Rozdziały: [1], [2].

Mrok powoli utulał do snu swymi cieniami chatkę, stojącą na skraju Zakazanego Lasu, gdy niska czarownica odziana w krucze szaty, zmierzała w jej kierunku niosąc skrzynię. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że coś w niej groźnie sapało i fukało.
- Witaj Hagridzie! – W drzwiach zawitała wycieńczona postać, zostawiając kufer obok drzwi.
- Witam w swych skromnych progach, pani McGonagall – z uśmiechem odpowiedział Rubeus, po czym rzucił ogromną, białą kość Kłowi, który siedział w kącie chaty. – Może pani się czegoś napije?
- Nie, ja tylko przyszłam z tym – oznajmiła i wskazała głową na ruszającą się skrzynię.
- Ach, tak. Całkiem o tym zapomniałem. – Po chwili pół-olbrzym skierował się w stronę przesyłki. Uchylił delikatnie wieko i oniemiał. W środku siedział mały, kościsty testral.
- Nazywa się oyi ọkụ – wolno przeczytał Hagrid.
- Mhm… Widzę, że nie jesteś jeszcze przygotowany do swoje.. - zamyślona Minerwa szukała odpowiedniego słowa, by nie urazić gajowego i niepewnie dodała: – spotkanie towarzyskie.
- Jakie spotkanie? – zapytał zbity z tropu Rubeus, na co czarownica zrobił tylko przysłowiowego face palma i popatrzyła na niego z lekką irytacją.
- Aaa… Z Madame Maxime. – Ciszę, jaka nagle zapanowała w chatce, przerwał gajowy.
- Cholibka, Minerwo! Masz ty rację! – Na co zerwał się z krzesła i szybko podreptał w głąb domu, do komody. Chwilę w niej poszperał, po czym wyciągnął dwa duże kawałki materiału i podszedł do gościa. Rozwinął je przed nim i zapytał:
- Myślę, że mi pomożesz. Lepszy taki obrus? – Pokazał palcem na różowy obrus w tańczące mandragory z tęczowymi perukami. – Czy taki? – zapytał, wskazując na niebieskie płótno z jednorożcami w statku kosmicznym.
- Myślę, że mandragory są dobre. – Rozbawiona dyrektorka wstała i skierowała się do wyjścia. - No cóż , na mnie już czas. Powodzenia Hagridzie i do zobaczenia jutro.
- Dziękuję, pani Psor! Do widzenia, niech pani Harry’ego pozdrowi!

~.~.~.

Gdy jasna ćwierć księżyca oświetlała Błonia, Zakazany Las i Hogwart, a serweta w mandragory była rozłożona na ciężkim, drewnianym stole, przed chatką Rubeusa Hagrida zmaterializowała się wysoka kobieta, ubrana w powłóczystą suknię koloru groszku. Madame Maxime zapukała do drzwi. Odpowiedziało jej ciche warczenie Kła.
- ‘Agridzie? ‘Agridzie, jesteś tam?
- Tak, tak. Już idę tylko… - w tym momencie przez okno wyskoczył testral. Przerażona Olimpia uskoczyła do tyłu i patrzyła z przerażeniem w ciemność i jej ukochanego w różowym garniturze, goniącego małego, kościstego testrala, który cały czas pofukiwał niezadowolony.
- Na Merlina, ‘Agridzie! Czy to… testral?! – zapytała z przerażeniem Madame Olimpia. W tej samej chwili różowa postać z brodą złapała niesforne zwierzę, otrzepała garnitur oraz brodę i z wolna podeszła do pół-olbrzymki.
- Witam w swych skromnych progach, Madame Maxime. – Nieśmiałość, ale również ta niewinna postać jaką był Rubeus Hagrid ubrany w amarantowy garnitur z, no cóż, niezbyt zadowolonym testralem na rękach, przyciśniętym do jego piersi, wzruszyło Francuzkę.
- Kobiety przodem – wstydliwie powiedział gajowy i wskazał ręką na drzwi, które wcześnie otwarł. – O cholibka! Moje paszteciki!
Z chatki unosiła się stróżka dymu. Gospodarz z przerażeniem spojrzał na piec. Wszystkie dyniowe paszteciki były spalone.
- Pozwól, że ja to zrobię – odezwała się dumnie Madame Maxime, po czym wyjęła swoją różdżkę i rzuciła zaklęcie, a spalone jedzenie pojawiło się, pięknie pachnąc, na ręcznie malowanym talerzyku, które stało na wystrzałowym serwecie. Zdumiony Hagrid stał przez chwilę w zamyśleniu, jakby czegoś zapomniał, lecz zaświtało mu i udał się w głąb chaty. Wyciągnął małe pudełko w kolorze atramentu i włożył tam testrala. Delikatnie go pogłaskał, zamknął wieczko, a pudełeczko włożył do kieszeni w marynarce.
Madame Maxime zajęła miejsce na krześle i w zamyśleniu wpatrywała się w blask świecy, którą Rubeus zapalił tuż przed jej przyjściem.
- Madame…- zaczął niepewnie gospodarz – oglądała te mugolskie mistrzostwa? Podobno we francuskiej reprezentacji był, no wie Madame, jeden z naszych.
- Christophe Jallet? Tosz to charłak! Ale mimo wszystko to było okropne, ci cali Portugalczycy! – Delikatnie otarła łezkę, po czym kontynuowała. – Ale … Ale ja nie będę mieszać się w te mugolskie rozrywki.
- Dobrze, wszystko będzie dobrze Madame. – Zdziwiony reakcją swej sympatii, spojrzał na nią.
- To… To mi przypomniało Turniej Trójmagiczny! Ci mugolscy sportowcy przegrywają, a my… My też zawsze przegrywamy. - Olimpia oblała się rumieńcem. – ‘Agridzie… Mów mi Olimpia. Po prostu.
- Czy jesteś pewna Mad… Olimpio?
- Tak.
- No bo wiesz, ja ten, no. Chciałem się coś, ekhm, zapytać. – Zmieszany gajowy popatrzył na nią, a ta zaś twarz miała niewzruszoną. Zebrał się na odwagę. – Podoba Ci się mój serwet?
- Czy to są… mandragory, które tańczą i mają… Na brodę Merlina! Tęczowe peruki?! – Kobieta zaśmiała się krótko, po czym dodała: - Powiedzmy, że daleko mu do ideału, ale… ale jest ładny, na swój własny sposób. Jak Twój garnitur, no i Ty. – Zawadiacko uśmiechnęła się pół-olbrzymka.
- Słucham? – zapytał Hagrid zbyt zajęty zapaleniem świecy, której płomyk zgasł.
- Nie nic, mówię tylko, że ładny obrus.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.