Rozdziały: [1], [2].

ROZDZIAŁ 1
Uwaga! Zawiera przekleństwa!

Do pomieszczenia wkroczył wysoki brunet o niebieskich oczach. Z lękiem popatrzył na zakapturzoną postać, siedzącą na starym i zniszczonym fotelu. Obok było widać staroświecki dywan, który dochodził aż do kominka. Nad kominkiem wisiały stare i kosztowne obrazy. W powietrzu unosił się zapach zaschniętej krwi.
- Spóźniłeś się – usłyszał lodowaty i tajemniczy głos.
Ciarki przeszły przez plecy przybysza. Poczuł jakby jego nogi były z waty. Przełknął ślinę.
- Wy-y-yba-a-a-acz mi-i pa-a-a-a-a-nie – wyjąkał i upadł na kolana.
Pan wstał z fotela. Chwilkę przechadzał się po pokoju, należącym niegdyś do zapomnianego króla. Po namyśle znów usiadł.
- Przyprowadź więźnia! – wrzasnął.
Brunet wstał, ukłonił się i wyszedł. Po chwili wrócił prowadząc za kajdanki blondynkę. Na imię jej było Luna. Jednak czterdziestolatka w niczym nie przypominała tej rozmarzonej i przyjaźnie nastawionej do ludzi nastolatki. Miała przekrwawione oczy i liczne blizny. Umazana była błotem. Po policzku ściekały jej łzy, pomieszane z krwią. Włosy przyklejone przykleiły jej się do brudnego czoła przez zaschniętą krew. Ubrana była w poszarpaną piżamę w kwiatki.
- Nic nie powiem! – wyprzedziła pytanie.
Głos jej się łamał. Siedziała tu już tak długo! Od tygodni nie widziała się z Delfiną! Co teraz się stanie z jej córką? Co teraz z NIĄ się stanie? A jeśli on użyje Imperio? I zmusi ją do zdradzenia gdzie jest księga? A co jeśli zabije Delf jeśli nie powie niczego? W głowie miała całą masę pytań, lecz ani jednej odpowiedzi.
Gdyby tajemniczy facet nie miał kaptura, mogłaby zobaczyć jak przewraca oczami. Powoli tracił już cierpliwość. Miał ochotę ją zabić, ale wiedział, że może z niej jeszcze coś wyciągnąć. Poza tym, tyle problemów było z porwaniem Luny, że szkoda by było, żeby wszystko poszło na marne.
- Księga jest w bezpiecznym miejscu i żaden świrnięty gostek jej nie dostanie! – stwierdziła z dumą.
„Świrnięty gostek” powstał i podszedł bliżej kobiety. Chwycił ją mocno za ramię i kopnął, tak że Lovegood znalazła się na ziemi. Schylił się nad nią.
- Gówno mnie obchodzi, co o mnie myślisz, suko! – wrzasnął jej do ucha.
Lunę przeszyło straszliwe zimno. Po raz pierwszy od wielu lat poczuła strach, jednak nadal trzymała język za zębami. Nic nie powie, nie zdradzi Ministerstwa. Będzie twarda. Ale czy na pewno?
- Pogadamy inaczej – mruknął i zdjął kaptur.
Kobieta krzyknęła. Jej oczom ukazał się straszliwy widok.

