Utwory literackie - od Biblii po indyjskie poematy epickie - wskazują, że ludzi zawsze fascynowały sny. Starożytni ludzie wierzyli, że sny zawierają istotne informacje, często w postaci przepowiedni, dotyczące przyszłości śniącego, jego rodziny lub wioski, albo jeśli śniącym był król - losu całego narodu. Zdarza się, że przesłanie snu jest jasne i zrozumiałe, częściej jednak jest ukryte lub zawoalowane, tak że potrzebna jest pomoc kogoś, kto zna się na wyjaśnianiu snów.
Wyjaśnianie snów tzw. oniromancja ( od greckiego "oneiros" - sen i "manteia" - wróżba) jest jedną z najstarszych dziedzin wróżbiarstwa. W starożytności zajmowali się tym zawodowcy - najczęściej kapłani lub kapłanki albo tzw. objaśniacze snów. Ich zajęciem było wysłuchiwanie snów innych ludzi i tłumaczenie ich znaczeń. W starożytnym Egipcie interpretatorzy snów znani byli jako " uczeni w pismach tajemnych". Mieszkali oni w świątyniach poświęconych bogowi snu, Serapisowi.
Specjalne miejsca przeznaczano nie tylko do wyjaśniania snów, ale także do śnienia. Egipcjanie, w celu otrzymania zbawiennego snu sypiali w cieniu sfinksa albo spędzali noc w jednej ze świątyń Serapisa. Podobnie czynili Grecy, kiedy dręczeni chorobą udawali się do świątyni Asklepiosa - boga medycyny, licząc, że otrzymają sen pozwalający rozpoznać chorobę i dobrać lekarstwo.
Objaśnianie znaczenia snów stało się łatwiejsze, wraz z pojawieniem się pierwszych książek na ten temat. Pierwszą taką książką była " Oneirocritica" (Objaśnianie snów) napisana przez Greka Artemidora w II w.n.e. Omawiała ona znaczenie setek różnych snów i symboli sennych.
Na przestrzeni wieków wyjaśnianie snów raz stawało się modne, raz znów z mody wychodziło, nigdy zaś nie brakowało sceptyków, należał do nich np. arystoteles, który uważał, że jeśli kiedykolwiek sny się spełniły, to tylko przez zbieg okoliczności. Mimo to historia zna ludzi, takich jak Harry, którzy twierdzą że sny naprawdę się spełniają i odsłaniają przed nami wiedzę, której normalnie nie moglibyśmy posiąść w żaden sposób.