Bohaterowie: własna postać.

To nie było nic takiego. Prawie...
Chciała go. Pragnęła każdą cząstką swego ciała, które nawoływało go za każdym razem, gdy tylko pojawił się w zasięgu jej wzroku.
Kopnęła ze wściekłością barek wyjmując z niego Ognistą Whisky. Napełniła całą szklankę bursztynowym alkoholem zanurzając w nim usta. Nie zwracając uwagi na ból w gardle wypiła go całkowicie, do dna. Jęknęła bezradna upadając na łóżko. Zakaszlała, nadal czując palący ogień w krtani. Usiadła, gdy nagle usłyszała dźwięk otwieranych drzwi. Spojrzała kątem oka na przyjaciela wchodzącego do pokoju.

- Wszystko dobrze? – spytał, widząc pustą szklankę i odkręconą butelkę alkoholu.
- Tak – wyszeptała jakby do siebie, zwieszając głowę w dół. Kaskada włosów zakryła jej twarz muskając blade policzki. Wzięła głęboki wdech zaciskając ręce na pościeli. - Co się ze mną dzieje?
- Chyba się zakochałaś – odpowiedział siadając koło dziewczyny. Ta spojrzała na niego groźnie przekrzywiając głowę.
- Żartujesz sobie ze mnie? Ja? Zakochana? - burknęła zła, wstając szybko z posłania. Złapała wazon stojący na komodzie uderzając nim o podłogę. - Gówno prawda! Miłość nie istnieje.
- Żebyś się nie zdziwiła, gdy sama do tego dojdziesz – mruknął wyjmując różdżkę - Reparo.



- Możesz przestać ciągle wyzywać mój dom? - warknęła wściekła, zatrzymując chłopaka. Złapała go za ramię, odwracając w swoją stronę.
- Nie moja wina, że Ślizgoni nie budzą zaufania ani sympatii – mruknął w odpowiedzi, wyrywając się z rąk dziewczyny.
- Marcus, spójrz na mnie – wyszeptała, łapiąc w ostatniej chwili Gryfona za przegub dłoni.
- Daj mi szansę.
- Zasłuż na nią – nachylił się nad jej uchem, trącając go czubkiem nosa – daj mi szansę uwierzyć.


Marcus,
pamiętam nadal róże kwitnące w naszym ogrodzie. Ich intensywny zapach, rozchodzący się po całym podwórzu, wlatujący nikłymi obłokami przez okno w kuchni. Kolor rubinu, odbijający się od płatków, błyszczący najjaśniej podczas zachodu słońca. A wśród tego wszystkiego my, siedzimy na ławce z ciemnego drewna, przytuleni do siebie, patrzący na nasz różany ogród.

Poznaliśmy się tak dawno, iż moja pamięć zawodzi. Jestem już starą kobietą, Marcus. Nie mam jedenastu lat, jak za dnia, kiedy ujrzałam Cię po raz pierwszy. Moje oczy nie dojrzą już tak wyraźnie tego błysku iskier, które zawsze gościły w Twym spojrzeniu.

Marzę o tym, by chodź jeszcze raz móc spojrzeć w stronę obłoków pary, wydobywających się z lokomotywy i ujrzeć Ciebie: wysokiego mężczyznę - już nie chłopca - tupiącego niecierpliwie nogą, pragnącego bym pośpieszyła w jego stronę. Choć brakuje mi już sił, pobiegłabym do Ciebie najszybciej, jakbym tylko potrafiła. Chcę znów Cię przytulić, Marcus. Wtulić się w Twe ramiona, czuć Twój zapach, poczuć na policzkach, kosmyki Twoich czarnych włosów.

Zawsze byłam nieznośnym, rozpieszczonym i złośliwym dzieciakiem. Ty Marcus chłopcem o energicznej, pełnej miłości naturze, potrafiącego jednym uśmiechem, odmienić moje życie. Byłeś tym, czego potrzebowałam w mych młodzieńczych latach. Potrafiłeś zmotywować mnie do nauki, pomagać w transmutacji, uciszać, gdy zaczynałam być wulgarna.
A co najważniejsze, oddałeś za mnie życie. Pytanie tylko, czy było warto? W końcu życie bez Ciebie, to nie życie. Życiem dla mnie byłeś Ty.

Marcus,
dzisiaj odwiedziła mnie Marie z Josephem. Mała Sylvia urosła, ma włosy po Tobie, sztywne, rozwiane w każdą stronę, hebanowe pukle. Oczy odziedziczyła po swym ojcu, niebieskie, wręcz granatowe, tęczówki o ciemnej oprawie. Szkoda, że nie możesz jej zobaczyć.
Wraz z Marie oglądałyśmy album rodzinny. Zdjęcia z naszego ślubu, jej narodziny, uśmiechniętego Christophera, gdy dostał swoją pierwszą różdżkę.
Pragnę znów znaleźć się w Hogwarcie, gdzie me marzenia staną się prawdą, teraźniejszością, a nie tylko gryzącą moją starą głowę, myślą.

Tęsknie za Tobą, Marcus.
Amanda

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.