Rozdziały: [1].

Wieczorem Aedan czytał książkę, gdy usłyszał pukanie do drzwi
- Wejść – Drzwi otworzyły się i po raz kolejny oczom Aedana ukazała się owa kobieta, którą ujrzał po raz pierwszy.
- Oh, proszę wybaczyć, nie wiedziałem, że to pani.
- Nic się nie stało – Uśmiechnęła się i podeszła do łóżka – Jak się czujesz?
- Dobrze, dziękuje za troskę pani
- Właściwie to jaki jest cel twojej wizyty?
- Czyż nie można już martwić się o twoje zdrowie? – Zapytała z uśmiechem. Aedan w dalszym ciągu nie mógł sobie przypomnieć tej kobiety. Lekko zakłopotany sytuacją nic nie odpowiedział, gdyż nikt nigdy się o niego nie martwił poza jego braćmi, ale do tego był przyzwyczajony do tego stopnia, że nie zwracał na to większej uwagi. Kobieta podeszła do łóżka, położyła jakiś przedmiot na małej szafeczce obok i ruszyła w stronę drzwi. Już położyła rękę na klamce, gdy nagle odwróciła się.
- Mam nadzieję, że to odświeży ci pamięć – Po raz ostatni obdarowała go promiennym uśmiechem i wyszła.

______

Przez trzy godziny szukał właściwego domu, pytał wielu przechodniów ale w końcu uradowany i zziajany stanął przed brązowymi, zdobionymi srebrnymi okuciami drzwiami. Poprawił ubranie, uspokoił oddech i zapukał. Otworzyła mu owa brązowooka.
-Hermiona! – Krzyknął i rzucił się jej na szyje
- Wreszcie sobie przypomniałeś Aedanie! – Rzekła z promiennym uśmiechem i stary przyjaciel ją puścił - Myślałam, że już całkowicie o mnie zapomniałeś.
- Przepraszam, minęło tyle lat – Mężczyzna wyjął drewnianą ozdóbkę i jej wręczył - Trzymałaś ten medalik przez ten czas?
- Oczywiście, to najcudowniejszy prezent jaki dostałam i jest najbliższy mojemu sercu. Dałeś mi go jak bawiliśmy się na łące – Mówiła cały czas lekko się uśmiechając i głaszcząc medalik - Powiedziałeś wtedy, że już zawsze będziemy przyjaciółmi, a kiedy się rozstaniemy to ten medalion pozwoli nam się odnaleźć i jak widać miałeś rację – Uściskała go i zaprosiła do środka na herbatę - Mamy dużo do obgadania – Hermiona cały czas szeroko się uśmiechała i przez następne kilka godzin rozmawiali przy cieple kominka i gorącej herbacie. Stara więź wróciła i bardziej się wzmocniła. Nawet się nie obejrzeli kiedy nastał zmierzch.
- Muszę już iść moja droga, jeśli chcesz to przyjdę jutro i pójdziemy na spacer po mieście
- Chętnie się wybiorę, do zobaczenia Aedanie –Pożegnała się i pocałowała go w policzek. Chłopak się zarumienił i zmieszał. Hermiona to zobaczyła, zaśmiała się cicho i zamknęła drzwi. Oparł się o framugę drzwi i chwile się uspokajał. Potem ruszył do domu uśmiechnięty od ucha do ucha.
Przez kolejne dwa dni Aedan i Hermiona się spotykali i rozmawiali do późnego wieczora. Dowiedział się wiele nowych rzeczy o niej. Powiedziała mu, że ma narzeczonego oraz, że wyjechała w przed dzień tamtej tragedii, która się wydarzyła dwanaście lat temu, ponieważ jej mama musiała pilnie wyjechać. Gdy spytał się czemu nie została ze swoim tatą, posmutniała i powiedziała, że jej tata odszedł od jej mamy przed jej narodzinami. Aedan, nie chcąc jej dołować, taktownie zmienił temat na jej zainteresowania. Reszta rozmowy minęła w miłej atmosferze choć czasem, gdy myślała, że nie patrzy, jej wyraz oczu stawał się przygnębiony.

C.D.N.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?