Harry stracił już rodziców, chrzestnego ojca Syriusza i nauczyciela, profesora Dumbledora (wszyscy dawniej wspierali go swoją radą), a w tym tomie ofiary mnożą się z denerwującą częstotliwością: co najmniej sześć znajomych postaci traci życie, a o wiele więcej poddawanych jest torturom i odnosi rany. Voldemort i jego stronnicy infiltrują Hogwart i Ministerstwo Magii, siejąc spustoszenie i grozę zarówno wśród czarodziejów, jak między Mugolami; członkowie rozmaitych społeczności, w tym skrzaty, gobliny i centaury muszą opowiedzieć się po jednej ze stron.
Nie dziwi zatem, że Harry poddaje się czasem rozczarowaniu i wątpliwościom. Nadal ma problemy z utrzymaniem na wodzy swojego temperamentu. Kiedy wraz z Ronem i Hermioną szuka brakujących horkruksów (zaklętych przedmiotów, w których Voldemort skrył części swojej duszy, i które Harry musi zniszczyć zanim podejmie próbę zabicia Czarnego Pana), dosłownie wkracza w leśne ciemności, gdzie musi walczyć nie tylko ze śmierciożercami, ale też z własną pychą i rozpaczą.
Dziwna telepatyczna łączność między Harrym a Voldemortem (symbolizowana przez bliznę w kształcie błyskawicy pozostałą po ataku Czarnego Pana z czasów, kiedy Harry był niemowlęciem) wydaje się wzmacniać, dzięki czemu chłopiec dowiaduje się o miejscach pobytu i planach swojego wroga, ale też zbliża go jeszcze bardziej ku ciemności. Jeden z kluczowych punktów zwrotnych akcji następuje, kiedy Harry musi podjąć decyzję, czy kontynuować poszukiwanie horkruksów (taką misję powierzył mu przed śmiercią Dumbledore), czy raczej udać się na poszukiwanie trzech magicznych przedmiotów, znanych jako Świętości (Hallows), które podobno dają właścicielowi władzę nad śmiercią.
Perypetie Harry’ego zbliżają go do finałowego starcia z największym wrogiem, ale też odsyłają w przeszłość, do domu w Dolinie Godryka, w którym zginęli jego rodzice. Dowie się tam więcej o historii własnej rodziny, ale też o równie tajemniczej historii rodziny Dumbledora. Będzie ponadto zmuszony ważyć braterstwo i niezależność, wolną wolę i przeznaczenie, a także radzić sobie z własnymi słabościami i niedoskonałością innych.
W całej książce roi się od niejednoznaczności. Dowiadujemy się, że dobrotliwy Dumbledore, złowrogi Sewerus Snape, a nawet okropny mugolski kuzyn Dudley Dursley mogą się okazać bardziej złożonymi postaciami niż mogło się początkowo wydawać; że wszyscy, podobnie jak Harry, mają ukryte strony osobowości, i że to dokonywane wybory, bardziej niż talent czy predyspozycje, mają kluczowe znaczenie.
(...) W tym ostatecznym tomie czytelnik zdaje sobie sprawę, że drobne zdarzenia i poboczne wątki z wcześniejszych części (ukryte wśród mnóstwa ślepych zaułków) są nicią prowadzącą do rozwiązania, że Rowling poskładała fragmenty układanki z dickensowskim talentem i zacięciem. Przedmioty i zaklęcia z poprzednich książek (takie jak peleryna-niewidka, eliksir wielosokowy, myślodsiewnia Dumbledora, czy latający motocykl Syriusza) odegrają w tym tomie ważną rolę, podobnie jak znane wcześniej postacie, na przykład skrzat Zgredek albo wytwórca różdżek, Ollivander.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Bella
jagbym opisała co czuje po przeczutaniu było by to dłuższe niż 4 taki newsy..więc lepiej się nie wysilać i zostawic to dla siebie
Dziedzic Gryffindora
ale takie mysli leca automatycznie ![[off]](infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
spędziłam tu trochę czasu i wspominam bardzo dobrze, tęsknię 
Sam Quest
A.
Dość mam tych spoilerów tak mnie kusi, ale jeszcze nie przeczytałem żadnego i mam nadzieję że żadnego nie przeczytam obym wytrzymał.