Dla tych, którzy (z różnych powodów) nie korzystają z Pottermore i jego dodatkowej zawartości prosto od J.K. Rowling, poniżej zamieszczam tłumaczenie artykułu na temat rodziny Malfoyów, w którym znajdziecie sporo nowych informacji. Gdyby ktoś chciał przeczytać oryginał, odsyłam do rozdziału czwartego drugiego roku.


Nazwisko Malfoy pochodzi ze starofrancuskiego, gdzie oznaczało złą wiarę. Podobnie, jak wielu przodków szlachetnych angielskich rodzin, czarodziej Armand Malfoy przybył do Wielkiej Brytanii wraz z Wilhelmem Zdobywcą podczas najazdu Normanów [1066 rok – przyp. tłum.]. Za jego tajemnicze (i prawdopodobnie magiczne) usługi na dworze Wilhelma I nadano mu ziemie w Wiltshire, odebrane właścicielom ziemskim, na których jego potomkowie żyją od dziesięciu wieków.






Przebiegły przodek Malfoyów, Armand, uosabiał cechy, które po dziś dzień wyróżniają ich ród na tle innych. Z powodu swojego niezbyt chlubnego nazwiska Malfoyowie od zawsze cieszyli się złą sławą ludzi, którzy wszędzie doszukują się władzy i zysków. Pomimo ich fanatycznego poparcia dla wartości czystej krwi oraz niewątpliwie autentycznego przekonania o wyższości czarodziejów nad mugolami, członkowie rodu nie stronili od kontaktów z niemagicznymi osobnikami, jeśli tylko widzieli w tym korzyść dla siebie. W efekcie stali się jedną z najbogatszych rodzin czarodziejów w Wielkiej Brytanii. Przez lata krążyły plotki (choć nigdy ich nie potwierdzono), jakoby Malfoyowie przez wieki pławili się w majątku mugolskiego pochodzenia. Przez stulecia rozszerzali swoje wpływy w Wiltshire, przyłączając sąsiadujące ziemie mugoli, a przychylność monarchii przynosiła im zyski w postaci majątku i dzieł sztuki, które zasilały wiecznie rozrastającą się kolekcję.

Z historycznego punktu widzenia, to Malfoyowie oddzielili biednych mugoli od tych dzierżących władzę i pieniądze. Do czasu wprowadzenia Kodeksu Tajności z 1692 roku Malfoyowie byli aktywnymi działaczami w kręgach wysoko urodzonych członków niemagicznej społeczności. Mówiono nawet, że ich żarliwy sprzeciw wobec wprowadzenia ustawy spowodowany był niechęcią do porzucenia tej przyjemnej sfery życia. Jakkolwiek kolejne pokolenia zaprzeczały pogłoskom, istnieją mocne dowody sugerujące, że pierwszy Lucjusz Malfoy starał się o rękę Elżbiety I, która odrzuciła oświadczyny. W związku z tym niektórzy historycy twierdzą, jakoby kolejna propozycja małżeństwa została odrzucona przez królową za sprawą klątwy rzuconej przez Malfoya.

Instynkt samozachowawczy, którym Malfoyowie kierowali się we wszystkich swoich poczynaniach, nakazał im zerwanie kontaktów z mugolami w chwili, gdy Kodeks Tajności wszedł w życie, a dalsze protesty i sprzeciwy mogły oddalić Malfoyów od nowego źródła władzy – nowo powstałego Ministerstwa Magii. Członkowie rodu natychmiast zmienili barwy, jak gdyby popierali Kodeks od samego początku, zaprzeczając, jakoby kiedykolwiek utrzymywali kontakty z mugolami.

Hojność w dysponowaniu majątkiem zapewniła przyszłym pokoleniom Malfoyów znaczne wpływy w Ministerstwie, choć żaden z członków rodu nigdy nie pretendował do objęcia stanowiska Ministra Magii. Mówiono, że nigdy nie zobaczysz Malfoya na miejscu zbrodni, choćby nawet jego odciski palców znajdowały się na różdżce winnego. Dobrze sytuowani, nie musząc zarabiać na życie, Malfoyowie woleli pozostawać w cieniu władzy, pozwalając innym wykonywać żmudną pracę i nie ponosząc przy tym konsekwencji w razie porażki. Wspierali finansowo kampanie wyborcze popieranych przez siebie kandydatów, włączając w to (co zostało udowodnione) tak zwaną „brudną robotę”, np. rzucanie klątw na członków opozycji.

Niekłamana pogarda dla mugoli, którzy nie mogli zaoferować im klejnotów lub wpływów, a także dla większości czarodziejów, doprowadziła do powstania doktryny czystej krwi, wyznawanej przez Malfoyów. Przez kilka lat dwudziestego wieku to właśnie ta idea zdawała się być źródłem nieograniczonej władzy rodu. Od czasu wprowadzenia Kodeksu Tajności żaden Malfoy nigdy więcej nie poślubił mugola bądź czarodzieja urodzonego w niemagicznej rodzinie. W przeciwieństwie do tak fanatycznych rodzin, jak Gauntowie czy Lestrange'owie, Malfoyowie unikali jednak nieco niebezpiecznej praktyki, jaką były śluby wyłącznie pomiędzy czarodziejami czystej krwi, prowadzące do osłabienia genów. Z tego powodu w drzewie genealogicznym Malfoyów znajduje się wielu czarodziejów pół-krwi.

Sławni Malfoyowie (od czternastego wieku):
Nicholas Malfoy – pozbył się wielu mugolskich najemców pod pozorem Czarnej Śmierci; udało mu się odeprzeć zarzuty Rady Czarodziejów
Septimus Malfoy – w osiemnastym wieku posiadał w Ministerstwie wpływy tak wielkie, że wielu twierdziło, iż ówczesny Minister Magii, Unctuous Osbert, był niewiele więcej, niż tylko marionetką Malfoya
Abraxas Malfoy – wielu wierzyło, że był zamieszany w spisek, wskutek którego pierwszy Minister Magii mugolskiego pochodzenia, Nobby Leach, przedwcześnie „zrezygnował” z urzędu w 1968 (Malfoyowi nigdy nic nie udowodniono)
Lucjusz Malfoy – zyskał rozgłos jako jeden ze Śmierciożerców Lorda Voldemorta, jednakże uniknął więzienia po obydwu przewrotach Czarnego Pana, za pierwszym razem zapewniając, że był pod wpływem zaklęcia Imperius (choć wielu wierzy, że uratowały go znajomości z wysoko postawionymi pracownikami Ministerstwa), a za drugim – wydając nazwiska Śmierciożerców pozostających w ukryciu, co doprowadziło do ich schwytania.

Tłumaczenie: Sann
Źródło: Pottermore