Kornelisz Oswald Knot w całej serii został wykreowany dość jednoznacznie. Postać negatywna, egoista, cyniczny karierowicz, kłamca i tchórz. Jak każdy bohater literacki ma on swoją historię, której fragmenty ukazała nam autorka. Jednak człowiek ten musi mieć też bardziej lub mniej ciekawą przeszłość. Ukazano tylko te momenty jego życia, które miały znaczenie dla głównych wątków Harry'ego Pottera, jednak wcześniej i w tzw. międzyczasie osoba ta musiała istnieć, dokonywać wyborów, rozwiązywać problemy, posiadać autorytety i wyznawać jakiś system wartości. Artykuł ten w znacznej części oparty jest na domysłach i przypuszczeniach. Na potrzeby tego tekstu przyjmijmy, że pojedyncze cechy charakteru mogą być podobne do typów osobowości: wynikają z nich inne cechy, które tak naprawdę są elementem tej głównej cechy. Zatem co tak naprawdę kieruje czynami i mentalnością Korneliusza Oswalda Knota?



Dążenie do kariery to cecha, którą niewątpliwie można przypisać byłemu Ministrowi Magii. Zastanówmy się czy Korneliusz odznaczał się nią od początku swojej ministerialnej kariery. W końcu, w początkowym okresie sprawowania funkcji Ministra Magii, w niemal każdej sprawie konsultował się z Albusem Dumbledorem. Zna własne słabości czy chce uniknąć błędów? Zależy mu tylko na tym, by nieprzemyślane decyzje nie zasiały jego konta, a może wtedy jeszcze piastowany urząd to dla niego obowiązek i misja dbania o porządek i szeroko rozumiany dobrobyt swoich obywateli? Prawdopodobne wydaje się, że na zmianę stosunku do porad udzielanych przez dyrektora Hogwartu wpływ miały osoby z otoczenia Knota. Bezkompromisowe opinie Dumbledore'a zapewne nie sprzyjały interesom wszystkich osób z otoczenia ministra, choć zmiana w sposobie sprawowania powierzonej mu funkcji wynikać mogła z odmiennych poglądów Korneliusza i Albusa, kpin ze strony społeczeństwa (raczej nie każdemu się podobało, że władza jest cały czas prowadzona za rączkę), czy też uderzenia przysłowiowej "wody sodowej." Niewyjaśniona pozostaje też kwestia czy niezdrowa ambicja Korneliusza wynikała z jego osobowości czy też ze zbyt dużych wymagań, jakie ktoś mu stawiał. Druga opcja daje większą szansę na korzystną przemianę, może wywołać bunt. Chęć zrobienia kariery można wykorzystać w pozytywny sposób działając dla dobra otoczenia, robiąc więcej niż inni, odznaczając się rzetelnością i ciężko pracując. Znacznie częściej posiadaczy tej cechy charakteryzuje wykorzystywanie cenzury, kurczowe "trzymanie się stołka", bez względu na ludzi, czy też próby omijania obowiązujących przepisów i aktów prawnych. Korneliusz Knot bez dowodów i na czas nieokreślony był gotów wysłać Rubeusa Hagrida do Azkabanu, a podczas procesu 15-letniego wówczas Pottera, omijał obowiązujące restrykcje prawne.



Wydawałoby się, że egoizm jest najbardziej widoczną cechą, którą bez trudu można poprzeć czynami Korneliusza. Nic bardziej mylnego! Zauważmy, że mężczyźnie temu nie poświęcono specjalnie wiele miejsca, a obsesję na własnym punkcie (czyli właśnie egoizm) trudno odróżnić od chęci samorealizacji (która z kolei często jest składową, elementem egoizmu), poczuciem misji czy po prostu pozornej i często zafałszowanej świadomości wewnętrznej, że właśnie w ten, a nie inny sposób należy realizować obowiązki jakich się podjęło. To, tak na marginesie, ukazuje jak łatwo źle ocenić innych ludzi. Istnieją przesłanki, które pozwalają nazwać Korneliusza Oswalda Knota egoistą. Najdobitniejszą oznaką są słowa Remusa Lupina, które wypowiada w tomie Harry Potter i Zakon Feniksa -

W głębi ducha Knot dobrze wie, że Dumbledore jest mądrzejszym i potężniejszym czarodziejem od niego i na początku swojego urzędowania często prosił go o pomoc i radę. Ale tak bardzo polubił władzę, że teraz już nie chce niczyich rad. Udało mu się przekonać samego siebie, że jest najmądrzejszy, a Dumbledore tylko robi dużo hałasu o byle co.

W tym, jak i wielu podobnych przypadkach problemem jest brak samokrytycyzmu, zwłaszcza u osób obejmujących wysokie funkcje państwowe. Społeczność dała się omamić przez urząd, bo łatwiej uwierzyć, że rzeczy straszne są odległe, poza tym w normalnych warunkach współpraca z rządem to cechą pożądana i promowana. Należy uważać na wartości i zasady jakich się trzymamy, bo prawie zawsze w jakiś sposób dotykają one ludzi z naszego otoczenia.



To jedna z najbardziej widocznych cech Korneliusza, jednak zobaczy ją tylko ten kto ma oczy. Bał się utraty swojej pozycji. Starał się ją zatrzymać wbrew wszystkim prawom, ludziom, dążąc po trupach do celu. Według mnie, to właśnie przez strach stał się bardziej nerwowy - nawet na przesłuchaniu dyscyplinarnym Harry'ego Pottera kilkakrotnie zachowywał się jak furiat. Knot nie chciał się zmierzyć z prawdą, bo wiedział, że nie da rady, a może faktycznie rzeczywistość wydawała mu się absurdalna. To wynika ze strachu. Posłał Dolores do Hogwartu i nadał jej wiele praw bojąc się armii, jaką rzekomo miał stworzyć Dumbledore i szkodliwych - według Korneliusza - treści, które szkoła miała wbijać do świadomości uczniów (prawda o powrocie Voldemorta). Sama chęć otaczania się bogatymi, wpływowymi ludźmi świadczy też o braku pewności siebie i panicznej wręcz chęci zabezpieczania swojej funkcji. Ogólnie można odnieść wrażenie, że Knot bał się zmian i często zbyt się asekurował, co przynosiło negatywne skutki dla całego społeczeństwa.



Od polityka oczekuje się zdolności dyplomatycznych. Czy Knot się nimi odznaczał? Kwestia sporna i dość niejednoznaczna. Sposób, w jaki ukazano go w serii wskazuje raczej na chęć podlizania się i zdobycia poparcia osób, które "się liczą." Jednak moim zdaniem jest to obraz niepełny i niewystarczający do osądu. Poza tym raczej nie był skryty i łatwo okazywał emocje, co widać podczas rozprawy Harry'ego czy dość częstym nerwowym gnieceniem melonika.

Podsumowując: Korneliusz jest postacią dość złożoną, a przeważająca część jego cech jakie znamy z poszczególnych książek o Harrym Potterze jest negatywna. Artykuł ten pokazuje też wspaniały kunszt literacki pani Rowling - postać niby dalszoplanowa, a jednak tak złożona!