Rozdziały: [1], [2].

- Taka jest moja propozycja - rzekł mężczyzna w granatowej szacie. Wyglądał staro - pucołowatą twarz znaczyła linia głębokich zmarszczek, zwłaszcza na czole i koło ust, zadbany zarost był zupełnie siwy, a oczy mimo niebieskiej barwy i widocznego błysku, zdawały się być zmęczone i zrezygnowane. Starannie ułożone włosy w kolorze nieco wyblakłej czerni przetykały siwe pasma. Granatowa szata była idealnie skrojona, a jednak wyglądała na nieco zbyt dużą, jakby mężczyzna w ostatnim czasie gwałtownie schudł. Pomijając te mankamenty, sprawiał wrażenie człowieka dystyngowanego i pełnego klasy. Każdy jego ruch był doskonale zaplanowany, a bogato wyglądające dodatki jego wizerunku przykuwały uwagę - złoty sygnet na małym palcu prawej dłoni o idealnie zrobionych paznokciach, złoty herb na klapie szaty, a także imponujący zegarek wystający z rękawa. Na rozmówcy to jednak nie robiło wrażenia wręcz zdawał się ich nie zauważać.
- Chcesz oddać mi wszystkich swoich wiernych służących oraz wydać córkę za jednego z mych ludzi? I to wszystko w ramach wsparcia moich planów? - wysyczał drugi mężczyzna, siedzący w fotelu. Jego czarna szata spływała na ziemię niczym wijący się wąż, a twarz była w odcieniu chorobliwej bieli, znaczyły ją ciemnozielone żyły. Cienkie usta uśmiechały się nieco ironicznie, a oczy o źrenicach węża patrzyły z ciekawością. Kościstą dłonią o długich palcach pogłaskał różdżkę, która leżała mu na kolanach. - Klausie, twoja bezinteresowność wydaje mi się być… naiwna. - odpowiedział melodyjnym głosem, który zupełnie nie pasował do tej postaci.
- Nie jestem bezinteresowny. Działamy w jednej sprawie z różnych stron. Pragnę triumfu naszej rasy. Czy sugerujesz, że połączenie oddziałów jest aktem naiwności? Mam rozumieć, że obdarzam cię zbyt dużą wiarą? - odpowiedział oschle mężczyzna nazwany Klausem. W jego oczach nie było już zrezygnowania - jego miejsce zajęła determinacja. To była gra, negocjacje między dwoma dowódcami. Wiedział co robi i każdy jego krok był doskonale zaplanowany. Klaus Neumann nie improwizował nigdy. Nie dlatego dowodził Gwardią Czystości. Neumannowie już od trzech pokoleń walczyli o czystość rasy czarodziejów, a także o pełne ujawnienie się ich i stłamszenie mugolskiego świata. Od dziecka uczony był pełnienia władzy, a gdy jego ojciec zmarł bardzo młodo, musiał wziąć armię we własne ręce. Po 50 latach walki nadszedł czas, aby przyznać się, że w pojedynkę nie zdziała już więcej, a poddać się było zupełnie nie w jego stylu. Walczyli w imię idei, a ta jest nieśmiertelna i nie może zostać pokonana przez słabość człowieka. Nie w takim momencie.
- Tylko ja mogę dokonać tego, o czym marzymy - warknął Lord Voldemort. - Jak śmiesz wątpić? - Jego zbulwersowanie było również elementem taktyki. Doskonale zdawał sobie sprawę z przygotowania oraz blefów towarzysza. Nie zamierzał jednak okazać jakiegokolwiek zadowolenia. - Spodziewałem się, że stary Neumann przekaże mi władzę, skoro nie ma potomka - powiedział, ostatnie słowo akcentując z ironią. - Czegóż jednak chcesz za to? Bo nie wierzę, że nie chcesz nic ugrać.
- Męża dla córki. Wiesz, że moja armia będzie ci służyć, ale wierna będzie jedynie Neumannom. Ona nie będzie ci służyć. Jest moim potomkiem i gwarantem naszej umowy. Bez moich ludzi nie zdobędziesz całej Europy. A oni nie pójdą bez niej - odparł starzec. Wiedział, że walkę wygrał. Czarny Pan już zaakceptował jego propozycję. Tylko o to mu chodziło. Dziś wróci do domu wygrany - będzie to wspaniałe zakończenie jego służby dla Czystości Krwi.
- Rozumiem. Pokaż mi, co w niej jest takiego wyjątkowego - wysyczał głosem węża jego partner, również zadowolony z siebie. Czuł, że osiągnął właśnie władzę, o której nikomu się nie śniło. Połączenie jego Śmierciożerców z równie liczną Gwardią Czystości wróżyło dużo szybszy sukces. Nikt nie miał nigdy takiej armii. Wszystko w ręku jednego człowieka - stał się najpotężniejszy na świecie. Z ironicznie skrzywionymi ustami spojrzał na twarz Neumanna, wnikając w jego umysł poprzez legilimencję. Przyglądał się temu, co tam ujrzał. - Ach, to wiele wyjaśnia. Dla dobra sprawy oddałeś żonę… Ta dziewczyna jest twoja w sensie prawa, ale nic poza tym… Odważne… Ale tyle wnosi do naszej sprawy.

