lokal ponownie zawracając w kierunku miejsca pracy. Przez całą drogę komentowała śnieg leżący na ulicach Hogsmeade, przez co nie odczuła czasu, który uleciał.

- Dzień dobry, moi mili! - krzyknęła w progu zdejmując płaszcz i zawieszając go obok wejścia. Ruszyła wzdłuż korytarza kierując się do drzwi opatrzonych tabliczką "Redaktor naczelny". Bez pukania weszła do środka siadając na biurku i zakładając nogę na nogę. Ze słodkim uśmiechem zapytała:
- No i jak? Co masz dla mnie?
- Ach... - westchnął Barnabasz zmieszany, przeszukując szuflady stoliku. - Tak więc trzeba porozmawiać z tą... jak jej tam... Gwenog Jones, wiesz, tą z Quidditcha.
- Da się zrobić - rzekła machając rzęsami. - Na kiedy?
- Na jutro. Z całą korektą i w ogóle.
- Dużo ode mnie oczekujesz, mój miły - zmarszczyła czoło lecz myśli o sławie i uznaniu szybko przywróciły ją do porządku. - Nie ma sprawy, na jutro.
Po czym wyszła z gabinetu i ruszyła w stronę wyjścia.

Przemierzając wąskie uliczki wioski skierowała się ponownie do baru Madame Rosmerty. Wiadome było, że Jones jest w Hogsmeade, i że lubi kremowe piwo, co tylko upewniło ją w przekonaniu, że tam się spotkają. Ku zdziwieniu - tak się właśnie stało. Gwenog Jones siedziała na obdartym fotelu w czerwonym obiciu, przy drewnianym, niskim stoliku. Łapczywie upijała kremowe piwo wyrzucając na wpół puste butelki do kosza obok. Zamówiwszy ponownie miód pitny, ruszyła do stolika kapitana Harpii z Hollyhead.
- Dzień dobry - zapiała uroczym głosikiem. - Można?
Gwenog spojrzała na nią ze wstrętem, zmierzyła od stóp do głów i skinieniem głowy udzieliła pozwolenia.
- W jaki sposób dostała się pani do drużyny? Od jak dawna gra pani w Quidditcha? Ile czasu minęło odkąd została pani kapitanem Harpii? Lubi pani dyrygować innymi? Jest pani dumna ze swoich osiągnięć?
Ciemnoskóra dziewczyna spojrzała na nią odpychająco, w dalszym ciągu milcząc upiła łyk płynu z butelki.
- Tak od razu? Nie wyciągnie pani nawet notatnika?
- Och, przepraszam, racja - sięgnęła do torebki i wyciągnęła samonotujące pióro, które zaczęło śmigać po kartce układając wylany atrament w takie słowa:

Pisze dla Was Rita Skeeter, specjalny korespondent Proroka Codziennego.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.