Tekst jest tłumaczeniem treści zamieszczonych na Pottermore.

MINISTROWIE MAGII

Oficjalnie Ministerstwo Magii powstało w roku 1707 wraz z powołaniem pierwszej osoby tytułowanej ministrem magii - Ulicka Gampa*. Wybór ministra magii odbywa się drogą demokratyczną, aczkolwiek w wyjątkowych sytuacjach posadę tę oferowano konkretnym osobom, bez udziału społeczeństwa (takie oferty otrzymywał Albus Dumbledore, które zresztą, wielokrotnie odrzucał). Nie ma narzuconego limitu ministerialnej kadencji, ale każdy (lub każda) minister zobowiązany jest do organizowania wyborów w maksymalnych siedmioletnich odstępach. Ministrowie magii zdają się urzędować dłużej od swoich mugolskich odpowiedników.
Pomimo powszechnego narzekania i marudzenia, społeczność czarodziejska jest dużo bardziej przychylna władzy, co jest rzadko spotykane w świecie mugoli. Wynika to pewnie z faktu, iż część czarodziejów ufa kompetencjom swoich przedstawicieli, z kolei mugole lubią mieszać się w sprawy polityczne.



Wybór ministra magii jest sprawą tylko i wyłącznie magicznej społeczności, więc mugolski premier nie ingeruje w to. Wszystkie kwestie związane z funkcjonowaniem świata czarodziejów w Wielkiej Brytanii leżą w gestii ministra magii i tylko on ma wyłączną jurysdykcję** nad swoim resortem. Wizyty ministra magii u premiera mugoli mają charakter jedynie awaryjny i są uprzednio zapowiadanie przez portret pierwszego ministra magii Ulicka Gampa. Obraz wisi w gabinecie premiera przy Downing Street 10.

Jeszcze nigdy w Ministerstwie Magii nie stanęła stopa żadnego z mugolskich premierów, a to z powodów, które najzwięźlej określił były minister, Dugald McPhail (lata urzędowania 1858-1865): Ich maleńkie móżdżki po prostu by tego nie ogarnęły.

Minister: Ulick Gamp
Lata kadencji: 1707 - 1718
Wcześniej przewodniczący Wizengamotu. Potem Gamp wykonywał bardziej uciążliwe obowiązki, polegające na nadzorowaniu opornego i przestraszonego społeczeństwa, które miało się dostosowywać do nałożonego Międzynarodowego Kodeksu Tajności. Jego największą spuścizną było utworzenie Departamentu Przestrzegania Prawa.

Damocles Rowle
1718 - 1726
W swoim programie politycznym Rowle zapowiadał, że nie będzie się cackał z mugolami. Został skrytykowany przez Międzynarodową Konfederację Czarodziejów i w efekcie zmuszony do ustąpienia ze swojego stanowiska.

Perseus Parkinson
1726 - 1733
Usiłował wprowadzić ustawę delegalizującą małżeństwa z mugolami; podburzał społeczeństwo i mącił w nim. Pragnący pokoju, zmęczeni antymugolską propagandą czarodzieje przegłosowali go przy pierwszej lepszej okazji.

Eldritch Diggory
1733 - 1747
Popularny minister, który jako pierwszy opracował aurorski program rekrutacyjny. Zmarł na smoczą ospę w trakcie swojej kadencji.

Albert Boot
1747 - 1752
Lubiany, lecz nieudolny. Zrezygnował ze stanowiska po tym, jak nie dał sobie rady z buntem goblinów.

Bazyl Flack
1752 - 1752
Najkrócej urzędujący minister - jego kadencja trwała tylko dwa miesiące. Zrezygnował, po tym jak gobliny połączyły swe siły z wilkołakami.

Hesfaestus Gore
1752 - 1770
Gore był jednym z pierwszych aurorów. Nieźle poradził sobie z pewną liczbą buntów magicznych stworzeń, choć zdaniem historyków, jego odmowa wprowadzenia programów rehabilitacyjnych dla wilkołaków w efekcie przyczyniła się do większej liczby ataków. Odnowił i umocnił Azkaban.

Maksymilian Crowdy
1770 - 1781
Posiadał liczne potomstwo (dziewięcioro dzieci). Charyzmatyczny przywódca, który rozbił kilka skrajnych ugrupowań maniaków czystej krwi, planujących ataki na mugoli. Jego tajemnicza śmierć w trakcie kadencji stała się tematem licznych książek i przedmiotem teorii spiskowych.

Porteus Knatchbull
1781 - 1789
W 1782 roku, ówczesny mugolski premier Lord North poprosił go w dyskrecji, aby spróbował zaradzić zaburzeniom psychicznym króla Jerzego III. Wyszło jednak na jaw, że Lord North zawierza czarodziejom i po wotum nieufności Knatchbull został zmuszony do rezygnacji.

