Alanie, czekałeś aż do ostatniego, finałowego filmu, żeby udzielić wywiadu.
Alan Rickman: Mam bardzo dużo szacunku dla młodszych czytelników, którzy nie doszli jeszcze tak daleko i nie chciałem psuć im zabawy. Nawet teraz, kiedy wszystko już zostało napisane, są dzieci, które wciąż są częścią tej sagi albo widziały tylko pierwszy film, ponieważ ostatnie okazały się zbyt przerażające.


Znałeś sekrety Snape'a od początku?
Alan Rickman: Kiedy po raz pierwszy dostałem swoją część tekstu, zadzwoniłem do pani Rowling, bo potrzebowałem jakiejś podpowiedzi, pewnego rodzaju tła, żeby móc zagrać postać zgodnie z prawdą. Rozmawialiśmy bardzo długo na temat Severusa - to było tajemnicą.

Jakie wspomnienia z tych dziesięciu lat pozostały jako przypomnienie odgrywania roli Snape'a?
Alan Rickman: Początek był bardzo ekscytujący. Zredagowałem każdy możliwy aspekt postaci, ten psychologiczny i ten praktyczny - długość włosów, długość szat, makijaż. Potem zacząłem nieco dziwaczną procedurę - każdego roku, gdy podróżowałem, przyswajałem regionalne sztuki i inne historie, a później przez siedem tygodni nosiłem czarne szkła kontaktowe - odnalazłem swojego starego przyjaciela i część siebie.

Film za filmem Daniel Radcliffe i inni młodzi aktorzy dorastali...
Alan Rickman: Kilka miesięcy temu poszedłem na Broadway, by zobaczyć Daniela w jego nowym projekcie [How to Succeed in Business Without Really Trying]. Kiedy śpiewał i tańczył, nie mogłem uwierzyć, że kiedyś był jedenastoletnim chłopcem patrzącym przez okrągłe okulary na planie pierwszego filmu, a teraz jest już młodym mężczyzną, artystą.

Co sądzisz o kampanii Davida Camerona przeciwko wykorzystywaniu nieletnich w reklamach?
Alan Rickman: Brytyjczycy znają rodziny, które wychowują dzieci bez pomocy kampanii. Książki o Harrym Potterze są bardziej przydatne niż prawo - zachęcają dzieci do czytania, uczą poprzez przykłady, że każdy musi dokonać moralnych i politycznych wyborów w życiu, pokazując wyższość dobra ogółu nad dobrem jednostki.