Rozdziały: [1], [2].

Jeżeli już kogokolwiek macie mieszać z błotem, to ja jestem na to najlepszym kandydatem.
- Stanisław Wrona -


- Mamo, w przyszłości będę taki jak ty!
- Planujesz zamienić się w kobietę?
- Nie! Będę grać w Quidditcha!

***

Zastanawialiście się kiedyś nad prawami rządzącymi wszechświatem? Są proste. Zawsze gdy chcemy czegoś uniknąć, możemy być pewni, że prędzej czy później to nastąpi. Używając zaklęcia Windarium Leviosa, stracimy nad nim kontrolę gdy tylko pomyślimy o tym, jak ważny jest lewitowany przez nas przedmiot, a gdy uciekając będziemy sobie powtarzać jak szybko musimy biec, prawdopodobnie potkniemy się o pierwszy wystający korzeń.
Ja, przez kilka lat mojego życia, z całych sił unikałem wszystkiego co miało jakikolwiek związek z Quidditchem. Uciekałem z lekcji, zmieniałem temat podczas rozmów i nie zbliżałem się do meczów czy stadionów.
Oczywiście pomimo wszelkich starań, które przedsięwziąłem, nie mogłem zmienić jednego. Kochałem latać. Znajdując się na miotle potrafiłem zapomnieć o wszystkich problemach, a obserwując świat z góry, przestawał mnie on w końcu przytłaczać.
Wiem, że śmiesznie to zabrzmi, ale nienawidziłem swojej pasji, wstydziłem się moich umiejętności i ukrywałem je. Byłem pewny, że nie mam żadnego prawa by żywić do Quidditcha jakiekolwiek pozytywne emocje. Straciłem przez niego to, co uważałem za najważniejsze. Moją najbliższą rodzinę. Powinienem zostać przeklęty za każde swoje zapomnienie i uśmiech gdy znajdowałem się w powietrzu.
Dlatego właśnie czułem się dość niezręcznie siedząc sobie spokojnie przed trenerem Quidditcha, chociaż poznawszy jego profesję powinienem uciec gdzie pieprz rośnie. Prowadziliśmy swobodną konwersację, przerywaną od czasu do czasu chwilami komfortowej ciszy.
Wydawało mi się, że Stanisław chciał mnie o coś zapytać lecz brakowało mu odwagi. Albo nie potrafił przeobrazić swoich myśli w słowa.
- Jesteś synem Marii, prawda? - W końcu zadał ciche, jak gdyby niepewne pytanie.
Teraz zrozumiałem dlaczego tak bardzo wydawał się cieszyć, słysząc moje nazwisko. Jeżeli zaraz zacząłby składać mi kondolencje, na pewno bym wyszedł.
Spięty, ograniczyłem się jedynie do krótkiego przytaknięcia.
- Tak myślałem. Część mnie miała chyba nadzieję, że będziesz pamiętał kim jestem. – Jeżeli powiedziałby zaraz, że jest moim biologicznym ojcem i zaczął wspominać gorącą noc z 1948, to wyszedłbym niezwłocznie. -... graliśmy razem w reprezentacji. Byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Przez pewien okres nawet się w niej podkochiwałem, ale ona wybrała twojego ojca... - kontynuował nieświadomy burzy myśli toczącej się w mojej głowie.
- O co panu chodzi? - zapytałem zirytowany szczerością płynącą z jego ust.
Jak on w ogóle może to robić? Spokojnie siedzieć i wyznawać mi swoje najwstydliwsze sekrety, myśląc że nie wykorzystam ich przeciwko niemu.
- Teraz gdy wiem kim jesteś, trudno mi uwierzyć, że zgodziłeś się na to spotkanie tylko po to, by przedstawić mi swoją autobiografię.
- Jak zapewne wiesz – kontynuował niezrażony - Polska reprezentacja Quidditcha aktualnie nie istnieje. Przestała istnieć tego samego dnia, w którym zginęła twoja matka. A minęło już dziewięć lat. – Wydawał się tym faktem urażony.
Jak gdyby nie mógł uwierzyć, że po śmierci swojej kapitan drużyna wycofała się z gry. Dla mnie to było coś normalnego, rzecz oczywista. Było dobrze, ale nadszedł koniec. Polacy już nigdy nie zobaczą biało-czerwonej flagi powiewającej na czarodziejskich stadionach.
- Tak bardzo chciałem grać dalej. Lecz najwyraźniej tylko ja. Błagałem ich, prosiłem i przeklinałem, ale oni ciągle odmawiali powrotu do gry. Niestety teraz, gdy wszyscy ochłonęliśmy po tym strasznym wypadku, jest już za późno. Dobrze wiem, że lata mojej świetności dawno już minęły. Najwyższy czas by to młodsi wzięli sprawy w swoje ręce... Chyba za bardzo odbiegam od głównego tematu, ale obawiam się jaka będzie twoja reakcja na moją propozycję. – O, Twardowski! A może on rzeczywiście jest moim biologicznym ojcem i chce mi zaproponować przeprowadzkę do Ameryki? - ...wreszcie, po kilkunastu miesiącach starań otrzymałem zgodę na odnowienie drużyny naszej reprezentacji. Zastanawiałem się czy...
W mojej głowie rozpętała się istna bitwa myśli. Fakty mieszały się z niewiadomymi, utrudniając mi przyswojenie nowych informacji. Nienawidziłem siebie za to, że w moim sercu zapłonął płomyk nadziei, a przed oczami zamigotała scena, w której prowadzę cały zespół do zwycięstwa.
Zanim pozwoliłem sobie na większe okazanie pozytywnych emocji, które wywołała we mnie nowina trenera, przypomniałem sobie zdanie, które powtarzam sobie każdego ranka.
Naprawdę nic nie da pogrążenie się w marzeniach i zapomnienie o rzeczywistości.
Dlaczego Stanisław Wrona tak nagle pojawił się w moim życiu? Odpowiedź przyszła zdecydowanie za szybko. Pojawił się tylko po to, aby zniszczyć stabilizację, którą od tak dawna starałem się osiągnąć.
- Nie gram w Quidditcha – powiedziałem najbardziej stanowczym głosem na jaki było mnie stać w obecnej sytuacji. Moje zdenerwowanie zdradzały jedynie drżące ręce, które wstając szybko schowałem do kieszeni. – Bardzo miło mi się z panem rozmawiało, panie Wrona, ale muszę wracać do pracy. A panu życzę powodzenia w realizacji niemożliwego.

