Rozdziały: [1], [2].

Zaraz po zjedzonej kolacji, Rubeus zabrał Madame Maxime na spacer do Zakazanego Lasu. Szli wolno, podziwiając widoki, gdy zza drzewa wyskoczył chochlik. Jego wielkie, czarne oczy błysnęły w promieniach wschodzącego słońca, a stworzenie zarechotało i wplątało się we włosy Olimpii.
- ‘Agridzie!? ‘Agridzie, zrób coś! Powiedz temu łobuzowi, żeby natychmiast przestał! – Można było wyczuć przerażenie w głosie Francuzki, która może już miała styczność z chochlikami, ale mimo to i tak się ich bała. Pół-olbrzym nie wiedział czy się śmiać czy płakać, był mocno rozbawiony całą sytuacją, a jeszcze bardziej jego towarzyszką, która wyrzucała ręce w górę, w dół, na boki, byleby tylko uwolnić się od szkodnika. Nagle jej ręce natrafiły na różdżkę i można było usłyszeć głośne IMMOBULUS! Zaklęcie nie trafiło w chochlika, lecz w nią samą!
- Olimpio! Cholibka, wszystko wporząsiu? – Rubeus był przerażony, a lekkie drgania w głosie wszystko zdradzały. Po chwili można było zobaczyć biegnącego Gajowego Hogwartu po szkolnych Błoniach.
- Dzień dobry, Hagridzie! - zawołała Rose Weasley tak głośno, na ile starczyło jej sił w płucach. Jednakże Hagrid nie zwrócił na nią
uwagi, szybko przemierzał korytarze w poszukiwaniu profesor McGonagall.

~.~.~.

Zdyszany pół-olbrzym wpadł do wielkiego, okrągłego pokoju, jakim był Gabinet Dyrektora. Ściany były obwieszone portretami byłych dyrektorów i dyrektorek, które zazwyczaj drzemały w ramkach. Profesor McGonagall siedziała pochylona nad ogromnym biurkiem z nogami w kształcie szponów. Słysząc huk otwieranych drzwi, poderwała się przestraszona.
- Pani Psor! - ledwo wydyszał.
- Hagridzie, na Miłość Boską, co się dzieje?! Wpadasz tutaj tak wcześnie, z jakiego powodu?
- Madame Maxime... Ona trafiła w siebie zaklęciem... - Hagrid ledwo mówił, mimo to kontynuował. - Czy Pani Psor... Mogłaby ją odczarować? Jeśli nie ma Pani nic przeciwko, ma się rozumieć...
- Uspokój się, Rubeusie. Lepiej powiedz mi jeszcze raz, co się stało? - Pół-olbrzym już normalnym tonem opowiedział McGonagall o wszystkim, co wydarzyło się tej nocy. Tłumaczył jednak nieco chaotycznie, więc czarownica musiała mocno się skoncentrować, aby ułożyć to sobie w porządku chronologicznym. Po chwili zastanowienia, dyrektorka Hogwartu wraz z Gajowym skierowali się w kierunku Zakazanego Lasu.

~.~.~.

Na miejscu zastali szamoczącą się, jakby w zwolnionym tempie, Madame Maxime. Minerwa stanęła w odległości metra, wyciągnęła różdżkę i wypowiedziała zaklęcie, a snop pomarańczowego światła rozjaśnił ich twarze, uwalniając Olimpię z zaklęcia. Chwilę później cała trójka skierowała się w stronę Chatki Hagrida, która oświetlona była promieniami bursztynowego słońca. Na stole (który cały czas odziany był w serwetę z mandragorami), w jej wnętrzu dalej stała wypalona świeca, kilka dyniowych pasztecików i talerze oraz sztućce ze zdobionymi kielichami. Gospodarz szybko sprzątnął naczynia, po czym nastawił wodę na herbatę. Gdy wszyscy siedzieli przy stole i zawzięcie dyskutowali o mugolskich wynalazkach, popijając miętową herbatkę, ktoś zapukał do drzwi.
- Witaj, Hugo. Co u ciebie słychać? Wszystko wporząsiu? - Rubeus jak zwykle pogodny, przywitał chłopaka wpuszczając go do środka.
- Dzień dobry, Hagridzie. Tak, raczej tak. - Po czym, nieco przestraszony dodał: - Ale ja przyszedłem do pani Profesor McGonagall...
- Coś się stało, panie Weasley? - Minerwa spojrzała na młodego Gryfona znad okularów.
- Pani Profesor... Bo ktoś znowu wysadził toaletę chłopców...
- Niech ja tylko dorwę tego, kto to zrobił. Już tam idę. - Czarownica pożegnała się naprędce z Madame Maxime i gospodarzem, po czym wyszła z Chatki za chłopakiem z rudą czupryną. Madame Maxime i Hagrid jeszcze długo rozmawiali. To o pogodzie, to o uczniach i programie edukacyjnym, a nawet o magicznych zwierzętach. Gdy słońce powoli kończyło swą wędrówkę po nieboskłonie, a dym z chatki zaczął wić się wysoko nad nią, nadszedł czas pożegnania.
- ‘Agridzie, bardzo ci dziękuję za zaproszenie i mile spędzony czas. - Będąc już przed drzwiami, dodała: - Do zobaczenia znów, ‘Agridzie! - Po czym zniknęła, teleportując się do Francji.

~.~.~.

Minęły dwa tygodnie odkąd Madame Maxime była na kolacji u Hagrida. Pół-olbrzym był zadowolony z siebie, że wizyta poszła po jego myśli. Bardzo miło wspominał tamtą noc i gdy tylko o niej pomyślał, na jego polikach pojawiały się ogromne rumieńce.
Były Gryfon sprawdzał rozwój swoich warzyw w ogródku, gdy ze strony Hogwartu nadleciała perłowo-biała sowa z listem zaadresowanym do niego. Szybko wytarł ręce o koszulę i wziął list od stworzenia. Jego wzrok od razu powędrował w stronę lewego, górnego rogu, gdzie podpisany był nadawca.

Madame Olimpia Maxime
Akademia Nauki Beauxbatons
Pireneje, Francja

Rubeus czym prędzej otworzył kopertę i zaczął zagłębiać się w niezwykle estetycznie, lekko pochyło zapisane słowa. Z tego krótkiego listu dowiedzieć się można było, że Olimpia bardzo miło wspomina wizytę o Hagrida, jeszcze milej wspomina spacer po Zakazanym Lesie. Dodatkowo pisze, że kolacja była naprawdę pyszna. Na samym dole, drobną czcionką, napisana została wiadomość, która bardzo podekscytowała Hagrida.

“ Byłoby mi niezmiernie miło, gdybyś w najbliższym czasie odwiedził Akademię Magii Beauxbatons. Pokazałabym ci parę niecodziennych zwierząt, które na pewno cię zainteresują. Będę oczekiwać sowy z odpowiedzią, aby ustalić termin naszego spotkania.

Z wyrazami szacunku
Madame Maxime”

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.