I moje prawdy laickie// Ja nie mam serca do istnień,// Co to się karmią dramatem,// A popijają cudzym płaczem ~ Kasia Lins
Patrzę z bezsilnością na wyczyny Huncwotów. Kogo tym razem rozbierają do majtek, wieszają przed całą szkołą albo oskalpują z resztek emocji? Nie wiem, nie widać twarzy. Mam ochotę podejść tam i wykrzyczeć prosto w twarz im wszystkim, że inni ludzie też mają emocje, może ich boleć. Czemu tego nie zrobię? Przede wszystkim publika, która chyba nie ma rozumu i godności człowieka, kibicując im w dokuczaniu kolejnym osobom, zwłaszcza Severusowi. Owszem, Snape jest dupkiem, i to jakim, ale za żadne skarby, tak się nie robi!
Złość mnie bierze, mam ochotę wykrzyczeć im wszystkim w twarz, jakimi okrutnymi są ludźmi, ale jestem chyba zbyt niepewna siebie i przywiązana do opinii publicznej. Zresztą, kto by się przejął 15-letnią Gryfonką, która za przyjaciół ma dziewczyny, co uważają ją za dziwoląga? Chyba tylko Lily jest w porządku, cała reszta, zwłaszcza z Dorcas i Marleną na czele... Idę stąd, bo zaraz się rozryczę, a tylko tego mi brakuje.
***
Siedzę sama w ciepłym pokoju wspólnym, maluję w zeszycie. Zazwyczaj w takich sprawach mam wrażenie, że zaraz odpłynę w głębiny wspomnień, tych, których tak bardzo nie chcę oglądać. Mam nadzieję, że jeszcze długo zostaną poza wieżą Gryffindoru, bo chcę porozpamiętywać sobie 15 lat dramatu.
***
8 lat. Matka bije ojca, bo ten jest czarodziejem. Potem, jakimś magicznym sposobem, wina schodzi na mnie i wywalają mnie z domu.
11 lat. Dostaję list z Hogwartu, liczę, że będzie lepiej, bo mieszkanie na ulicy bardzo mi przeszkadza.
12 lat. Zostaję zwyzywana przez Dorcas Meadowes i zamknięta w Łazience Jęczącej Marty. Na cały tydzień, a Huncwoci są z niej dumni.
13 lat. Podczas ćwiczeń na zaklęciach wychodzi mi najlepiej. Profesor Flitwick gratuluje mi. James i Syriusz oczywiście kradną nagrodę po wyjściu z klasy i paradują przed całą szkołą, mówiąc, że taka dziewczyna nigdy nie wygra nagrody.
14 lat. Mam głupią nadzieję, że Syriusz mnie zauważy i pokocha, Marlena odczytuje mój pamiętnik przed całą szkołą.
15 lat. Podsłuchuję Huncwotów, zaczynają gadać o dziewczynach. Słyszę urywki:
- Rogaczu, my wiemy o Lily, nie chwal się tak ciągle, jeszcze połowa osób nie usłyszała.
- A ty, Lunatyku, kogo wolisz?
- Ja lubię Marlenę, jest wspaniałą osobą.
- Glizdogona nie pytamy, on nigdy się z żadną nie dogada.
Ale Łapę zapytać trzeba!
- Dorcas jest wspaniałą dziewczyną, ale Alice też. No i jakbyście widzieli, jak Jordan śmiga na miotle...
- Nie zauważasz jednej osoby, Łapo.
- Niby kogo?
- A ten twój przybłęda Joanne Eisley to gdzie na liście?
- Nie lubię jej, ba! Po co wiązać się z dziwolągiem?
- To po co igrasz z jej uczuciami? Nieładnie tak, może się załamać jeszcze bardziej.
- Jak ja kocham dramaty, to po prostu...
Nie dosłyszałam, co mówią. Zbiegłam na dół z przeświadczeniem, że nigdy się nie zakocham.
***
Dziś skończyły się SUMy. Znowu siedzę i patrzę na wybryki Huncwotów. Gdyby wiedzieli o tym, o czym ja wiem, nie byliby tacy skłonni do łamania serc. Lily idzie zainterweniować, bo to znowu Severus. Ja idę z nią, ale tylko popatrzeć. A może...
Lily coś krzyczy, James się popisuje. Ja sama stoję ot tak, ale zaraz wkroczę do akcji.
- Jesteś wielkim dupkiem z napuszonym łbem... - Lily ciągnie kawałek, ale tym razem wkraczam ja.
- Zostaw to mnie, Lily - takiego tonu w swoim głosie jeszcze nie słyszałam. Reszta chyba się mnie boi.
- Ten tutaj (Peter) to jedna wielka siuśka, ten tu (Remus) to prefekt, który nie umie reagować, ten tu (James) ledwo utrzymuje się na miotle ze swoją pychą, a ten tu (Syriusz) to nieumiejętny łamacz serc!
Wszyscy patrzą z osłupieniem.
- Nie wtrącaj się Eisley, albo zrobię ci krzywdę - Syriusz wyciąga różdżkę.
- Expelliarmus! - różdżki wylatują wszystkim Huncwotom.
Podsumowując - ci cali Huncwoci to jakaś ******** mafia!
- No no, może jeszcze wrzuć nas do Wrzeszczącej Chaty!
- Bardzo lubicie chyba to miejsce.
- O co ci chodzi? - widzę strach na ich twarzach.
- No tak. Wielcy popularni Huncwoci są tacy wspaniali i publiczni, że nic nie ukrywają, co nie?
- Pogadamy potem - widzę strach na twarzy Syriusza.
Po raz pierwszy jestem z siebie dumna.
***
- Nie możesz tego powiedzieć! - mówi James.
- Będziemy spłukani!
- Ojojoj, w ogóle mnie to obchodzi. Jakoś innych spłukujecie, ale sami się boicie, co?
- Daj spokój, nie zrobisz tego swojemu adoratorowi - mówi Black.
- Owszem, zrobię. Nie jesteś moim adoratorem. Nigdy nie chcę ciebie mieć, jesteś okrutny i obłudny. Nienawidzę ciebie.
- Jak się dowiedziałaś o tym?
- Nigdy nie zostawiajcie otwartych okien i drzwi, bo dowiem się o tym, czego tak nie chcecie ujawniać.
- Nie możesz! Nie, nie, nie! Pomyśl o Remusie, co ci takiego zrobił! - mówi mały Peterek.
- Nie mam serca do takich istnień jak wy.
***
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Rachel Otterly
Liliana2194
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Sharllottka
wracam po paru latach, a tu fandom umarł 
A.
Okej, mam mieszane uczucia. Wydaje mi się, że w głowie autorki był naprawdę dobry pomysł, tylko z wykonaniem coś zazgrzytało. Ale widzę w tym styl. Dużo w tym uczuć, choć dość nieudolnie ubranych.
Podobają mi się proste opisy. Wszystko jest powiedziane dobitnie i bez większych zagwostek.
Przez chwilę wydawało mi się, że będą mi przeszkadzać te przeskoki w czasie, ale okazało się, że dobrze to wyszło.
Ogólnie wizerunek bohaterki niezbyt mi pasuje, ale bardzo dobrze są tu przedstawieni Huncwoci za młodu - nieroztropni, butni, aroganccy i pewni, że są bezkarni.
Czekam na dalsze prace!