Bohaterowie: własna postać.

Szał morderczych zaklęć... Nie przestaję machać różdżką na prawo i lewo. Zabić, zabić wszystkich, nieważne jak. Dźwięk upadającego ciała jest dla mnie najpiękniejszą melodią, gasnąca iskierka życia w oczach, marzeniem. Jestem panią życia, jestem Śmiercią, nikt mnie nie pokona. Pokój pełen trupów, zapach krwi wypełnia moje nozdrza, czuję się wreszcie pełna. Zadanie zostało wykonane, nikt nie przeżył. Pora na ostateczną ofiarę. Zimna stal na moim gardle, żegnaj świecie, przepowiednia spełniona.

Coś takiego nigdy wcześniej nie miało miejsca w Hogwarcie. Wszyscy byli zszokowani tym, co wydarzyło się dwa dni temu w Pokoju Wspólnym Slytherinu, Miriam gdy tylko o tym myślała dostawała dreszczy. Wiele w życiu przeżyła, brała udział w Bitwie o Hogwart, więc kilka trupów nie powinno robić na niej aż takiego wrażenia, ten widok jednak przerażał. Stos ciał na środku pokoju, z kończynami powykręcanymi w różne strony, wszędzie otwarte oczy, ziejące pustką, zastygłe w przerażeniu twarze. Na szczycie nagie, blade ciało dziewczyny, z ciemnoczerwoną szramą na szyi i duch Krwawego Barona unoszący się w powietrzu, migoczący w słabym blasku świec. Tego widoku nie da się zapomnieć. W tym dniu zginęła prawie połowa Ślizgonów i nikt nie wie dlaczego. Ta sprawa dręczyła Miriam bardziej niż cokolwiek innego w jej długim, pięćdziesięcioletnim życiu, postanowiła więc wziąć sprawy w swoje ręce i dowiedzieć się, co tak naprawdę się wydarzyło.
Nauczycielka eliksirów nigdy nie była dobrym detektywem, właściwie jedyna rzecz w której była dobra to eliksiry. Poszlak było mało, Krwawy Baron, który był świadkiem dziwnego wydarzenia, pamiętnik pozostawiony przez jedna uczennicę i ozdobny nóż, na którym oprócz świeżej, była również zaschnięta krew. Z braku lepszych środków kobieta postanowiła sięgnąć po odrobinę szczęścia. Udała się do swojego gabinetu i z tajnej skrytki w szafie wyjęła małą, złotą fiolkę.
- No to, na szczęście! - powiedziała, odkorkowała buteleczkę i wypiła płyn. Usiadła przy biurku i zaczęła przeglądać znaleziony pamiętnik. Eliksir szczęścia wyraźnie działał, ponieważ nauczycielka trafiała na ważne fragmenty, bez uważnego czytania całego tekstu.

Ostatnio wszystkie moje myśli zaprząta Emilie, co się z nią dzieje? Ta dziewczyna wyraźnie się zmieniła, ze spokojnej i zrównoważonej, stała się nerwowa i może trochę obłąkana? Nie chce tak mówić o przyjaciółce, ale nie wiem co mam robić...
Próbowałam z nią rozmawiać, ale ona twierdzi, że nic jej nie jest i ciągle powtarza żebym dała jej spokój...
Emilie ostatnio strasznie dużo przesiaduje w bibliotece, chyba czegoś szuka...
Ostatnio nawet wygląd Emilie się zmienił, zrobiła się blada, ale to może dlatego, że prawie nic nie je...
Emilie zachowuje się jakby ją coś opętało, mówi dziwne rzeczy, jakby do siebie. Nie jestem pewna, ale raz usłyszałam coś jakby: "Zabić, zabić wszystkich".
Emilie zaczęła wymykać się nocami z dormitorium, gdzie ona chodzi? Muszę to sprawdzić... Poszła do Zakazanego Lasu! Czy ona zwariowała? Muszę coś z tym zrobić, powiadomić nauczycieli...
Dzisiaj Emilie cały dzień jest niespokojna i co chwile powtarza: "To już dziś". Martwię się o nią coraz bardziej, czy to możliwe, że zwar...

