Rozdziały: [1], [2].

- Co się z tobą dzieje? - dało się słyszeć przyjemny dla ucha baryton czarnowłosego Aleca.
Jackson poprawił się na krześle, wyciągając przed siebie nogi. Ten jeden jedyny raz, odkąd się poznali, miał serdecznie dość swojego kompana.
Alec Quick był drobnym i, jak na dwadzieścia dwa lata, dosyć dziecinnym mężczyzną. Zawsze rozpieszczany przez swoją matkę, a później babcię, nigdy wcześniej nie zaznał prawdziwego życia. Dopiero po śmierci obojga rodziców i dziadków, kiedy został kompletnie sam, postanowił zamieszkać razem ze swoim najlepszym przyjacielem, Jacksonem O'Dylem.
- Słuchasz ty mnie w ogóle? - Quick wyrwał go z głębokiego zamyślenia. Nie przestawał próbować wydobyć choćby zwykłego "tak" z ust Jacksona. Ten jednak milczał niewzruszony przeszywającym jego muskularne ciało wzrokiem młodszego chłopaka.
- Jackie... - Alec jęknął cicho i ruszył w stronę Jacksona. Zatrzymał się dopiero za nim, objął go od tyłu i szepnął mu czułym głosem do ucha:
- Nie poznaję cię. Gdzie się podział mój ukochany pluszaczek? Stałeś się taki oschły, bez uczuć - skończył, opierając swoją głowę na ramieniu O'Dyla.
- Mam uczucia - odezwał się pewnym i stanowczym głosem.
- Tak? To co czujesz? - Quick odgarnął długie włosy Jacksona i złożył na jego szyi delikatny pocałunek.
- Że Czarny Pan jest nam potrzebny - rzucił, podnosząc się gwałtownie z krzesła, tym samym odtrącając swojego chłopaka.
Ruszył w stronę drzwi szybkim i pewnym krokiem. Przed naciśnięciem klamki odwrócił się powoli do Aleca.
- Lepiej by było, gdybyś i ty zrozumiał, że Voldemort to nasza jedyna perspektywa na przetrwanie tej wojny.
- Ale... - zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, drzwi zamknęły się za O'Dylem z ciężkim hukiem.
Chłopak został sam w pustym pokoju, w którym znajdował się tylko jeden mebel - krzesło, o które teraz Alec opierał swobodnie ręce. Spojrzał na ściany, podrapane i brudne, gdzieniegdzie wybrakowane. Przez drogę, którą wybrał za nich dwóch Jackson, byli zmuszeni do porzucenia dotychczasowego życia i zamieszkania w starej, walącej się ruinie. Alec kochał swojego chłopaka i nie widział poza nim świata, ale ostatnie chwile spędzone w towarzystwie Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać zmieniły Jacksona diametralnie. Stał się bezduszną istotą, zdolną do użycia zaklęcia niewybaczalnego bez mrugnięcia okiem i taki sam los przygotował dla Aleca.

~***~

Quick siedział na prowizorycznym łóżku zrobionym ze starego, doszczętnie zużytego materaca i gryzących koców. Właśnie zajadał świeży chleb, który ledwie godzinę temu specjalnie dla niego ukradł Jackson. Usłyszał skrzypienie drzwi, ale nie odwrócił się, bowiem wiedział, że nie mógł być to nikt inny, niż jego ukochany. O'Dyl usiadł po turecku naprzeciwko dwudziestodwulatka i sięgnął po kawałek chleba.
- Przepraszam. – Dotknął ręki czarnowłosego chłopaka.
- Nie chcę pracować dla Sam Wiesz Kogo. - Alec zaprotestował na niewypowiedziane przez Jacksona zdanie. Zauważył, że O'Dyl związał swoją burzę blond loków w koński ogon.
- Aluś, taki dar zdarza się bardzo rzadko. Sam Lord Voldemort jest wężousty. To może oznaczać, że jesteś krewnym Salazara Slytherina. - Blondas podsunął się bliżej i splótł swoje palce z palcami Aleca.
- Gówno oznacza! Nie chcę mu służyć. Czy to tak trudno zrozumieć? - Quick podniósł się z materaca i podszedł do okna, które wychodziło na stary, zaniedbany ogród za domem.
Jackson ruszył za nim, pociągnął go za prawą rękę i gwałtownie obrócił tak, że Alec znajdował się teraz w jego ramionach.
- Nie rozumiesz, że On jest nam potrzebny? Bez Niego nie damy rady przebić się przez niecierpiącą inności społeczność. Zlikwidują nas od razu, jak dowiedzą się o twoim talencie... - przycisnął go mocniej do siebie -... i o nas. Nie chcę cię stracić, bo bez ciebie jestem nikim.
Trwali tak razem przez dobre dwie godziny, nasycając się swoją obecnością i bliskością. Następnego dnia mogło ich już nie być.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.