***

Przy stole siedziała wyraźnie zmartwiona dwudziestolatka. Jej mama nie odbierała, a Dave jeszcze nie wrócił. Zazwyczaj nie przejmowałaby się tym, ale ostatnio doszło do kilku morderstw. Rozglądnęła się. Jeszcze nigdy nie czuła się tak przygnębiona w tych żółtych ścianach. Na stole leżały niedokończone płatki, w których wolno mieszała. Chciało jej się płakać. Delfina Lovegood nie musiała długo czekać na swojego chłopaka.
- Dave! Co się z tobą do cholery działo?! – zapytała i podbiegła do chłopaka.
Ten tylko przytulił ją mocno. Popatrzyli sobie w oczy. Dziewczyna mimo wszystko poczuła, że jest jej cieplej na sercu.
- Drobne komplikacje w pracy – stwierdził od niechcenia.
Delf popatrzyła mu w oczy. Coś było nie tak, wiedziała o tym. Dave westchnął. Chwilkę się zastanawiał czy zdradzić jej szczegóły. Ufał jej bezgranicznie, ale mogłaby się tylko przestraszyć. Wreszcie się zdecydował.
- Przed tobą nic się nie ukryje – stwierdził i pogładził ją po włosach. – Ale to są sprawy aurorów.
Popatrzyła na niego błagalnym wzrokiem. Zrobiła minkę, która sama za siebie mówiła słodkie „ploooose”. Jeszcze raz westchnął. Nie mógł znieść tego spojrzenia. Po chwili namysłu stwierdził, że nie musi jej zdradzać szczegółów, które były jak wyjęte z horroru.
- Ale obiecaj, że nikomu nie powiesz! – pogroził jej palcem i po chwili dodał: - I, że się nie wystraszysz.
Po obietnicy Delfiny cicho wyszeptał:
- Zamordowano Harry’ego Pottera!
Popatrzyła na niego, jak na kretyna. „On sobie ze mnie jaja robi!” pomyślała.
- Kpisz sobie ze mnie? – zapytała z nutką nadziei w głosie.
- Nie tym razem… - powiedział smutny.
Lovegood smętnie popatrzyła za okno. Trawka się zieleniła, a wiewiórki skakały wesoło na drzewach. Czuła złość na niewinne zwierzątka. Właśnie dowiedziała się o śmierci jednego z najlepszych aurorów świata, a one w najlepsze ganiały się po trawce. Była bardzo przygnębiona. Harry, gdy była młodsza, nauczył ją kilku ciekawych sztuczek. Usłyszała hukanie.
- To pewnie do ciebie! – uśmiechnęła się mimo woli.
Dave Nixon podszedł do okna, by je otworzyć. Rozpoznał sówkę płomykówkę swojego szefa. Poczuł lekki niepokój. Gdy tylko odwiązał list od nóżki zwierzęcia, ptak poleciał z powrotem. Chłopak otworzył list.
Szanowny Panie Nixon!
Informujemy Pana, że z Azkabanu uciekło czworo więźniów – dawnych śmierciożerców. Podejrzewamy, że śmierć mojego poprzednika – Harry’ego Pottera była zaplanowana przez nieznanego nam sprzymierzeńca zwolenników Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Prosimy o stawienie się w moim biurze jutro o czwartej rano.
Z poważaniem
Szef Biura Aurorów
Richard Louie
Świeżo upieczony auror westchnął. Jeszcze brakowało im śmierciożerców na wolności! I do tego musiał jutro być w pracy o czwartej! Głośno przeklnął. Jeszcze tydzień temu Rich był jego przyjacielem. Odkąd mianowano go na nowego szefa biura, zachowywał się jak najważniejszy człowiek na Ziemi! Młody Nixon miał serdecznie dość zachowania swojego nowego szefa! Był nim dopiero jeden dzień, a już dał pracownikom nieźle popalić!
- Coś nie tak? – z zadumy wyrwał go głos Delfi.
- Nic kochanie – szepnął i pocałował ją w policzek.
Dziewczyna zarumieniła się.
- Wiesz, w udawaniu nigdy nie byłeś dobry – stwierdziła.
Przytulił ją mocno.
- Muszę być w pracy o czwartej rano! - powiedział.
Delf nie ukrywała zdziwienia, ale nie dopytywała się. Jeśli sprawa jest tak ważna, że nie może poczekać do siódmej, nie wyciągnęłaby z niego nic. Kiedyś i tak się dowie. Nowy Redaktor Naczelny Proroka był jeszcze bardziej ciekawski niż Rita. Wściubiał nosa po prostu wszędzie! On wiedział wszystko o plotkach i nowinkach. Dzielnie zastępował Skeeter.
- Zjedz kolację – powiedziała z uśmiechem i podstawiła fioletowookiemu talerz pod nos.
Dave podziękował i wolno zaczął jeść sałatkę z schabowym i ziemniakami. Cały czas rozmawiał z czarnowłosą. Wreszcie Delfina postanowiła przerwać te pogaduszki.
- Dobra, szybciej, bo już 22! - krzyknęła.
Chłopak wstał i jeszcze raz ją pocałował. Ta zarumieniła się.
- Śpij dobrze mój Delfinku – powiedział na pożegnanie.
Kiedy wyszła, jeszcze raz przeczytał otrzymany list. Ile by dał, żeby to był tylko żart! Jednak wiedział, że Richard nie żartowałby w tak poważnej sprawie. Trzeci raz tego wieczoru westchnął. Schował przyczynę swoich zmartwień tak, by jego dziewczyna jej nie znalazła. Dokończył kolację (a właściwie obiad) i poszedł pod prysznic. Krople wody spadające na niego jakby zmyły z niego wszystkie zmartwienia. Przebrał się i w nieco weselszym nastroju poszedł spać. Nie wiedział, jakie plany ma dla niego przyszłość ani co niedługo się wydarzy. Ale jedno jest pewne. Jutro czeka go bardzo ciężki dzień. Z taką myślą zasnął.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?