Rozdziały: [1], [2].

Harry Potter był chłopcem niezwykłym. Czasem jednak, nawet ludzie niezwykli muszą robić rzeczy zwyczajne. Wtedy okazuje się zazwyczaj, że kompletnie nie wiedzą jak się do tego zabrać.

Od walki z Voldemortem minęło już kilka miesięcy. Hogwart, odnowiony i upiększony, oczekiwał pod kopułą śniegu świąt Bożego Narodzenia. Po walce jaka rozegrała się w zamku nie pozostało niemal nic. Tylko posąg na błoniach, upamiętniający zwycięstwo dobra nad złem, oraz nowa wspaniała sala, zwana Izbą Chwały. Poświęcono ją poległym w bitwie o Hogwart i wybudowano obok Izby Pamięci. Kiedy minęły wakacje, które razem z Ronem i jego rodziną spędził w Norze, Harry pierwszy raz poczuł się szczęśliwy. To wszystko co się stało, wszystkie smutne wydarzenia, które miały miejsce jak również przygnębiająca atmosfera jaka panowała przez całe lato… Powoli odeszły.

Pierwsze zaskoczenie, które wyrwało wszystkich z rozpaczy, nastąpiło w dniu urodzin Harry’ego. Oczywiście słyszał od członków Zakonu, że specjalny sztab czarodziejów przez całe lato zajmował się odnawianiem Hogwartu aby we wrześniu znów można było rozpocząć w nim naukę. Nie spodziewał się jednak tego co nastąpiło z samego rana 31 lipca.

Była to niedziela, więc postanowili z Ronem pospać nieco dłużej. Wiedzieli bowiem, że nie będą musieli pomagać Pani Weasley w ogrodzie czy domu, który ciągle przemeblowywała. To był dzień odpoczynku. Spodziewali się również wieczorem małego przyjęcia i odwiedzin wielu członków dawnego Zakonu Feniksa. Hermiona ciągle była w Australii w poszukiwaniu swoich rodziców, jednak w ostatnim liście obiecywała, że przyjedzie jak tylko ich odnajdzie i bezpiecznie odtransportuje do domu. On i Ginny przez te wakacje rozmawiali raczej niewiele, ciesząc się swoim towarzystwem i widokiem. Nie wspominali też nic o przyszłości ich związku.


Harry i Ron obudzili się niemal równocześnie. Ubrali się i zeszli na śniadanie. Ginny siedziała przy stole jedząc owsiankę i czytając list. Już z daleka Harry rozpoznał zielony atrament.


- Nowy list z Hogwartu tak? – zapytał. Kompletnie zapomniał, ze Ginny jest od niego rok młodsza. A on głupi nie wykorzystał czasu jaki mogli spędzić razem, nie dał jej znaku, że ciągle ją kocha. Ona znowu wyjedzie, straci ją na cały rok. A może nie będzie chciała czekać ? Może znajdzie kogoś nowego ? Przecież jest teraz jeszcze bardziej popularna niż wcześniej, a do tego coraz piękniejsza. Tygodnik "Czarownica" już dwukrotnie prosił ją o wywiad oraz zostanie twarzą ich czasopisma. Ona jednak uparcie odmawiała tłumacząc, że nie chce odpowiadać na pytania typu : „Jakie jest twoje ulubione ciasto?” czy ,, Jakich zaklęć używasz, żeby uzyskać ten idealny odcień włosów? Rudy jest teraz taki modny…”.

- Ooo tak –Powiedziała. Uśmiechała się bardzo szeroko. Harry’ego to zabolało. Sądził, że trochę bardziej zmartwi ją czekająca ich rozłąka.

- I hmm coś ciekawego ? Coś nowego? – Zapytał, siląc się na beztroski ton.

- Tylko to, że teraz zastępcą dyrektora jest profesor Sinistra. No i zostałam prefektem. Mama chyba oszaleje ze szczęścia. Nie wiem czy coś jeszcze, może sam sprawdź.

Harry wyciągnął rękę, żeby wziąć od niej list. Ona jednak prychnęła i uśmiechnęła się przebiegle.

- Ten jest mój. Zajrzyj sobie do swojego.

-COOO? – krzyknął Ron, któremu opadła szczęka tak, że Harry obawiał się, aby jej dotkliwie nie potłukł o podłogę. On sam nie powiedział nic. Jakoś nigdy nie przyszło mu do głowy, że może otrzymać list z Hogwartu. W końcu opuścił ostatni rok, uciekł z niego i ukrywał się w pożyczonym namiocie, aż do bitwy. Przecież jest już dorosły!
Ale Ginny miała rację. Na parapecie okna leżały dwie koperty, wyjątkowo grube, opatrzone jego oraz Rona nazwiskami. Szybko podniósł zaadresowaną do niego.

Ze środka wypadła malutka odznaka kapitana drużyny Gryffindoru oraz trzy kartki. Pierwsza z nich głosiła tradycyjnie, iż w dniu pierwszym września, pociąg do Hogwartu odjeździe z peronu 9 i 3/4. Druga zawierała listę podręczników i przyborów jaka jest potrzebna uczniowi siódmej klasy.