Jeszcze długo ustalali szczegóły, aż w końcu uścisk ręki zapieczętowany wieczystą przysięgą zakończył negocjacje. Klaus Neumann był w domu tego wieczoru na kolacji. Później udał się do swojej Gwardii.

***

Charlotte Neumann pracowała właśnie w swoim laboratorium nad nowym zaklęciem śledzącym. Siedziała pochylona nad wielkim drewnianym biurkiem i skrzętnie notowała wszystkie swoje obserwacje. Była dziewczyną filigranową - niezwykle szczupła i niska - o jasnej skórze, blond włosach wijących się jej po plecach, teraz związanych w niedbały kok na czubku głowy i dużych błękitnych oczach. Siedziała na fotelu z nogami podwiniętymi pod brodę i zawzięcie pisała - dłonie miała całe pokryte plamami z tuszu - gryząc czubek pióra. Zastanawiała się właśnie nad jednym z ważnych problemów, na który natknęła się w trakcie eksperymentów, gdy drzwi jej pracowni otworzyły się i wszedł skrzat domowy:
- Panienko Charlotte, rodzice panienkę wzywają do salonu. Sądząc po sytuacji, oczekują nienagannego wyglądu.
- Już - rzuciła, nie odrywając wzroku od pergaminu. Po chwili niechętnie wstała, podchodząc do lustra. Rozpuściła włosy pozwalając im swobodnie spływać po plecach, poprawiła szatę i przybrała poważny wyraz twarzy. Na bose stopy wsunęła eleganckie pantofle. Schodząc do salonu zastanawiała się, co też u licha mogło się wydarzyć. Zastała rodziców siedzących na sofie i pijących herbatę z jednym z dowódców gwardii ojca. Ten od razu zerwał się na równe nogi i kłaniając się w pas powitał dziewczynę, całując ją w rękę. Skinięciem głowy odprawiła go.
- Charlotte, nadszedł czas, abyś spełniła swój obowiązek wobec rodziny i naszej idei. Wybraliśmy dla ciebie męża - powiedziała matka, wstając i podchodząc do dziewczyny. Wyglądała bardzo poważnie, ubrana w niebieską suknię ze starannie ułożonymi włosami. - Ojciec przekazuje armię Lordowi Voldemortowi. Mężem będzie jeden z jego zaufanych. Twoim obowiązkiem od zawsze była służba na rzecz dobra czarodziei. Dziś ta misja się rozpoczyna dla ciebie - wyjaśniła kobieta, a duma wręcz emanowała od niej. Niczym nie przypominała klasycznej matki - nie była ciepła, nie wzruszał jej los córki, od zawsze wykonywała swoje zadania z godnością i zaangażowaniem, nigdy nie kwestionując zdania ojca czy później męża, jedyną córkę wychowała w taki sam sposób. Byli czystej krwi a to do czegoś zobowiązuje.
- Zostałam kartą przetargową? - warknęła dziewczyna, bardziej zniesmaczona reakcją matki i obojętnością ojca niż samą informacją. Wiedziała, że taka sytuacja wcześniej czy później będzie miała miejsca, ale nie była na nią przygotowana. Miała tyle planów - liczyła się kariera. Od dziecka znała zasady życia w świecie czystej krwi - kobieta zawsze należała do mężczyzny, a jednak ta informacja ją ubodła. Godność godnością, tradycje tradycjami, ale to chodziło o jej życie. Wiedziała jednak, że nie ma nic do powiedzenia. Była zbyt dobrze wychowana aby zaprotestować, chociaż w jej sercu kipiała nienawiść do całego świata i wściekłość.
- Znasz zasady. Możesz się pakować. Na dniach przeniesiemy się do Anglii, aby dopełnić formalności - rzucił ojciec, zupełnie nie patrząc na nią. - Masz misję do spełnienia. Tylko dlatego cię poczęliśmy. - Odpowiedziało mu trzaśnięcie drzwiami. Dziewczyny już nie było w pomieszczeniu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.