Fragment audycji Radia Maryja z dnia 30.07.2007. - Czym grozi czytanie Harry'ego Pottera?:

Wypowiada się "autorka wielu licznych, bardzo poczytnych książek dla dzieci", Pani Małgorzata Nawrocka.

Ojciec Prowadzący: -Jakie elementy Harry Potter, tak bardzo okrzyczany zawiera w sobie, które nie pozwalają rodzicom, aby właśnie tę lekturę, wbrew całej kampanii reklamowej, polecić najmłodszym?

M. N.: -Ja myślę ojcze, że na temat Harry'ego Pottera otarło się bardzo wiele mitów, które są wygodne wydawcy, natomiast kłócą się ze zdrowym rozsądkiem rodzica, który chociaż trochę pokusi się o refleksje na temat tej książki. Po pierwsze rozpowszechnił się mit, że jest to taka książka o walce dobra ze złem, taki nowoczesny model baśni, więc dlaczego nie. Należałoby wyprostować pierwszą tezę. Tutaj nie ma w tej książce, w tej serii nie ma w ogóle dobra w chrześcijańskim naszym rozumieniu. Teza Pottera jest taka, że dobre jest tylko to, co jest magiczne, lub coś, co ma jakieś magiczne podłoże. Natomiast wszyscy bohaterowie, co z magią nie mają kontaktu, nie mają przodków, magicznych korzeni, nie mają upodobań ani pasji tego rodzaju to są po prostu jacyś życiowi nieudacznicy, dziwni ludzie, nazwani tam hasłem "mugole", w ogóle z poza świata, z poza marginesu, dzisiaj to byśmy pewnie "szósty świat" nazwali. Także albo "mach", albo wcale. To wcale nie jest, powiedziałabym, no, do walki dobra ze złem przesłanka właściwa, żeby tak to rozpatrywać. Kolejna rzecz, jedyna fantastyczna rodzina pokazana tam, model od wieków, od Adama i Ewy utarty to jest rodzina magów. Wszystkie rodziny ludzkie pokazywane w tych tomach Rowling to są rodziny patologiczne, wyśmiane, obśmiane, pokazywane w karykaturalny, satyryczny sposób. Nikt, kto tę książkę czyta nie utożsamia się więc z modelem rodziny nam znanym, przez nas akceptowanym, tylko jedyne co tam jest ciekawe to właśnie magowie, ich miłość, przyjaźń, ich pasje. Świat normalnych ludzi tam w ogóle nie jest brany pod uwagę jako coś, czym warto się zainteresować. Jeszcze jeden mit. Ja myślę, że jest to bardzo ważne, żeby to głośno jeszcze raz, kolejny na antenie Radia Maryja powiedzieć. Porównuje się Harry'ego Pottera z książkami typu "Opowieści z Narnii", pojawiają się tutaj nazwiska Lewis, Tolkien i usytuowuje się tę książkę w panteonie tego typu literatury. Nic bardziej błędnego. Potter nie ma nic wspólnego z symboliką, głębią Tolkiena, czy Lewisa, czy jakiejkolwiek innej książki, która wykorzystywała w historii literatury motyw baśni, czy motyw magiczny, ponieważ do tej pory w literaturze, w doskonałej literaturze dziecięcej, młodzieżowej, światowej, polskiej, wszelkiej, czarami nie zajmowali się ludzie. Występowały elementy magiczne, byli czarodzieje, wróżki, nimfy, driady, krasnoludy, nie wiem co tam jeszcze, istoty nie realne, ale tak jak powiedziałam istoty. To nie byli ludzie. Jeżeli mieli cechy dobre, takie autorzy pokazywali, przypominali naszych chrześcijańskich aniołów. Dobra wróżka pomagała Kopciuszkowi, Krasnoludki pomagały Sierotce Marysi i to było jakby czytelne z chrześcijańskiego punktu widzenia. Natomiast dychy złe w baśni tradycyjnej pokazywane były wyraźnie z cechami diabelskimi. Czasem właśnie miały rogi, pazury, widły. To było czytelne, jasne. W Harrym Potterze po raz pierwszy ludzie zaczęli zajmować się czarami i w skutek tego świat dobra i zła w tej książce został podzielony właśnie w taki sposób, że ten kto się czarami zajmuje jest dobry, ten kto się czarami nie zajmuje jest zły.


Usłyszałem tą audycję i jestem zszokowany takim odbiorem dzieła literackiego, które na świecie sprzedano w ilości 325 mln egzemplarzy w 2007 roku i przetłumaczono na ponad 50 języków. Sądzę, że te liczby nie świadczą o tym, że na świecie rośnie liczba satanistów, którzy swoją wiedzę opierają na Harrym Potterze, lecz rośnie zainteresowanie "książką", jako przedmiotem, w którym możemy znaleźć wspaniałe przygody przyjaciół, poświęcających się w walce ze złem. Według mnie to jest prawdziwe przesłanie HP, dzięki któremu powieść ta jest tak popularna i zawładnęła sercami młodych czytelników.