Rozdziały: [1], [2].

Rozdział 2

Delfina siedziała na swoim ulubionym fotelu. W ręce trzymała kubek z napojem bogów – kawą.
Delektując się naparem, rozmyślała o minionym tygodniu. Jej matka wciąż nie dawała znaku życia, a kilka dni wcześniej odbył się pogrzeb wujka. Kobieta nie wiedziała, co ma o tym wszystkim myśleć. W ciągu tak krótkiego okresu czasu straciła dwie bliskie jej osoby.
Wyjrzała za okno. Księżyc zdawał się świecić zielonkawym blaskiem. Była pełnia.
Na parapecie pojawiła się czarna jak smoła sowa. Bystre, paciorkowe oczy wpatrywały się w młodą czarownicę, gdy ptak dumnie prężył pierś.
Na ten widok szara kotka, czająca się przy kominku, fuknęła z nienawiścią i naprężyła grzbiet. Instynkt podpowiadał jej, że każda opierzona istota, która jest zbyt duża, by móc ją złapać i zjeść, jest jej wrogiem. Zwłaszcza, jeśli patrzy na nią z wyższością.
Delfi z ociąganiem wstała i odłożyła niestety pusty już kubek na drewniany, okrągły stolik. Podeszła do pupila i czule go pogłaskała.
- Spokojnie Szczerbata, sówki nie wolno – szepnęła.
Otworzyła okno. Odwiązała od nóżki przybysza małą, zmiętą karteczkę.
- Jak krowie z gardła wyjęta – mruknęła pod nosem kręcąc głową.
Zaraz jednak zbladła. Otworzyła szerzej oczy i jęknęła. Wykrzywiając usta w pełnym bólu grymasie zaczęła przewracać szafki w poszukiwaniu kałamarzu, pióra i pergaminu. Gdy tylko znalazła owe przedmioty, zaczęła szybko skrobać litery.
Zerknęła na parapet, gdzie jeszcze przed chwilą siedział ptak. W jego miejscu zauważyła dwa czarne pióra i kilka kropel krwi. Pisnęła.
- Zabiję cię, gnojku! – wrzasnęła na Szczerbatą.
Kotka popatrzyła na nią z wyrzutem. Czerwone plamy na jej pyszczku mówiły same za siebie.
Po pięknej, dumnej sowie została tylko głowa.
Drzwi otworzyły się z hukiem i do pomieszczenia wszedł Dave. Uśmiechnął się do Delfiny.
- Awansowałem! – Wyszczerzył zęby jeszcze szerzej.
Wściekła, rzuciła mu mordercze spojrzenie.
- Nie obchodzi mnie teraz ta twoja durna praca! Porwali moją matkę i żądają okupu – prychnęła.

*

Petunia Dursley wolnym krokiem przemierzała swój ogród. W ostatnim czasie była zbyt zajęta opieką nad chorym synem i nie miała czasu na pielęgnowanie swoich ukochanych kwiatów, tak więc niegdyś piękne róże były teraz żywym obrazem nędzy i rozpaczy.
Kobieta zacisnęła usta w wąską kreskę. Tyle lat poświęcała swój cenny czas na dbanie o ten zielony skrawek ziemi tylko po to, żeby na starość okazało się, że zmarnowała znaczną część swojego życia.
Podniosła z ziemi uschnięty płatek piwonii. Pamiętała, że ten krzak posadziła razem ze swej świętej pamięci mężem pięć lat wcześniej.
Do jej oczu napłynęły łzy. Wyciągnęła ze swej wyszywanej koralikami, staromodnej torebki haftowaną chusteczkę. Upadła na kolana, płacząc cicho.
Wtem poczuła ostry ból. Wrzasnęła przerażona. Z rany na jej plecach wystawał długi, kuchenny nóż. Krople krwi w szybkim tempie opuszczały ciało kobiety.
Zdążyła jedynie wyszeptać ciche przekleństwo, zanim upadła na ziemię. Otoczona swoim ukochanym ogrodem wpatrywała się w niebo oczyma równie martwymi jak on.
Do ciała Petunii podeszła wysoka, zakapturzona kobieta. Wykrzywiła usta w grymasie, który miał być uśmiechem, lecz nikt, kto na nią patrzył w tym momencie, nie powiedziałby czegoś takiego.
- Widzisz, słonko – syknęła – przez ciebie musiałam zniżyć się do twojego żałosnego, mugolskiego poziomu. A wierz mi, przepaść między naszymi umiejętnościami jest ogromna.
Jej przerażający śmiech rozniósł się po okolicy, kiedy z nienawiścią kopała ciepłe jeszcze zwłoki. Wyciągnęła różdżkę i zaczęła ćwiczyć czarnoksięskie zaklęcia na nieboszczyku. Różnokolorowe światła rozbłyskały co kilka sekund.
- Uwielbiam znęcać się nad niewinnymi ludźmi – westchnęła z rozkoszą.
Spojrzała na twarz Petunii, następnie na plamę krwi. Pochyliła się nad mugolską staruszką i zamoczyła palec w czerwonej kałuży. Uśmiechając się psychicznie, włożyła dłoń do ust i oblizała kościsty kciuk. Pokiwała z uznaniem głową.
- Brzydka jesteś, ale krew masz dobrą – pochwaliła.
Zaśmiała się szyderczo. Z kieszeni wyciągnęła małą, przeźroczystą fiolkę napełnioną bezbarwną substancją. Otworzyła naczynie, wyrwała parę siwych włosów swojej ofierze i włożyła je do płynu, który natychmiast zmienił kolor na zgniłozielony.
Morderczyni mlasnęła z niesmakiem, lecz wypiła eliksir. Odczekała kilka minut, po czym ściągnęła kaptur. Podniosła torebkę Petunii i chwilę w niej pogrzebała. W jej ręce znalazło się małe, podręczne lustereczko. Spojrzała w nie, a jej oczom ukazała się pomarszczona twarz mugolki.
Z pełnym satysfakcji wyrazem twarzy uniosła cisową różdżkę w górę w triumfalnym geście.
- Morsmorde!
Na nocnym niebie pojawiła się czaszka z wężem zamiast języka. Jej puste oczodoły wpatrywały się w członkinię Śmierciożerców, kiedy dumnym krokiem szła w stronę miasta poszukać kolejnych niewinnych ofiar.
Zdawało się, że znak uśmiecha się do obserwującego uważnie tę scenę sługi.
- Dwóch najokrutniejszych czarodziei wszech czasów w jednym państwie w tym samym czasie – gwizdnął z podziwem. – To się dobrze nie może skończyć.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?