- Boisz się? – Jackson O’Dyl zdjął przepoconą koszulkę.
Ponieważ nie używali czarów, aby nie zwracać na siebie szczególnej uwagi wśród mugoli, większość prac w starej ruinie wykonywał ręcznie. Starał się zapewnić swojemu chłopakowi, Alecowi Quickowi, godne warunki życia.
- To mój pierwszy raz, nie wiem czego się spodziewać. Chyba oczywiste, że się boję. – Alec podał Jacksonowi mokry ręcznik. – A jeśli zrobię coś nie tak?
- To cię zabije. – Jackson przetarł swoje ciało, w które Alec wpatrywał się bezustannie.
Dopiero słowa O’Dyla oderwały Quicka od stróżek potu, spływających po muskularnej rzeźbie jego chłopaka.
- Dzięki za pocieszenie – odezwał się po chwili oburzonym tonem.
- Przecież nie mówię poważnie. Dobrze wiesz, że nie pozwolę cię skrzywdzić. – Jackie odrzucił ręcznik i zaczął iść w stronę Aleca.
Na jego lewym przedramieniu widniał znak Śmierciożercy, którym Quick szczerze się brzydził. Odkąd Jackson wstąpił w szeregi Czarnego Pana, czarnowłosy Alec nigdy więcej nie dotknął miejsca, gdzie zagościły czarny wąż oraz czaszka. Jackson podszedł do niego i chwycił za koszulkę drobnego chłopaka, rozrywając ją jednym szybkim ruchem.
- Żartujesz sobie? W czym ja teraz będę chodził? – Alec zaśmiał się, po czym przyjął energiczny pocałunek od blondyna.
- Tak jak cię matka natura stworzyła. – Przeniósł ostrożnie rękę na zapięcie jego jeansów. Alex odsunął delikatnie usta swojego chłopaka, żeby móc mu przypomnieć o różdżce, ukrytej w tylnej kieszeni spodni.
- Mam dla ciebie coś lepszego niż różdżka. – Jack uśmiechnął się uwodzicielsko.
W jednej chwili rozległo się pukanie do drzwi.
- Zapraszałeś kogoś? – Alec zaśmiał się.
Ten jednak spojrzał na niego poważnie i ruszył powoli do drzwi, starając się nie robić przy tym żadnego hałasu. Wolnym ruchem wyjął różdżkę zza pazuchy. Odwrócił się w stronę Quicka, aby nakazać mu ukrycie się w starej, drewnianej szafie. Zauważył, że jego ukochany jest półnagi i natychmiast skarcił go wzrokiem. Alec pozbierał kawałki koszuli i naprawił ją za pomocą zaklęcia. O’Dyl machnął do niego ręką, aby się ukrył, po czym wyciągnął dłoń w stronę klamki. Gdy pukanie ponownie się rozległo, Jackson otworzył energicznie drzwi, kierując różdżką w zakapturzoną postać.
- Czego tu szukasz? – syknął, gdy intruz postawił nogę na progu wejścia.
Wciąż mając go na wyciągnięciu ręki, Jack ustąpił mu drogi i pozwolił wejść do środka. Sam natomiast wycofał się w głąb pokoju, przechodząc po porozrzucanych gazetach. Gość zsunął kaptur z głowy, co wywołało niemałe zdziwienie na twarzy blondyna.
- Narcyza? – Jego głos, na chwilę stracił swoją moc, a brwi powędrowały do góry.
Jak ich znalazła? Czy Dołohow kłamał, mówiąc, że są niewidzialni nawet dla samego Lorda Voldemorta?
- Czego tu szukasz? – powtórzył pytanie, tym razem nieco łagodniej, wiedząc już kto ich nawiedził.
Nie był pewien co do ufności Lucjuszowi, jednak Narcyzie mógł w pełni zaufać. Widział jak traktowała swojego męża, a także syna.
- Przychodzę cię ostrzec – zaczęła niepewnie, a widząc skinięcie głowy Jacksona kontynuowała. – Słyszałam, że zamierzasz zabrać Aleca na następne spotkanie.
Nie dała szansy O’Dylowi nawet na otworzenie ust, ponieważ mówiła dalej.
- Nie możesz tego zrobić. Czarny Pan nie zaprosił go tylko po to, aby przekonać się, czy rzeczywiście jest synem Morfina. Chodzi o coś więcej. ON chce z nim walczyć, gdy tylko zyska pewność. – Skończyła, patrząc na mężczyznę nieodgadniętym wzrokiem.
- A skąd wiesz... – Jack popatrzył na nią podejrzliwie – A skąd wiesz, że Alec nie podoła takiemu wyzwaniu?
W szafie było słychać poruszenie, a śmiech Narcyzy rozprzestrzenił się po całym pomieszczeniu.
- Nie znasz jego mocy. On nie jest zwykłym czarodziejem. – Mina Jacksona była poważna, a wzrok mówił, że jego negatywne nastawienie do pani Malfoy przybrało na sile.
- Udowodnij to, chłopcze – Narcyza przekrzywiła głowę.
W tym czasie Alec wyszedł z ukrycia i ruszył ostrożnie w stronę swojego ukochanego. Na twarzy blondyna zagościł brzydki grymas niezadowolenia, jednak nie miał już siły sprzeczać się z Quickiem. Czarna mgła wparowała do pokoju i zasłoniła wszelkie źródła światła. Jackson obserwował przerażoną minę Narcyzy, która szybko złapała za różdżkę.
- Nie - mruknął O'Dyl rzucając w jej stronę zaklęcie rozbrajające. - Chciałaś, to zobaczysz.
Zawsze zielone oczy Aleca przybrały mroczny kolor. W jednej chwili czarna mgła zmieniła się w jeden z najgroźniejszych żywiołów. Z perspektywy Narcyzy był to żywy, wypalający skórę ogień. Malfoy podbiegła po różdżkę, ale kiedy ją podniosła, płomienie ucichły, a w całym pomieszczeniu panował ten sam bałagan i te same sterty kurzu. Jackson spojrzał na swojego chłopaka, a uśmiech Aleca sprowadził do jego serca niesamowite gorąco. Jakby te płomienie, które otulały przed chwilą Narcyzę, przeniosły się na niego.
- To tylko iluzja - wyjaśnił Jackie szeptem.
Przez twarz pani Malfoy przeleciały setki emocji.
- Nic mu po tej iluzji, skoro Czarny Pan go pokona, gdy tylko zorientuje się, że jest wężousty - burknęła i nasunęła kaptur na swoje, niemalże białe, włosy.
- Nie masz pewności - odparł spokojnym głosem Alec.
Narcyza spojrzała na nich ostatni raz i opuściła starą ruinę.
Quick podszedł do Jacksona, wtulając się w jego umięśnione ramiona. To właśnie tam czuł się najbezpieczniej, to tam zawsze kończył i zaczynał dzień.
- Dlaczego wyszedłeś? - zapytał nagle O'Dyl.
- Jestem niebezpiecznym człowiekiem - zaśmiał się.
- Gdybyś był taki niebezpieczny w łóżku - mruknął O'Dyl mocniej przyciskając swojego ukochanego.
Alec tylko prychnął, po czym utonął w pocałunkach blondyna.