Rozdziały: [1].

Ciemnowłosa dziewczyna leżała na podłodze. Nieruchoma i przygnębiona bardziej niż kiedykolwiek, wpatrywała się w sufit. W tej pozycji spędziła ostatnie kilka godzin. Nie potrafiła pogodzić się z losem, nie chciała tego. Wszystko na czym jej zależało znikło w jednej chwili. Z oczu poleciały jej łzy. Zakryła twarz rękoma i zaczęła płakać. Nie miała już siły się powstrzymywać, nie miała siły, by udawać. Teraz chciała zniknąć, odejść gdzieś, ukryć się. Mogłaby gapić się w ten jeden punkt wiecznie, byleby nie musiała myśleć o nim. Wszystko było jej obojętne.
Jaki sens miały jej starania? Po co to wszystko, skoro on jej nie kocha?
Usłyszała skrzypienie. Ktoś otworzył drzwi, ale nie chciała nawet spoglądać w tamtą stronę.
- Alice, wszystko w porządku?
Nie odpowiedziała. Dziewczyna nachyliła się nad nią. Blond końcówki dotknęły czoła Alice.
- Proszę, powiedz coś. Nie możesz tu tak leżeć w nieskończoność.
- Masz rację.
Wytarła oczy rękawem, dźwignęła się i nie zwracając uwagi na Ryan, wyszła. Sama nie wiedziała dokąd zmierza, ale nie mogła tam zostać. Nie chciała z nikim rozmawiać. Teraz w głowie miała tylko jego.
W dormitorium panował okropny hałas. Wszyscy pragnęli spędzić ten czas, jaki im został, z przyjaciółmi. Jutro ostatni dzień szkoły. Dla Alice to już ostatni czas w Hogwarcie, siódmy rok dobiegł końca. Co będzie dalej? Przez tyle lat pragnęła tylko jednego, jego miłości.


Schodziła właśnie po schodach, gdy zobaczyła Syriusza. Jego uśmiech zbladł, gdy zobaczył Alice. Spojrzała najpierw na niego, a później na kwiaty, które trzymał w ręku. Ruszyła naprzód. Chwycił jej rękę.
- Puszczaj! - krzyknęła.
- Muszę z tobą porozmawiać - wzmocnił swój uścisk.
- Nie mam o czym z tobą rozmawiać, zostaw mnie! - Wyrwała swoją dłoń i przekroczyła kolejny stopień schodów, ale on nie zamierzał odpuścić.
- Wysłuchaj mnie, proszę.
- Nie teraz, nie mam na to czasu.
Zastawił jej drogę. Odchyliła się w bok, ale uderzyła o ścianę. Chwycił ją obiema rękami za przedramienia. W jednej dłoni nadal ściskał kwiaty. Był tak blisko, czuła jego oddech na swojej twarzy.
- Uświadomiłem sobie coś... - zaczął. - Chcę, żebyś wiedziała, że jesteś i zawsze byłaś dla mnie najważniejsza. - Uśmiechnął się szeroko i wypuścił ją z objęć. Wyciągnął czerwone tulipany w jej stronę. Wydawał się taki szczęśliwy, jakby poczuł ulgę, gdy to powiedział.
Alice nie wiedziała, co ma zrobić. W tym momencie chciała tylko spokoju. Nie miała ochoty zwodzić już Syriusza, dawać mu nadziei.
- Syriusz ja nie umiem... nie umiem cię tak pokochać - wydusiła i uciekła.


Biegła najszybciej jak mogła, aż dotarła na Błonia. Była wściekła na samą siebie. Nie chciała zranić Syriusza, ale nie mogła go dłużej oszukiwać. Zabrakło jej odwagi, by nawet na niego spojrzeć, by czekać na jego reakcję. To już koniec. Teraz straciła nie tylko miłość, straciła Syriusza. Kochała go, ale nie tak bardzo jakby tego chciał. Nie, jej serce należało do kogoś innego, kogoś kto go nie chciał. Nie mogła tego zmienić, nie mogła zmusić siebie do kochania kogoś innego, a nawet jeśli by próbowała, nikogo tak mocno by nie pokochała.
Łzy spływały jej wolno po twarzy. Wiatr wzmagał się, zaczęło padać. Odwróciła się i wtedy go zobaczyła. Osiemnastoletni Ślizgon patrzył prosto w jej stronę. Nie mogła złapać tchu. Nikogo oprócz nich nie było na horyzoncie. Była przemoczona i zmarznięta, ale nie potrafiła się ruszyć. Jego czarne oczy jakby ją wciągały. Stali tak jeszcze przez dłuższą chwilę, aż końcu on zamknął książkę, którą trzymał w ręku, i odwrócił się. Alice z bólem patrzyła jak odchodzi.
Jak bardzo pragnęłaby pozbyć się tego uczucia, jak bardzo pragnęłaby kochać Syriusza.
Jej serce tak rozdarte, jakby martwe.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.