"Życie i kłamstwa Albusa Dumbledore'a" to niewątpliwie bardzo kontrowersyjna książka, pióra Rity Skeeter, autorki bestsellera "Armando Dippet: mistrz czy kretyn?".

Najbardziej zaskoczyło mnie, jak szybko i w jaki okrutny sposób autorka znalazła informację na temat człowieka, który nie żył od około dwóch miesięcy (książkę napisała już po czterech tygodniach). Jak się dowiadujemy z treści książki "Harry Potter i Insygnia Śmierci", Rita najwięcej czerpała z jednego źródła - Bethildy Bagshot, która gdy jeszcze była w pełni sprawna umysłowo, napisała "Dzieje Magii", które były jednym z podręczników w szkole magicznej - w Hogwarcie. Kobieta ta mieszkała od długich lat w Dolinie Godryka, gdzie zamieszkiwali też Dumbledore'owie, gdzie śmierć ponieśli Lili i James Potterowie, Czarny Pan poległ przeciwko jednorocznemu Harry'emu, w miejscu, z którego pochodził słynny Godryk Gryffindor. Miała ona dobre kontakty z rodziną zmarłego dyrektora. Kobieta ta jednak dawno już straciła świetność swojego umysłu i zdziecinniała ("Ogień się tli, ale kociołek jest pusty","Jej mózg to kupka wiewiórki"). Rita różnymi okrutnymi sposobami (dla mnie były one bardzo okrutne) próbowała wyciągnąć ze staruszki dawne wspomnienia. Posłużyła się np. veritaserum, od którego, jak każdy czarodziej wie, mówi się wyłącznie prawdę. Niewątpliwie to okrutne tortury przygotowane przez autorkę i pisarkę doprowadziły do śmierci Bethildy (nie wykluczone, że dokonał tego Voldemort albo jego wąż, ale moim zdaniem te działania na umyśle kobiety na pewno skróciłyby jej życie). Z jednego z rozdziałów, można dowiedzieć się, że Rita dotarła też do Enida Smeek'a i Igora Dillonsby'a, ale nie wiadomo w jaki sposób otrzymała te informacje, może podczas zwykłego, kulturalnego wywiadu? Dziennikarka próbowała też porozmawiać z Felisem Pogasem, ale ten nie chciał się wypowiadać, najwyraźniej znał już sztuczki Skeeter, albo nie chciał dołożyć ręki do "obsmarowywania" przyjaciela z dawnych lat.

Cała książka liczy aż dziewięćset stron (przynajmniej 22 rozdziały), które miały opisywać "prawdę o jego trudnym dzieciństwie, awanturniczej młodości, długotrwałych animozjach i mrocznych tajemnicach, które Dumbledore zabrał do grobu". Bestseller pełen był zdjęć i rękopisów Albusa. Znane są nam tylko dwa rozdziały z tak obszernego tomu - "Większe dobro" i rozdział poświęcony relacjom Dumbledore - Potter. W tym pierwszym autorka ujawnia, że Albus w wieku około 18 lat tuż po ukończeniu Hogwartu i zostaniem głową rodziny (po śmierci matki, ojciec zmarł wcześniej w Azkabanie), zaprzyjaźnił się z Gallertem Grindelwaldem, który znany był z okrucieństwa, miłości do Czarnej Magii i zwolennikiem czystej krwi. Podobno to właśnie młody Dumbledore podsunął mu myśl "Dla większego dobra". W tej części książki zostaje podważone idee już sędziwego Dumbledore'a o walce z Czarną Magią i przychylnością do mugolaków. Rita twierdzi też, że pojedynek dyrektora kontra Grindelwald z 1945 roku był opóźniany przez tego pierwszego, a spektakularna walka mogła kryć jakąś wielką tajemnicę.

Co chyba najokrutniejsze, kobieta posądza matkę, brata a także samego Albusa o wiezienie najmłodszej z Dumbledore'ów - Ariany, tylko dlatego, że miała być ona charłakiem. Dziwne zachowanie Aberfotha na pogrzebie malutkiej dziewczynki, zdaniem Skeeter świadczyło o tym, że młodszy brat wini za jej śmierć, właśnie Dumbledore'a. Zadaje pytanie "Może Ariana była pierwszą osobą, która umarłą dla większego dobra?". Drugi znany nam rozdział Rita komentuje "Można je określić jako niezdrowe, a nawet złowrogie". Pisarka oskarża Harry'ego, że to on mógł zabić swojego ulubionego dyrektora i obarczyć winą zawsze nielubianego profesora Snape'a. Już po tych dwóch rozdziałach widać, że przeciw zmarłemu zostały wytoczone ciężkie argumenty. Przerażający jest fakt, że Rita Skeeter oskarża tak szanowanego człowieka w społeczeństwie czarodziejów nie tylko o brak tolerancji, śmierć matki i siostry, zainteresowanie Czarną Magią, zły wpływ na słynnego Pottera - Chłopca, Który Przeżył, ale także o fałszowanie i kradzież pomysłów i wynalazków, które były jego dziełem i zagwarantowały mu tak wysoką pozycję. "Każdego kto uważa, że Dumbledore był biały jak jego broda, czeka kubeł zimnej i brudnej wody" - mówi podczas wywiadu prowadzonego przez Betty Braithwait.

Opasła książka ze smutno uśmiechającym się Dumbledorem na okładce, przyczyniła się do tego, że Harry Potter podczas wykonywania ważnej misji, zwątpił w swego nauczyciela, doradcę, mistrza. Niestety "pisarka o dobrze zaostrzonym piórze" liznęła tylko trochę prawdy i przekazała czytelnikom hipotezy, hipotezy pełne oskarżających faktów. Nie dotarła ona do jedynego żyjącego członka rodziny - Aberfotha Dumbledore'a, który jako jedyny znał całą prawdę.

Ujawnia on, że Ariana, wystraszona przez mugoli, bała się wykorzystywać swoją moc, była bardzo słaba i miewała wybuchy złości. Kendra Dumbledore zajmowała się swoją jedyną córką samotnie (jej mąż został skazany za torturowanie niemagicznych osób, które jak potem się okazała, były sprawcami strasznego stanu Ariany). Pewnego dnia podczas jednego z takich wybuchów złości, gdy małą osóbka nie potrafiła zapanować nad swymi mocami, zabiła swoją matkę. Dziewczynka zmarła niedługo potem, gdy przypadkowo wplątała się w walkę braci Dumbledore z Grindelwaldem.

Na szczęście byli i są ludzie, którzy wierzyli i wierzą w szczerość i dobroć serca Albusa. Mam nadzieję, że wy jako fani "Harry'ego Pottera" nie zwątpiliście w tego mądrego i cudownego człowieka całkowicie. Każdy popełnia błędy, każdy ma jakieś plamy na swoim życiorysie i niestety nic już ich nie zmaże. Pani Rowling zachwiała na chwilę naszymi emocjami. Niestety pozostają pytania: Czy na pewno wiemy wszystko o Albusie Persiwalu Wulfriku Brianie Dumbledorze? Nie.