Unctuous Osbert
1789 - 1798
Powszechnie postrzegany jako osoba zbytnio ulegająca wpływom czystokrwistych ze względu na ich bogactwo i status.

Artemizja Lufkin
1798 - 1811
Pierwsza kobieta, która objęła stanowisko ministra magii. Utworzyła Departament Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów. Ostro, lecz skutecznie walczyła o to, aby Mistrzostwa Świata w Quidditchu odbyły się w Wielkiej Brytanii i to za jej kadencji.

Grogan Stump
1811 - 1819
Słynny minister magii, zagorzały fan Quidditcha, a w szczególności Tajfunów z Tutshill. Założył Departament Magicznych Gier i Sportów oraz udało mu się utworzyć (będące od dawna źródłem sporów) przepisy dotyczące magicznych zwierząt i istot.

Józefina Flint
1819 - 1827
Podczas swojej kadencji okazywała swoje uprzedzenia w stosunku do mugoli. Nie akceptowała ówczesnych mugolskich nowinek technologicznych takich jak telegraf. Tłumaczyła to tym, że mugolska technika zakłóca prawidłowe działanie różdżki.

Ottalina Gambol
1827 - 1835
Znacznie bardziej postępowa pani minister. Powołała komisje mające za zadanie zbadanie umysłów mugoli, które okazały się być lotniejsze, wbrew przypuszczeniom niektórych czarodziejów.

Radolphus Lestrange
1835 - 1841
Tradycjonalista, który bezskutecznie próbował zlikwidować Departament Tajemnic. Ostatecznie zrezygnował z powodów zdrowotnych, lecz plotka głosi, że to stanowisko po prostu go przerosło.

Hortensja Milliphutt
1841 - 1849
Wprowadziła więcej ustaw niż jakikolwiek inny minister. Co prawda, wiele z nich było użytecznych, lecz istniały również zupełnie bezsensowne, chociażby jak te dotyczące szpiczastości tiary. Mnogość idiotycznych przepisów doprowadziła w efekcie do jej upadku politycznego.

Evangelina Orpington
1849 - 1855
Dobra przyjaciółka królowej Wiktorii, która podobno nigdy nie zorientowała się, że Evangelina jest czarownicą. Zachodzą podejrzenia, że Orpington nielegalnie interweniowała podczas wojny krymskiej, używając magii.

Priscilla Dupont
1855 - 1858
Znana ze swojej irracjonalnej nienawiści do mugolskiego premiera, Lorda Palmerstona. Były z nią tylko problemy (na przykład pozamieniała monety w kieszeniach premierskiego płaszcza w żabią ikrę) i w efekcie musiała ustąpić. Jak na ironię, Palmerston został zmuszony do rezygnacji dwa dni później.

Dugald McPhail
1858 - 1865
Człowiek godny zaufania. Podczas, gdy mugolski parlament pogrążony był w politycznym kryzysie, Ministerstwo Magii przeżywało prawdziwy rozkwit.

Faris "Wodolej" Spavin
1865 - 1903
Jak dotąd, najdłużej urzędujący minister magii, a także najbardziej gadatliwy. Przeżył "zamach" w postaci kopniaka od centaura, którego rozsierdził opowiadany przez Spavina kawał o centaurze, duchu i krasnalu w barze. Kiedy na pogrzebie królowej Wiktorii wystąpił w czapce admirała i w kamaszach, Wizengamot delikatnie zasugerował mu, że najwyższy czas odejść na emeryturę (Spavin kiedy ustępował ze stanowiska miał 147 lat).

Venusia Crickerly
1903 - 1912
Drugi ex-auror na stanowisku ministra. Venusię Crickerly powszechnie lubiano i uważano za kompetentną osobę. Zmarła w wyniku nietypowego wypadku podczas prac ogrodowych, związanego z mandragorami.

Archer Evermonde
1912 - 1923
W trakcie I wojny światowej, Evermonde zatwierdził ustawę zabraniającą czarownicom i czarodziejom wszelkich interwencji na froncie, w obawie przed naruszeniem Międzynarodowego Kodeksu Tajności. Jednak wielu obywateli postawiło mu się i mimo wszystko, pomagali mugolom.

Lorcan McLaird
1923 - 1925
Zdolny czarodziej ale kiepski polityk. McLaird był wyjątkowym milczkiem, używającym monosylab lub komunikującym się za pomocą wydmuchów wyczarowanego dymu. Zmuszono go do ustąpienia ze stanowiska, ponieważ irytował swoimi dziwactwami.