***

- Nie idziesz na boisko?
- Czy ty naprawdę myślisz, że będę marnować czas na coś takiego jak Quddditch?
- Gdy byłeś młodszy, chciałeś zostać szukającym. Jak twoja matka.
- Zejdź mi z oczu.

***

Zaraz po ukończeniu Instytutu i osiągnięciu pełnoletności musiałem zająć się szukaniem względnie opłacanej pracy. Wyprowadziłem się od mojej apodyktycznej, akceptującej jedynie doskonałość ciotki i zamieszkałem w starej posiadłości rodziców. Opustoszała od dziewięciu lat rezydencja wymagała remontu i gruntownych porządków, ale końcowy efekt moich starań był zadowalający.
Gorzej z pracą. Byłem już aptekarzem, warzycielem, bibliotekarzem, żeglarzem, sekretarzem i korepetytorem. Zważywszy na fakt, że mam dopiero dziewiętnaście lat, można stwierdzić, że moje życie było pełne nowości i przygód. Obecnie pracuję jak barman, w barze o wdzięcznej nazwie „Stary Troll” i bardzo zależy mi na tym stanowisku. Dlatego też skutecznie ignorowałem siedzącego przy ladzie trzecią godzinę Stanisława Wronę, chociaż w innej sytuacji już dawno doszłoby między nami do pojedynku. Na moje nieszczęście nie mieliśmy dzisiaj wielu gości, więc udawanie zajętego było naprawdę trudne.
Dlaczego nie mógł po prostu wyjść? Przecież wczoraj dałem mu jasną odmowę.
- Wciąż czekam aż mnie przeprosisz – powiedział jak gdyby czytając mi w myślach. Upewniłem się, że moje tarcze oklumencyjne są na miejscu i posłałem mu moje specjalne morderczo-niecierpliwie-zirytowane spojrzenie. – Wczoraj powiedziałeś, że moje plany są niemożliwe do zrealizowania. Przeproś.
Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu mężczyzna wyglądał na całkowicie poważnego. Poważnego i urażonego. Przecież on ma czterdzieści lat! Przepraszam, czy my jesteśmy w przedszkolu? Czy on naprawdę myśli, że przeproszę go za taką błahostkę?
Ostatnio gdy przyznawałem się do błędu, było rok temu. Na rozprawie sądowej. Nie przepraszałem nigdy. Uważam, że mogę się cieszyć pomimo smutków innych, ponieważ sam codziennie dostarczam im tysiące powodów do radości. Ale nie myślcie sobie, że w całej magicznej Polsce jedynie ja jestem takim skończonym draniem.
W całym moim życiu zostałem przeproszony zaledwie dwa razy, chociaż sytuacji w których inni powinni błagać mnie o wybaczenie było o wiele więcej. Jako pierwsza przeprosiła mnie moja ciotka. Było to 30 grudnia w dniu moich dziesiątych urodzin, o których całkowicie zapomniała.
Drugi raz o przebaczenie błagał mnie mój przyjaciel. Podczas jednej z naszych największych kłótni posłał w moją stronę czarnomagiczną klątwę, ale całą sprawę puściliśmy w niepamięć już po niecałej godzinie. Od mojego wyjścia ze szpitala.
To były poważne sprawy, które wymagały przeprosin. Nie można było ich porównać z taką błahostką jak powiedzenie komuś, że jego plany są niemożliwe do zrealizowania. Ale jednak, jeżeli głębiej się nad tym zastanowię, to chyba wolę ukoić się przed tym facetem teraz i mieć spokój przez resztę życia.
- Przepraszam – powiedziałem starając się brzmieć na skruszonego. – Chyba za bardzo mnie poniosło.
Jego uśmiech mógłby oślepić wszystkich w tym pomieszczeniu.
- Nie ma sprawy. Tak naprawdę to już się nie gniewam. – Zaśmiał się na widok mojej coraz bardziej zdenerwowanej miny. – Do jutra! Odwiedzę cię.
I wyszedł.
Nie mogłem powstrzymać cisnącego mi się na usta uśmiechu. Nareszcie spokój.
Zaraz, zaraz – co on powiedział?
Odwiedzi mnie.
Że ku*wa co?

***

- Gdzie idziesz?
- Nigdy nie wiem dokąd idę.
- A jak się zgubisz?
- Nie zgubię.
- Skąd ta pewność?
- Nie ma żadnej.
- To bez sensu.
- Wiem.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?