Rozdziały: [1], [2], [3].

Patrzyła na niego. Był śliczny, miał kruczoczarne włosy i piękne, zielone oczy jak liść. Ubrał się dzisiaj w stare dżinsy i bluzę. Na szyi znalazły się jego białe słuchawki. Fryzurę miał nieokrzesaną, a wzrok ździebko buntowniczy, co robiło na Sarah wrażenie. Przyjaźniła się z Huberto, który wie co robić i jak przekonać innych. Szepnęła mu na ucho:
- Czy mogę cię prosić na słówko? - zdziwił się, ale zaraz się uśmiechnął. Zainteresowany powiedział: - Jasne, że tak. Chodź do mojego pokoju. - zerknął na mamę i ruszył w stronę schodów. Zatrzymał się dopiero na górze. Zaraz za nim szła Sarah, która miała zdecydowaną minę i taki sam wzrok. Huberto otworzył drzwi i wszedł do pomieszczenia. Usiadł na łóżku i poklepał miejsce obok siebie. Sarah zamknęła cicho drzwi i usiadła obok chłopaka. Westchnęła, po czym zaczęła. - Słuchaj, jesteś pewny, że nikt nas nie słyszy? To co chcę ci powiedzieć, jest tajemnicą... - Nikt, chyba że moja rybka – wskazał na akwarium na komodzie. Uśmiechnął się, ale jak zobaczył minę Sarah, przestał. Zrobił przepraszający wzrok, po czym westchnął. - Wybacz, żart był nie na miejscu. Nie, na sto procent nas nikt nie słyszy.
- To dobrze. No więc, ja... jestem czarownicą. Na prawdę. Jak chcesz, mogę ci to udowodnić! - Huberto zaśmiał się. Dziewczyna wstała i podbiegła szlochając do drzwi. Jak mógł! No tak, powiedziała coś niby bardzo głupiego. Jednak nie tego się po nim spodziewała!
- A ja cię miałem za mugola! - chłopak nie zauważył, że dziewczyna wybiegła z pokoju. Zaraz po tym usłyszał trzaśnięcie drzwi wejściowych. Zszedł na dół.

Biegła chodnikiem. Łzy skapywały jej na policzki, a włosy były rozczochrane. Dziewczyna trzęsła się z zimna. Nie założyła kurtki. Zapomniała, co mówiła jej matka: „Nigdy nie ufaj osobie, z tajemniczym wzrokiem buntownika, nawet, jeżeli byłby to twój przyjaciel!” Teraz to zrozumiała: Huberto był właśnie takim przyjacielem. Nie zauważyła rowu i wpadła do niego. Wołała o pomoc, ale nikogo nie było w pobliżu.

Huberto właśnie zasiadał do posiłku. Nadal nie rozumiał, czemu Sarah wybiegła z jego domu. Być może ją zranił? Mama odsypiała godziny pracy, a tata pojechał do ministerstwa, by załatwić pewną sprawę. Nagle sowa zastukała w szybę. Chłopak wstał. Otworzył okno i odsunął się, by ptak mógł wlecieć do pomieszczenia. Salon państwa Moore nie był specjalnie duży, zmieściła się tu tylko sofa, dwa fotele, stół i cztery krzesła. Błękitno - fioletowe ściany były przyozdobione pięknymi, obramowanymi w ramy obrazami. Na podłodze leżał granatowy dywan. Sowa usadowiła się na ramieniu ucznia Hogwartu i uszczypnęła go radośnie w ucho. Jak nic był to ptak Cedrika Diggory'ego, najlepszego przyjaciela Huberto. Sowa na ramieniu chłopca zwała się Gaga, prawdopodobnie dlatego, że ciągle „śpiewała”. Syn państwa Moore nie chciał się na ten kłócić, ale... no cóż. On sam też miał sowę – Spencera.

Znalazła się w jakimś laboratorium. Dookoła niej były różne kociołki, fiolki, butelki. Nikogo tu nie zauważyła. Bała się zrobić krok do przodu, tym bardziej do tyłu. Stała jak zaczarowana.

Zaproszenie na mecz quidditcha! Super, rodzice na pewno pozwolą mu się tam wybrać. Już nie mógł się doczekać. Weźmie te buty, swoją miotłę i nową szatę. Poszedł na dół po ubranie i... no właśnie. Sarah zostawiła swoją kurtkę. Zabolała go serce. Zrobił jej na pewno wielką przykrość. Powinien do niej pójść i ją przeprosić. Zawołał Gagę i napisał list do Puchona.

Postanowiła się ruszyć. Zrobiła kilka kroków w przód i potknęła się o coś. Runęła na podłogę i zemdlała.

- Co jest, Gaga? Może do nas przyjść? - Cedrik oczekiwał sowy od dobrych kilku minut. Zobaczył „minę” przyjaciółki i zdziwił się. Do jej nogi przywiązano liścik. Wziął go do ręki. „Cześć, Cedrik!” - zaczynał się normalnie, ale co będzie dalej? „ Wybacz, nie mogę przyjść do ciebie. Zraniłem Sarah i muszę ją przeprosić. Bo czym jest gra w porównaniu z przyjaźnią? Tu chodzi o mój honor. Straciłem go zbyt wiele. Wybacz.” Puchon wszystko zrozumiał. Westchnął i zbiegł do salonu. Ubrał kurtkę i wyruszył w drogę. Cel – dom kolegi.

Otworzyła powoli oczy. Nie była tam, gdzie zemdlała. Brakowało jej powoli tlenu. Głucho wrzasnęła. Była w kapsule! Woda sięgała do kolan. Nie, to nie woda! To jakiś kwas!
- Witaj. Miło mi cię widzieć, Sarah – dziewczyna miała gęsią skórkę. Głos pojawił się znikąd. Był straszny. Kwas sięgał jej do ramion. - Nie bój się. Robię tylko twojego sobowtóra, a ty zamieszkasz u mnie. Mam pytanie: Wyjdziesz za mnie? Zdaję sobie sprawę, że masz tylko piętnaście lat, ale trochę eliksiru postarzającego i … To jak?

Huberto biegł najszybciej jak się dało. O mało nie wpadł do dużego rowu. A może to tu...? Z daleka dobiegał do niego Cedrik. Skinął głową. Weszli.

- Milczenie jest zazwyczaj zgodą, potwierdzeniem. Kocham cię, Sarah.

Znaleźli się w laboratorium. Usłyszeli jakiś głos, nie wiadomo skąd on jednak dochodził. Przeszukali pomieszczenie.

- Zanim weźmiemy ślub, pomóż mi zabić Huberto. Znasz go, prawda? - Franklin pojawił się przed Sarah. - Albo mi pomożesz, albo to ty zginiesz, od ręki mojego pana. Zaśmiał się. Dziewczyna była zalana paskudnym kwasem.

Chłopcy wrócili do domu, zmęczeni i smutni. Może ten ktoś ją zabił, zgwałcił? A może popełniła samobójstwo? Od tego wydarzenia minął ponad rok.

(Jesteś ciekawy, co będzie dalej? Czekaj cierpliwie, a twój trud będzie zapłacony.)

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.