Rozdziały: [1], [2], [3].

Od autorki:
Razem z Rue Riddle (właścicielką postaci Asena Hristo) stwierdziłyśmy, że przygody tej dwójki są doskonałym materiałem na Fan Fiction. Mamy nadzieję, że historia ta przyniesie wszystkim radość i przyjemność (a może też kilka niespodzianek) z jej czytania.


NamJoon kolejny już raz zaczytała się w bibliotece. Nie uważała się za pilną uczennice, nie miała również najlepszych stopni. Bardzo lubiła czytać Fantastyczne Zwierzęta i to właśnie ta książka zawsze ją tak wciągała.
Biegła po ruchomych schodach, przeskakując po dwa stopnie, aby szybciej znaleźć się na dole. Korytarze były puste, ponieważ wszyscy mieli zajęcia.

Wpadła do sali Historii Magii jak szalona. Prędko zajęła swoje miejsce i przy okazji stłukła sobie kolano o ławkę. Zaklęła głośno, ale nawet huragan nie wyrwałby profesora Binnsa z jego historycznego świata. Profesor żywiołowo opowiadał o czymś, czego Kimi w ogóle nie rozumiała. Tak to jest, jak się spóźnia na lekcje.
Kimi wyjęła pergamin, pióro oraz książkę, i starała się jak najbardziej skupić na słowach profesora. Nie mogła jednak tego zrobić, ponieważ jej uwagę przyciągnął chłopak o czarnych jak węgiel włosach, który siedział ławkę obok.

Starała się na niego nie zerkać, jednak nie potrafiła się powstrzymywać. Był nieziemski. Krukonce aż zrobiło się gorąco. Jej krew nabuzowała, a serce diametralnie przyspieszyło. Starała się opanować i za wszelką cenę przypomnieć sobie, czy już kiedyś go widziała. Olśniło ją w chwili, gdy chłopak podniósł się senny z ławki na hałas spowodowany trzaśnięciem drzwi. Tego Krukona kojarzyła z wielu lekcji. Wiedziała o nim tylko tyle, że przeniósł się z innej szkoły magii oraz jest od niej straszy. Kilka razy minęła się z nim w Pokoju Wspólnym, ale nie zwracała na niego szczególnej uwagi. Lecz na lekcji Historii Magii wszystko jest bardziej interesujące i... przystojne, pomyślała dziewczyna.
Chłopak ponownie wygodnie ułożył się na ławce, prawdopodobnie zapadając w sen. Spoglądała na niego raz po raz, wyobrażając sobie jak mierzwi jego włosy i dotyka twarzy. Ten nagle poderwał się i ziewając, przetarł oczy. Szybkim ruchem przekręcił głowę w stronę NamJoon i uniósł brwi dając do zrozumienia, że wszystko widzi.

- Co? - szepnął ledwie słyszalnie.

Dziewczyna miała świadomość, że w jednej chwili zamieniła się w najbardziej czerwonego buraka, jakiego mugolski świat widział. Nie sądziła, że Krukon się obudzi, a tym bardziej (o zgrozo!) odezwie się do niej. Nie wiedziała co ma zrobić, więc siedziała prosta jak struna i udawała, że interesuje ją gadanie profesora Binnsa.

- O co chodzi? - Chłopak zapytał, tym razem głośniej.

Nie było odwrotu. Azjatka musiała coś powiedzieć. Tylko co?
- Ymm... - mruknęła cicho - Po prostu...

Chłopak podniósł się trochę, aby lepiej słyszeć jej bełkotanie. Dawaj Joon, teraz albo nigdy, powiedziała do siebie w myślach.

- Po prostu, zastanawia mnie, jak można spać na tak ciekawej lekcji - palnęła.
W głowie już się za to srogo złajała.

- Aha... A tak na serio? - Jego ton zmienił się na bardziej przyjazny.

- Tak normalnie to... nie wiem - sapnęła Kimi.

Naprawdę nie wiedziała czemu gapiła się na chłopaka. A może wiedziała, tylko nie potrafiła przyznać tego przed sobą i przed nim. Zainteresował ją, to fakt. Ale gdyby powiedziała mu to, to by ją po prostu wyśmiał.

- Wiesz - odparł stanowczo.

- Masz fajne włosy. To znaczy ładne. Takie długie i czarne. No wiesz. Takie jak moje. Nie są damskie! Są... wiesz, azjatyckie - jąkała się i latała wzrokiem po całej sali.

Krukon wziął kosmyk włosów między palce i przyglądał się jemu uważnie. Widocznie myślał nad jej słowami.

- Eee... Dzięki? - odparł niepewnie - Tak w ogóle to jestem Asen. - Wyciągnął rękę.

Była pod wrażeniem swojej głupoty a jednocześnie szczęścia. Myślała, że chłopak ją wyśmieje, wstanie i sobie pójdzie. Do uszu NamJoon dobiegły wspaniałe słowa Binnsa, które zwiastowały koniec zajęć. W końcu można już stąd pójść!

- NamJoon - podniosła się szybko i zabrała z ławki swoją książkę.

Asen spojrzał na nią, a jej wnętrzności wywróciły fikołka. Wstał ospale i przeszedł koło niej.

- Miło było - powiedział, kierując się w stronę wyjścia.

Stała przez dłuższą chwilę i patrzyła rozmarzonymi oczami przed siebie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.