Ostatnia była zapisana granatowym atramentem i tak dobrze mu znanym pismem profesor McGonagall. Zawierała jednak tylko dwa zdania.




,,Potter, zdaje się, że chciałeś zostać aurorem. Oto Twoja szansa.”



Ron ciągle wyglądał na lekko zszokowanego, ale zdecydowanie się rozpogodził.

- No taaak. Bardzo mi pochlebia, że zostałem prefektem naczelnym… Ale no… Jesteśmy już chyba na to za dorośli. Walczyliśmy ze śmierciożercami i w ogóle. Przecież i tak nas przyjmą do każdej pracy prawda?

- Nie sądzę – powiedziała Ginny - Wielu czarodziejów brało udział w bitwie o Hogwart. Sądzisz, że w ministerstwie nie mają nic lepszego do roboty tylko wysyłać im sowy z błaganiem, żeby u nich pracowali? Liczy się nie tylko waleczność, ale też kompetencje i sumienność i…

- A od kiedy to masz na drugie imię Hermiona ?– warknął Ron, przerywając jej wyliczankę – Harry ja to chyba olewam, jestem już i tak sławny, a tam wszyscy tylko będą się na mnie gapić.

- No taaaak… Bo przecież kiedy razem z Harry’m Potter’em zjawisz się w tym roku w ekspresie do Hogwartu , wszyscy tak rzucą się po twój autograf, że mogą zdeptać naszego Wybrańca – To Bill właśnie wszedł do kuchni – Mogę pożyczyć Świnkę wybawco ludzkości? Chciałbym przesłać wiadomość. No wiesz… Do mojej nie tak znanej jak TY żony.

- Nie – burknął Ron – Musze ją wysłać do Hogwartu z odpowiedzią.

- I odeślesz tę piękną, ale to piękną , odznakę jakiej już nigdy nie ujrzy nasz dom ? W sumie… To nie jest zły pomysł. Dawno nie widziałem, żeby Percy płakał a jeśli się dowie…

- Och zamknij się – Mruknął Ron, ale widać było, że tłumi śmiech – Sam nie wiem… Co robimy Harry?

- Ja wracam. Sam pomyśl. Zdobędziemy wykształcenie… A do tego jeden cudowny rok w Hogwarcie! Bez ciągłej obawy, że ktoś chce nas zabić!

- No tak. Bo teraz ludzie raczej będą się zabijać o Twój autograf nie? – Ron wyszczerzył do niego zęby – Zwłaszcza dziewczyny.

Ginny zrobiła głupią minę i zakrztusiła się owsianką. Harry poczuł jednak coś o czym już zdążył zapomnieć. Dreszcz podniecenia i szczęście. Prawdziwą radość.


To było jednak kilak miesięcy temu. Teraz niejednokrotnie już zdążył pożałować swojej decyzji. Nauka do egzaminów była prawdziwą udręką. Pomimo, że z Ginny znowu byli szczęśliwą parą, nie mieli dla siebie zbyt dużo czasu. Obydwoje do późna w nocy uczyli się, a Hermiona nabrała przykrego zwyczaju wyskakiwania za każdym razem zza półek w bibliotece, czy foteli we wspólnym pokoju z okrzykiem: ,,Nie widzę żebyście się uczyli!”, gdy tylko choć na chwile udało im się zapomnieć i objąć. Ron też cierpiał. Hermiona uparła się, że do zdania egzaminów muszą dawać dobry przykład, więc dawała mu się pocałować tylko kiedy rozchodzili się do dormitoriów, zazwyczaj już późną nocą.

Zawzięcie też trenowali Quidditcha. Harry bardzo chciał kolejny raz sprawdzić się jako kapitan. Ron miał rację, że powrót do Hogwartu wiąże się z wytykaniem palcami przez pierwszaków oraz ciągłym witaniem się z ludźmi, których kompletnie nie pamiętał, ale którzy twierdzili, że to oni ocierali mu pot z czoła, kiedy pojedynkował się z Voldemortem.

Nie było jednak, aż tak źle jak się spodziewali. Wielu uczniów było po prostu zbyt zajętych opowiadaniem o swoich mrożących krew w żyłach pojedynkach ze śmierciożercami. Ci najskromniejsi pokonali około sześciu.

Teraz jednak Harry miał co innego na głowie. To było ważniejsze niż wszystkie egzaminy i mecz z puchonami. Zbliżało się Boże Narodzenie. Już dawno zdecydowali z Hermioną, że tym razem pozostaną na święta w Hogwarcie. Ona chciała się uczyć, a Harry po prostu czułby się w Norze obcy. To były dla nich pierwsze święta bez Freda. Czułby, że przeszkadza rodzicom i rodzeństwu Rona w ich intymnym wspomnieniu. Ku jego zaskoczeniu, okazało się, że Ron i Ginny również zostają. Państwo Weasley, razem z Georgem, chcieli odwiedzić Charllie’go. Bill i Fluer wybierali się do jej rodziców we Francji, a Percy miał pracować przez całe święta.

Wtedy Harry podjął decyzję. Hogwart w Boże Narodzenie to jedno z najpiękniejszych miejsc jakie można sobie wyobrazić. Były to ich ostatnie święta tutaj i wiedział, że przyszedł już czas. Poczuł się gotowy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.