Hermiona jeszcze dłuższą chwilę patrzyła na mały, połyskujący w jej rękach, złoty pierścionek.
A już myślała, że ta chwila nigdy nie nadejdzie. Cóż, chyba nie poszło do końca po myśli Rona, ale to do niego podobne. Zawsze zrobi wszystko w najmniej odpowiednim momencie. Dziewczyna zaśmiała się w duchu i poczuła falę ciepła w serduszku.
- Oj, Rudy... - powiedziała jakby sama do siebie, odkładając nieszczęsny pierścionek na półkę.

Harry siedział w swoim pokoju intensywnie myśląc nad całą zaistniałą sytuacją. Z jednej strony żałował, że tak uniósł się na bliskich, ale z drugiej też miał do nich żal o to, że kompletnie odrzucili jego wizję. Rozumiał, że to trudne do zaakceptowania, wręcz chore, ale mimo wszystko powinni mu zaufać.
Czy może tym razem naprawdę przesadził?
Stanowczo za dużo o tym myślał, ale niestety nie mógł przestać. Tylko czekał przy oknie i wypatrywał. Był pewny, że go w końcu zobaczy.
Czuł ból związany z odrzuceniem, silniejszy niż kiedykolwiek. Nie potrafił tez dokładniej określić, czy się cieszy, czy może też smuci tym, co według niego miało się wydarzyć.
Nagle usłyszał skrzypnięcie otwierających się drzwi. W progu stanął Ron z nieciekawą miną. Jego twarz przybrała zielonkawą barwę i Harry'emu trudno było określić, co jego przyjaciel teraz przeżywa.
- Harry! Znalazłeś może pudełko na... - Weasley skończył w połowie zdania, przypomniawszy sobie, że przecież jest zły na Pottera i z kwitkiem wyszedł z jego pokoju.
Brunet chwilę zastanawiał się, o co mu chodziło, ale nic nie wymyślił.
- Nie znalazłem żadnego pudełka! - krzyknął Harry na tyle głośno, aby odchodzący rudzielec go usłyszał. Ron zatrzymał się tylko na chwilę, by następnie zbiec pędem na dół.
Paranoja.

***

Idę już drugą godzinę. Co prawda, pogoda jest piękna, powietrze rześkie, a słońce przyjemnie grzeje. Idzie mi się dosyć ciężko. Z każdym krokiem jestem coraz mniej przekonany o tym, że chce tam pójść, a za razem pragnę już tam być. Ocieram spocone czoło. Właściwie to nie wiem do końca, dlaczego nie zdecydowałem się na żaden magiczny transport. Może dlatego, że chcę pomyśleć, co im powiem? "Cześć, wróciłem, zrobisz mi coś do jedzenia?" albo "Niespodzianka", czy może coś bardziej oryginalnego, na przykład "Witam zacnych jegomościów, czyż nie zaszczyciłem was swoją obecnością w skromnych progach"? Wszystkie opcje nie nadają się do wykorzystania w tej sytuacji. Coraz bardziej zastanawiam się nad tym, czy nie zawrócić. Mijam znajome mi tereny i przypominam sobie dużo wspaniałych chwil, które tutaj spędziłem wraz z bliskimi. Wspomnienia tłoczą się nagle w mojej głowie i każde z osobna domaga się mojej uwagi. Chyba spociły mi się oczy, albo tylko mi się wydaje.
Jestem prawie na miejscu. Biorę głęboki oddech.


***


Hermiona z radością zapukała do pokoju Ginny. Nie wiedziała, dlaczego nie poszła od razu do swojego chłopaka i nie wyjaśniła mu, że to właśnie ona odnalazła pierścionek. Wypełniały ją sprzeczne uczucia; stwierdziła, że najlepszym wyjściem będzie pójście właśnie do Ginevry. Przez myśl przeszło jej, że to trochę nie w porządku wobec Rona. A może to nie był wcale pierścionek zaręczynowy tylko zwykły prezent? Ron i prezenty? Chyba mało prawdopodobne... a może jednak? Własne myśli tak ją pochłonęły, że dziewczyna z opóźnieniem zorientowała się, że przyjaciółki nie ma w pokoju. Stała chwilę w miejscu i zdecydowała, że pójdzie do kuchni. Fakt, iż Ginny nie ma w pokoju jest prawie równoznaczny z tym, że dziewczyna poszła do Harry'ego, lub pomóc Molly na dole.
Z tego wszystkiego Hermiona zapomniała, że właśnie teraz Arthur powinien wrócić z pracy. Kolejna ruda czupryna pojawiła się w drzwiach wejściowych i powitała z uśmiechem resztę domowników, wprowadzając trochę zamieszania, zważywszy na fakt, iż w pomieszczeniu znajdowało się teraz sześć osób. Wszyscy prócz Harry'ego.
- Jak minął dzień, tato? - spytała Ginny, kładąc mu na talerzu kawałek rabarbarowego ciasta. - Nie wyglądasz dzisiaj na przepracowanego.
- W porządku, Ginny. Widzę, że u ciebie też dobrze, w przeciwieństwie do twojego brata.
Wszyscy spojrzeli na stojącego w kącie Rona, który wyglądał jakby właśnie pogryzł granulkę pieprzu.
- Masz może coś do powiedzenia? - rzekła Hermiona donośnym głosem.
Młody Weasley skrzywił się trochę, najwidoczniej domyśliwszy się prawdy o pierścionku, po czym niezdarnie wyciągnął przed siebie ręce w wiadomym geście
- Hermiono, wyj...
Nagle zza drzwi rozległo się donośne i natarczywe pukanie. Molly wydała z siebie dziwny dźwięk zadowolenia i irytacji połączonych w jedno, po czym podbiegła obładowana w naczynia do wejścia.
- Cholera... - burknął Ron, przewracając oczami. Nikt nie zdążył mu w żaden sposób odpowiedzieć, gdyż w pobliżu Molly rozległ się dźwięk tłuczonych talerzy. Hermiona wraz z resztą bez wahania podbiegła do drzwi. Pani Weasley nigdy nie wypuściła naczyń z rąk, nie tylu.
To co zobaczyliśmy, dosłownie wryło nas w ziemię.
- Co...?
- Nie...
Fred.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.