Rozdziały: [1], [2], [3].

Nie wierzę, że ludzie mają tylko złą stronę, że zawsze wybierają tylko łatwiejszą drogę. Wiem, że w każdym kryje się odrobina dobroci i wystarczy jeden, drobny gest, aby ją wydobyć. Mugole wcale nie są od nas gorsi. Możemy ich uznać za pewnego rodzaju niepełnosprawnych, ale na pewno nie są z tego powodu źli. Baltazar się myli. Trzeba przemówić mu do rozsądku. Zatrzymać to zło, które zasadził i tak długo pielęgnował we wszystkich dookoła.

Czuję ucisk w klatce piersiowej. To nic. Wiem, że zaraz minie. Że wszystko będzie w porządku. Słyszę zdenerwowane głosy. Wiem, co próbują zrobić, ale im w tym nie pomagam. Nie chcę. Nie zależy mi na tym. Poradzą sobie beze mnie. Ja się poddaję. To, co chciałam, aby wiedzieli, powiedziałam już dawno. Nadszedł ich czas. Oddaję świat w ich ręce. Ja już nie mogę dłużej dźwigać tej odpowiedzialności.
- Wiesz, że cię tu nie zatrzymam, prawda? - słyszę. Znam ten głos. Wiele razy słyszałam go we śnie. Podpowiadał mi, jaką drogę wybrać. Odwracam się i widzę go. Nic się nie zmienił, jeżeli martwi w ogóle mogą się zmienić. Wysoki szatyn o jasnozielonych oczach i bardzo miłym wyrazie twarzy.
Teraz jest całkiem poważny.

Ja również.

- Już wybrałam, Marku - mówię.
- Ale oni cię potrzebują... - odpowiada chłopak.
- Nie - kręcę głową. Czuję kolejny ucisk. Wiem, że nie mam zbyt wiele czasu. Zdecydowanie zbyt długo stoję na granicy. Czas przejść na odpowiednią stronę.

- Mają tylko siedemnaście lat - argumentuje Marek.
- Ja też. Nie chcę tego.
- Słabość nie jest wytłumaczeniem - w jego głosie wyczuwam nutkę gniewu.
- Nie jestem słaba. Po prostu mam dość. Oni są dorośli. Poradzą sobie.
- Nie przeciwko tysiącom. To ty masz tę moc, Auroro. Tylko ty możesz poprowadzić ich właściwą drogą. Sami zbłądzą w labiryncie życia. To tylko ludzie.
- Ja też jestem tylko człowiekiem! Poza tym słuchali mnie na tyle długo, aby móc powstrzymać Baltazara.

Marek kręci głową.
- Słuchanie to nie wszystko. Potrzeba też wiary w wypowiedziane słowa. Ty jesteś tą wiarą. Czujesz to, co mówisz i tylko dzięki tobie zaszliście tak daleko. Chodzi tylko o tą odrobinę wiary. Daj im ją.

Patrzę w jego oczy i już wiem, co muszę zrobić. Jestem im potrzebna. To jeszcze nie jest mój czas.
Poddaję się uciskowi. Już nie stawiam oporu. Wszystko będzie dobrze. Mój przyjaciel uśmiecha się i znika mi z oczu. Powoli wraca do mnie ból w całym ciele, zaczynam odróżniać głosy swoich żywych przyjaciół.
Powoli otwieram oczy. Widzę ich lekko rozmazane twarze. Maluje się na nich ulga i radość. Naprawdę mnie potrzebują. Będę przy nich. Zostanę z nimi aż do końca, jakikolwiek on będzie. Wiem, że dokonałam jedynego słusznego wyboru.

Jestem Aurora Ravenclaw.
I muszę ratować świat przed pokusami, jakie zsyła im przeciwnik.


***


Legendy mówią o legendarnych wojownikach,
Czterech znanych nam nazwiskach.
Bo gdy świat spowije mrok i najczarniejsza część duszy ludzkiej ujrzy światło dzienne,
Oni odnajdą mądrość.
Cztery symbole.
Jedna zdrada, poświęcenie,
Łaskawość i prawda.
Slytherin, Gryffindor,
Hufflepuff I Ravenclaw.
Czterech potomków
I miliony istnień naprzeciw nich.
Wojna będzie nieunikniona.
Tylko... kto stanie po której stronie?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.