Hector Fawley
1925 - 1939
Wybrano go ze względu na to, że był kompletnym przeciwieństwem McLairda. Porywczy i ekstrawagancki Fawley nie traktował poważnie zagrożenia ze strony Gellerta Grindelwalda. Za swoją beztroskę zapłacił stanowiskiem.

Leonard Spencer-Moon
1939 - 1948
Rozsądny, solidny minister. Wspinał się po ministerialnej drabinie, zaczynając od parzenia herbaty w Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof. Nadzorował okres międzynarodowego konfliktu czarodziejów i mugoli. Cieszył się dobrymi stosunkami służbowymi z Winstonem Churchillem.

Wilhelmina Tuft
1948 - 1959
Pogodna czarownica, która sprawowała urząd w okresie względnego pokoju i dobrobytu. Zmarła w trakcie swojej kadencji, w wyniku alergii na krówki z nadzieniem z raptuśnika.

Ignatius Tuft
1959 - 1962
Syn powyższej pani minister. Radykalista; wykorzystał popularność swojej matki, by wygrać wybory. Zapowiadał wdrożenie kontrowersyjnego i niebezpiecznego programu hodowlanego dementorów. Został zmuszony do ustąpienia ze stanowiska.

Nobby Leach
1962 - 1968
Pierwszy minister magii o mugolskim pochodzeniu. Jego mianowanie budziło kontrowersje wśród czystokrwistych "grubych ryb". Wielu z nich, w proteście opuściło swoje stanowiska. Zawsze przeczył, jakoby miał coś wspólnego z Mistrzostwami Świata w Piłce Nożnej, które odbyły się w Anglii w 1966 roku. Po zapadnięciu na tajemniczą chorobę zrezygnował z funkcji ministra (istnieje na ten temat wiele teorii spiskowych).

Eugenia Jenkins
1968 - 1975
Pod koniec lat sześćdziesiątych, Jenkins sprawnie uporała się z burdami wywołanymi przez czystokrwistych czarodziejów podczas marszów dotyczących praw charłaków. Wkrótce jednak przyszło jej się zmierzyć z pierwszym uderzeniem Voldemorta, po czym Jenkins została odwołana ze stanowiska jako zbyt słaba, by stawić czoła takiemu wyzwaniu.

Harold Minchum
1975 - 1980
Postrzegano go jako ekstremistę. Zwiększył liczbę dementorów wokół Azkabanu, mimo tego był bezsilny wobec rosnącego w siłę Voldemorta.

Millicenta Bagnold
1980 - 1990
Wysoce kompetentna pani minister. Odpowiadała przed Międzynarodową Konfederacją Czarodziejów za liczne naruszenia Międzynarodowego Statutu Tajności dzień po tym, jak Harry Potter przeżył atak Lorda Voldemorta. Wytłumaczyła się słowami (co prawda dzisiaj uznawanymi za trochę niestosowne): "Mamy absolutne prawo do świętowania", na co zgromadzeni zareagowali wiwatami na jej cześć.

Korneliusz Knot
1990 - 1996
Polityk-karierowicz, uwielbiający towarzystwo tzw. "grubych ryb". Jego niemożność pogodzenia się z powrotem Lorda Voldemorta, w efekcie doprowadziła do utraty stanowiska ministra.

Rufus Scrimgeour
1996 - 1997
Trzeci ex-auror piastujący to stanowisko. Zginął w trakcie swojej kadencji, z rąk Lorda Voldemorda.

Pius Thicknesse
1997 - 1998
Znajdował się pod działaniem klątwy Imperius przez cały okres pełnienia funkcji ministra, więc nie był świadomy swoich czynów. Fakt ten przemilczano w większości oficjalnych dokumentów.

Kingsley Shacklebolt
od 1998
Nadzorował wyłapywanie śmierciożerców, a po śmierci Lorda Voldemorta - jego zwolenników. Na początku Shacklebolt pełnił funkcję "tymczasowego ministra", potem już oficjalnie objął urząd.

______________________
* Przed rokiem 1707, najdłużej sprawującym władzę organem nad magicznym społeczeństwem Wielkiej Brytanii była Rada Czarodziejów. Po wprowadzeniu w 1692 roku Międzynarodowego Kodeksu Tajności, brytyjscy czarodzieje (jako społeczność żyjąca w ukryciu) potrzebowali bardziej uporządkowanej i zorganizowanej struktury rządu, aby móc się wzajemnie wspierać, kontrolować i swobodnie komunikować. W tym spisie uwzględniono jedynie tych magów, którzy mieli prawo tytułować się "ministrem magii".


**Jurysdykcja (źródło: słownik języka polskiego) to uprawnienia organu państwa do rozstrzygania spornych spraw.