Bohaterowie: własna postać.

Cóż... Podobno Tiara się nie myli. A może jednak? Skoro mugolaczka trafiła do Slytherinu... Nie, musiał być jakiś powód.
Ale ten powód nie zaoszczędził mi krzywych spojrzeń rzucanych mi odtąd, noo... przez prawie cały rok.
Z początku myślałam, że kapelusz się pomylił, że trafiłam do niewłaściwego domu. Od wszystkich słyszałam, że Ślizgoni są wredni, chytrzy i niezbyt szlachetni. Nie umiałam doceniać cech tego domu, nie dostrzegałam ich. Widziałam w ich mieszkańcach tylko ich złe cechy, czułam się wśród nich odmieńcem.
Bo nim byłam.
Mugolak wśród czarodziejów czystej krwi. Ta, która nie chce być w tym domu, ta, która woli Gryfonów.
Z biegiem lat to się zmieniało. Dostrzegłam w sobie ich cechy, przekonałam się, że nie są tacy źli jak mi się z początku wydawało. Przestałam być wyrzutkiem, miałam przyjaciół. I choć teraz reszta zamku rzucała mi wściekłe spojrzenia, czułam, że znów jestem szczęśliwa w swoim gronie. Nic mi nie przeszkadzało.
Do czasu.
Z roku na rok było coraz gorzej. Najpierw powrócił Sami- Wiecie- Kto. Potem umarł Dumbledore. A na końcu Snape objął rządy w szkole.
,,Ależ powinnaś się cieszyć, May”- myślicie teraz zapewne. -,, Przecież Snape jest opiekunem twojego domu!”
Jasne, wiem o tym. Ale wiem też, że przysłał go tam Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, więc wybaczcie mi, nie cieszyłam.
,,Jestem bezpieczna, jestem Ślizgonką”- wmawiałam sobie, ale już sama w to nie wierzyłam. Przecież Czarny Pan i tak mnie nienawidzi, nawet mnie nie znając. Jestem szlamą.
Byłam wtedy na czwartym roku.

Wróciłam do domu na wakacje, cały czas coś mi przeszkadzało. Spędziłam niespokojne lato, obawiając się śmierciożerców, którzy grasowali po całej Anglii. A zwieńczeniem mojej mordęgi było czekanie. Czekanie na list z Hogwartu, który nigdy nie nadszedł.
Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć. Z jednej strony było to straszne - nie ukończę edukacji! Z drugiej było nawet dobre - nie muszę się bać Voldemorta! Rodzice byli za zostaniem w domu i pójściem do zwykłej, mugolskiej szkoły. Dla nich to było szczęście, ich córka znormalniała! Dla mnie był to koniec świat, nie muszę wyjaśniać dlaczego. Moi przyjaciele wrócą do szkoły, a mnie tam nie będzie. Wkrótce zaczną się zastanawiać, czemu lubili tą dziwną mugolaczkę, May Amersfoort. A potem mnie zapomną.
Schowałam różdżkę do dolnej szuflady szafki nocnej. Książki, kociołek i przybory szkolne wrzuciłam na strych. Pogodziłam się z losem w wieku czternastu lat wyrzuconej z szkoły. Szybko nadrobiłam lata mugolskiej nauki i poszłam do szkoły, ale już nic nie było dla mnie takie samo.
Patrząc na przechodzących ludzi myślałam, czy są to zamaskowani czarodzieje, oglądałam się za sowami na ulicach, nie mogłam słuchać o matematyce, skoro mogłam machnąć różdżką i problem z głowy.
Rok później wszystko wróciło do normy, ale kolejny list nie nadszedł.
Kilka lat później postanowiłam spróbować. Pojechałam do Dziurawego Kotła, poszłam na ulicę Pokątną. Popatrzyłam na książki, różdżki, szaty, a przede wszystkim na ludzi, którzy byli, tak jak ja, czarodziejami. Ale ja się od nich różniłam, znowu byłam odmieńcem.
Nie wytrzymuję już tego, gdy tylko skończę ten list, spalę go w kominku. Nie zostało mi wiele. Wyciągnę różdżkę i szepnę ostatnie zaklęcie, jakiego się nauczyłam. Zaklęcie zapomnienia. I zapomnę.

Już nie pamiętająca swojej magii,
May Amersfoort

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?