Notatki uczennicy kończyły się w pół zdania, jakby coś przeszkodziło jej w pisaniu. Miriam kierując się zapiskami i działaniem Felix Felicis, udała się do Zakazanego Lasu, mając nadzieję, że znajdzie tam jakieś odpowiedzi. W Sali Wejściowej nauczycielka natknęła się na Krwawego Barona. Płynął w powietrzu z zamyśloną miną, jakby nie wiedział co dzieje się dookoła.
- Baronie! - krzyknęła za nim, próbując zwrócić na siebie jego uwagę, nic to jednak nie dało. Nie zdając sobie z niczego sprawy, duch szybował dalej. Mistrzyni eliksirów wzruszyła tylko ramionami i ruszyła dalej. Wyszła na zewnątrz, udając się w stronę ciemnego zarysu drzew, a zimny powiew wiatru ochłodził jej rumieńce na twarzy. Z bijącym mocno sercem minęła chatkę gajowego i zagłębiła się w gęstą roślinność. Nie miała pojęcia gdzie idzie, różdżka oświetlała jej drogę, a stopy kierowały ją prosto przed siebie. Im gęściej wchodziła w las, tym robiło się ciemniej. Miriam zawsze była tchórzem, dzisiaj jednak w zwalczeniu strachu pomagał jej Felix.
Nagle z pośród drzew wyłoniła się okrągła polana. Miriam mocniej zapaliła różdżkę i weszła w wolną przestrzeń. Na trawie spostrzegła dziwne ślady, jakby jakieś wielkie stworzenie się tędy przemieszczało. Podeszła bliżej aby lepiej się przyjrzeć, a to co zobaczyła szczerze ją zdziwiło. Tuz pod jednym z drzew odbita w ziemi była mała, ludzka stopa. Kobieta podeszła w tamto miejsce i obeszła dookoła pień, nic jednak nie dostrzegła. Wiedziona działaniem eliksiru, postanowiła wypróbować kilka zaklęć, wiedziała że się jej to uda, mimo iż nigdy wcześniej tego nie robiła. Felix Felicis spełniał swoje zadanie. Coś jednak nie dawało jej spokoju, jakieś dziwne przeczucie, że zaraz stanie się coś złego. Bez ostrzeżenie z pomiędzy drzew wyszedł ogromny stwór, miał około 4 metry długości i wyglądał jak zdeformowany skorpion, z wielkim żądłem i grubym, lśniącym pancerzem. Miriam przypominał sklątki tylnowybuchowe, wyhodowane kiedyś przez Hagrida, gajowego Hogwartu, za jej czasów szkolnych. Zwierze gnało w jej stronę, z wyraźnym zamiarem zaatakowania. Nauczycielka chciała się cofnąć, przez co zachwiała się lekko i przewróciła na plecy, a różdżka wyleciała jej z ręki. Na chwilę strach ją unieruchomił, na szczęście, w ostatniej chwili, udało jej się uciec przed sklątką i złapać za broń. Tym razem nie zwlekając, mistrzyni eliksirów wycelowała w nieopancerzone podbrzusze stwora i wypuściła serię zaklęć. Zwierzę zaczęło piszczeć i panikować, po czym potykając się uciekło, łamiąc drzewa na swojej drodze.
- Jak dobrze, że wypiłam ten eliksir - powiedziała do siebie i ruszyła do drzewa, które badała przed atakiem sklątki tylnowybuchowej. Odnalezienie go okazało się jednak niemałym wyzwaniem, wśród mnóstwa powywracanych pni. Na całej polanie leżały połamane gałęzie, a przeciskanie się przez nie, nie młodej już kobiecie, sprawiało mały problem. Dzięki zaklęciom, Miriam w miarę szybko odnalazła właściwe miejsce. Okazało się, że również to drzewo zostało zdewastowane. Po dokładniejszym oględzinom, kobieta znalazła w środku małą, drewnianą skrzynkę. Wyciągnęła ją ostrożnie i spróbowała otworzyć zamek, ani drgnął.
- Alohomora! - o dziwo to zaklęcie zadziałało. Mistrzyni eliksirów otworzyła wieko drżącymi rękami. W środku, na wyścielonym aksamicie dnie leżał pergamin. Miriam wyjęła go ostrożnie i zaczęła czytać.


Stworzono mnie ze stali
Rękojeść też mi dodali
Ozdobili szmaragdami
Kolorowymi świecidełkami

Kusić wyglądem miałem
Zakazanym owocem się stałem
Nigdy nie bierz mnie do ręki
Jeśli nie chcesz poczuć męki

Zabijanie mą radością
Nie kieruję się litością
Przepowiednie spełnić muszę
Rozpętać prawdziwą burzę

Dotkniesz mnie
Mord rozpoczęty
Ratuj się kto może
Niech będę przeklęty


Na skórze Miriam pojawiła się gęsia skórka. Czyżby ten nóż był przyczyną dziwnego zachowanie Emilie? Czy to oznacza, że każdy kto dotknął tego przedmiotu również popadnie w szaleństwo?
Kobieta ruszyła biegiem w stronę zamku, miała nadzieję, że uda się jej zapobiec tragedii. Gałęzie smagały ją po twarzy, a serce tłukło się w piersi tak bardzo, że ledwie mogła oddychać. Co chwile się potykała i czuła, że eliksir szczęścia przestaje działać. W końcu udało jej się wydostać z lasu, biegnięcie po błoniach wydawało się spacerkiem w porównaniu z szaleńczym pędem pośród drzew. Gdy dotarła do drzwi szarpnęła nimi tak mocno, że aż się uderzyła. Nie zwróciła jednak na to uwagi, słysząc wewnątrz zamku liczne krzyki bólu.
- Spóźniłam się - pomyślała i w tym momencie padła na ziemię, trafiona zaklęciem.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.