Rozdziały: [1].

Rzecz dzieje się w dalekiej przeszłości. Pewne trojaczki doznały dosyć dziwnego w świecie magii zjawiska, a mianowicie ich moce zostały podzielone pomiędzy nie.
Nigdy wcześniej takie zjawisko nie miało miejsca, więc zostały one uznane za niebezpieczne i gdy trochę podrosły, zostały odizolowane od świata. Zamknięte w piwnicy swojego domu przez kilkanaście lat, mogły tylko pomarzyć o zwiedzeniu choćby kawałka świata. I marzyły... ale jakież to były marzenia...

Najbardziej gadatliwa z trzech sióstr, Lucinda, pragnęła pojąć bogatego młodzieńca za męża i czym prędzej opuścić rodzinną wioskę oraz rodzinę, w której nie zaznała wiele miłości. Zamieszkać w ogromnym domu. Może nawet w pałacu.
Ta z trzech sióstr była obdarzona mocą najpotężniejszą, ale i najstraszliwszą z przydzielonych między trojaczki części. Mogła ona zsyłać klątwy na wieśniaków, na szlachciców i na całe rody królewskie.
Próbowała z pomocą tego daru wydostać siebie i siostry z ciemnej, oświetlonej jedynie kilkoma świecami piwnicy, lecz nic to nie dało.

Druga siostra o imieniu Polonea chciała zemścić się na mieszkańcach wioski za odizolowanie jej od wszystkich, a później wyjechać i zauroczyć jakiegoś przystojnego księcia.
Ta z kolei dysponowała dosyć pokaźną wiedzą i umiejętnościami z zakresu transmutacji. (jak na kogoś kto całe życie nie wychodził z domu). Podobnie jak siostra, próbowała wydostać się z piwnicy, lecz próba zmienienia drzwi w snopek siana nie powiodła się, gdyż matka ich była jedną z potężniejszych czarownic w wiosce i naniosła na nie zaklęcia ochronne.

Trzecia, najpiękniejsza i małomówna Tamara miała jedno, skromne marzenie. Znów zobaczyć kwitnącą wiśnię. Pamiętała, że w dzieciństwie widziała to piękne drzewo kilka razy i zawsze była zauroczona widokiem gałęzi obsypanych bladoróżowymi kwiatami. Ojciec jej, przed śmiercią podsadzał ją, aby mogła wspiąć się i usiąść na jednej z grubszych gałęzi.
Ta dziewczyna otrzymała dar uzdrawiania.

Pewnego dnia siostry odpoczywały, leżąc i rozmawiając przy słabym blasku piwnicznych świec, gdy nagle usłyszały dźwięk kroków.
Podniosły się szybko z posłania i podbiegły do ściany nasłuchiwać wszelkich odgłosów.
Tup, tup.
Jeszcze kilka kroków osoby schodzącej powoli po schodach. Po kilku sekundach ich matka odsunęła zasuwę i otworzyła ciężkie drzwi, które leniwie odsunęły się z donośnym skrzypnięciem.
Kobieta stanęła na progu, trzymając w dłoni prawie już wypalony, ale nadal utrzymujący płomień, kawałek świecy. Blask ognia oświetlił twarz kobiety. Miała ona około czterdziestu lat, lecz kąt padania światła znacznie zmienił perspektywę i jej lico przybrało wyraz osoby doświadczonej życiowo, czyli po prostu starej.
- Tamara, chodź ze mną! - powiedziała kobieta tonem nie znoszącym żadnego sprzeciwu.
- Musisz przymierzyć suknię - dodała półgłosem, a na jej twarzy zagościł delikatny uśmiech. W jej oczach błyskała odrobina szaleństwa.
- Jaką suknię? - spytała siostra, wyprowadzana za rękę z ciemnego pokoju. Siostry patrzyły na nią zdumionymi oczyma. Dawno nie zdarzyło się, by któraś z nich otrzymała nowe ubranie. Myślały więc, że to sytuacja wyjątkowa i tym bardziej po zatrzaśnięciu drzwi starały się wszystko podsłuchać.
- Ślubną.
Tamara wytrzeszczyła oczy ze zdziwienia i poniekąd także z przerażenia. Nie chciała wychodzić za mąż z przymusu.
Zatrzymała się, lecz silne ręce matki zmusiły ją do pójścia dalej.
- Nie opieraj się głupia gąsko, nie masz wyboru, jeżeli chcesz wyjść na zewnątrz.
Propozycja wydawała się być kusząca, lecz młoda dziewczyna poczęła pytać:
- Dlaczego właśnie mnie chcesz wydać za mąż?
Kobieta przystanęła na chwilę sprawiając, że jej córka na nią wpadła. Cichy szelest jej starej, zniszczonej, szarej sukienki odbił się echem od ścian piwnicy.
- Czyli nie dajesz sobie szansy, żeby móc w końcu żyć nad ziemią? Masz pozwolenie, ale jest warunek...
- Wiem, mam kogoś poślubić... bardzo chcę żyć nad ziemią i wdychać zapach zboża po żniwach i kwiatów na leśnych polanach lecz... nie takim kosztem.
Matka spojrzała na nią pytająco.
- Jakim kosztem, dziecko? Poślubisz bogatego młodzieńca, będziesz miała gromadkę dzieci. Założycie rodzinę.
Dziewczyna wyrwała się z jej uścisku i powiedziała tylko:
- Ja już mam rodzinę matko.

Tamara działała szybko. Zdmuchnęła świecę, przewróciła rodzicielkę i pędem puściła się ku drzwiom, za którymi były jej siostry. Odsunęła szybko zasuwkę i otworzyła drzwi na oścież.
- Biegnijcie, pędem! - krzyknęła do Lucindy i Polonei. Bez wahania wykonały rozkaz. Pobiegły ku górze domu, oświetlając sobie drogę słabym blaskiem kaganka i wymijając wolno podnoszącą się z podłogi matkę.
Jasne światło dnia na chwilę oślepiło je, jednak nie przestawały biec ku wyjściu. W końcu ich oczy przyzwyczaiły się do jasności panującej w świecie poza piwnicą. Wyszły na zewnątrz.
Były wolne, lecz dalej musiały uciekać...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.