Fuerte wyszła z zamku na skąpane w słońcu błonia i ruszyła w stronę chatki Hagrida. Sprawy zaczęły się naprawdę mocno komplikować. Dziewczyna zaczęła zastanawiać się, czy nie warto porozmawiać z profesorem Flitwickiem albo McGonagall. Oni na pewno pomogliby jej stanąć na nogi.

Chatka Hagrida była pusta, zza drzwi słychać było tylko żałosne szczekanie Kła. Fuerte westchnęła więc cicho i postanowiła, że posiedzi chwilę nad jeziorem, które tego dnia było zadziwiająco spokojne. Po drodze zauważyła dwójkę uczniów studiujących zaciekle jakąś grubą księgę. Zagapiwszy się na nich nie zauważyła, że zbliża się do niej Akkarin.
- Nie spodziewałem się, że cię tu spotkam - powiedział i zatrzymał się obok. - Nie masz teraz zajęć? Numerologii, czy czegoś?
- Chyba odpuszczę - odparła zrezygnowana. - Byłam u Hagrida, ale pewnie poszedł do Zakazanego Lasu.
- Też uważasz, że należą mu się przeprosiny? - skrzywił się chłopak. - Opuściliśmy jedne zajęcia, wielkie mi rzeczy!
Fuerte nie chciała drążyć tematu, bo widziała, że Ab nie jest w najlepszym nastroju. Dodatkowo bała się, że zacznie ją wypytywać o magiczne pojawienie się w dwóch miejscach naraz.
- Chodź, pójdziemy nad jezioro - zaproponowała.

- Ciekawe, co knuje ta dwójka - zagadnął Ab, kiedy usiedli pod wielkim dębem. - Przecież oni są jak ogień i woda...
Fuerte uniosła brwi, nie do końca wiedząc o co chodzi Abhorsenowi.
- No wiesz, Ślizgoni i Puchoni to raczej mało dobrana para - zauważył.
- Niby tak, ale ja tam się cieszę, że ostatnio sporo osób olewa tę kwestię przynależności do czegokolwiek.
Zamilkli na moment, przyglądając się dwójce, która zdecydowanie wyglądała bardzo podejrzanie. I to nie przez przynależność do różnych domów, ale przez ukradkowe spojrzenia rzucane we wszystkie strony i zakrywanie księgi, jeśli tylko ktoś pojawił się w zasięgu dziesięciu metrów.
- To co, powiesz mi w końcu, jak to możliwe, że byłaś w dwóch miejscach jednocześnie? - zapytał ostrożnie Ab.
- Dowiesz się w swoim czasie - odparła wymijająco Fuer. - To nie jest informacja, o której można trąbić dookoła.
- Domyślam się, że chodzi o to samo narzędzie, z którego w trzeciej klasie korzystała Granger? - Nagle zza drzewa wyłonił się Seferyn, a na jego twarzy błąkał się tajemniczy uśmiech.