Rozdziały: [1], [2], [3].

W laboratorium było cicho i ciepło, właściwie gorąco jak w Egipcie, więc nie dziw się, że nasz główny bohater włączył wiatraczek stojący na biurku. A tak na poważnie...
Huberto siedział na swoim łóżku. Na głowie miał założony kaptur, a na nim wielkie, białe słuchawki. Ubrany był w czarną bluzę nakładaną przez głowę i podarte, brzydko pachnące dżinsy w kropki. Był to jego ulubiony zestaw ciuszków. Z słuchawek wydobywała się głośna muzyka. Ktoś zapukał do drzwi jego pokoju. Po chwili w pomieszczeniu znalazła się jego mama, pani Moore. Była to osóbka niska jak na swój wiek, z grzywą jasnych blond włosów i zielonymi oczyma jakby kota, tyle że ciut niebieskawe. Mama Huberto wyglądała na zmęczoną. Machnęła swoją różdżką (12 i pół cala, miękka z włosem pegaza) i leżące na podłodze ubrania same schowały się poukładane w szafie chłopaka. Spojrzała na swojego syna, po czym powiedziała, co chodziło jej po głowie już od dawna. A mianowicie:
- Wiesz, to wcale nie takie trudne, jak mówią. To tylko machnięcie różdżką! - wyglądała na osobę, która zaraz się przewróci, nie dla tego, że syn nie potrafi „posprzątać” pokoju, ale ze względu na zmęczenie, mimo iż była to godzina wczesna, bo dopiero dochodziła szesnasta. Podparła się o ścianę.
- Zdaję sobie z tego sprawę – Huberto zdjął słuchawki i wyciszył muzykę. - A ty wiesz, że pójście spać o normalnej porze też nie jest specjalnie trudne? Wyglądasz jak zombie, nawet gorzej.
- Och, przestań. Dobrze, że za niecałe parę dni będziesz w szkole. Przynajmniej nie będziesz robić słynne „nic”. Idę do pracy, skarbie, zostawiam cię samego. A ta mugolka ma dziś do ciebie przyjść czy jutro? - nie przeszkadzało jej to, że jest nieczystej krwi ta dziewczyna. Nie była za tym, by karcić ludźmi o innym „zanieczyszczeniu” krwi. Właściwie, to mugole byli też mili, nie to co niektórzy czarodzieje [czytaj: Malfoyowie i te pe. ].
- Dziś. Leć, bo się spóźnisz. Zdajesz sobie sprawę, co o tym myślę – zerknął na kobietę, po czym założył słuchawki i ustawił muzykę na maxa. Wyszukał wygodną pozycję i w niej pozostał. Nie na długo, bo po paru minutach zadzwonił dzwonek, a potem kilka krotne pukanie do drzwi.
Franklin założył okulary (takie specjalne...) i zaczął odliczać. Trzy, (tu zerknął gdzieś w bok, ale potem znowu powrócił wzrokiem do poprzedniej lokalizacji) dwa i... JEDEN! Gdy padło z jego ust to słowo, pociągnął za sznurek. Po chwili wahania uznał, że eksperyment się udał. Podrapał się za uchem, a potem krzywo uśmiechnął.
Była całkiem fajna. Miła, taka serdeczna i uprzejma..., a super było to, że ojciec Huberto nie podsłuchiwał ich rozmów. Miał naprawdę wspaniałych rodziców! Gdyby matka nie pracowała dziesięciu godzin w Ministerstwie Magii! Dziadkowie też nie byli wredni, wręcz przeciwnie!

Siedziała przy biurku. Machnęła różdżką. Różnokolorowe karteczki wyleciały przez uchylone drzwi. Głowa opadła jej na stół i natychmiast zasnęła. Obudziła się po paru minutach, gdy tylko usłyszała głos ministra. Usiadła prosto i zaczęła ponownie pracę. Było jej ciężko, nawet bardzo, ale nie chciała zawieść czarodziejów. Do pomieszczenia wszedł jeden z kolegów pani Moore, Billy Kowalski. Przywitał się zresztą i spojrzał na Matyldę.
- Minister Magii chce cię widzieć. To pilne, leć, zajmę się twoją robotą. Leć! - usiadł przy swoim biurku i machnął, by przekazać po migowemu kobiecie, by już poszła. Nie miała innego wyboru. Podeszła do drzwi. Wciąż rozważała, co powiedział jej syn, Huberto. Przeszła przez korytarz i zapukała do drzwi ministra. Gdy usłyszała prośbę o wejście, szybko przemieściła się do środka. Edward Smiley już na nią czekał. Nie dawno mianowano go na ministra, i na pewno mieli jakieś powody. Zmieszała się. Nie wiedzieć czemu, ale także się zaczerwieniła.
- Bardzo pana przepraszam. Nie z własnej woli zaspałam. Nadrobię pracę! - zrobiła błagalną minę. Minister zaśmiał się i poprosił, by zamknęła drzwi, bo zrobił się mały przeciąg.
- Nie mam do ciebie pretensji. Twój syn napisał do mnie list. Nie podoba mu się to, co robisz. Ale przejdźmy do tego, co miałem ci przekazać. Daję ci awans, będziesz pracować w departamencie tajemnic. Chyba, że nie chcesz. I jeszcze jedna sprawa: masz iść na zwolnienie na przynajmniej dwa dni, zrozumiałaś? To wszystko – uśmiechnął się i machnął różdżką w kierunku okna, które natychmiast się zamknęło. Mimo prośby Edwarda kobieta została w pomieszczeniu. Stała jak posąg na Wyspie Wielkanocnej, tyle że oddychała bardzo szybko, niby ryba wyjęta z wody.
- Dzię-ę-kuję, panie ministrze. Jednak czy muszę mieć te zwolnienie z pracy? - spłonęła rumieńcem.- Muszę nadrobić te godziny pracy, doszli nowi pracownicy... - ministera uśmiech szybko znikł z jego twarzy. Zdenerwował się, i to nie na żarty.
- Masz iść na zwolnienie, TERAZ! Syn cię potrzebuje, a ty co kobieto robisz?

Oglądali „ Boso przez świat” mugola, który zwie się Cejrowski. Był okey. Huberto wstał pod pretekstem przyniesienia napojów i chipsów. Poszedł do kuchni. Szklanki, sok „Caprio” i przekąska. Gdy wracał do salonu, ktoś zapukał do drzwi. Odłożył rzczy, które miał w rękach i podbiegł do drzwi. Nie uwierzył własnym oczom! Mamusia! Ale jak...?
- No hej – mama uśmiechnęła się do syna, po czym go do siebie przytuliła. - Przepraszam. Jestem idiotką. Co ja narobiłam..? - Huberto spojrzał na panią Moore. Był zszokowany. Kilka sekund minęło, by chłopak zrozumiał, że jego list dotarł do adresata. Uśmiechnął się od ucha do ucha, po czym mocno przytulił mamę. W tym czasie podeszła do nich, Sarah, ta mugolka. Ona również była szczęśliwa. Nie wyglądała na osóbkę śmiejąca się z „przytulasa” mama-synek. Dziewczyna była ryża i na świat patrzyła żółtymi oczami. Miała delikatne różowe usta i mały nosek. I wielbiła konie. Huberto planuje pokazać jej jednorożca, który znajduje się w lesie przy Hogwarcie. Oniemiałaby z radości. No właśnie. Lubił Sarah i chciał się z nią podzielić sekretami czarodziejów. Bał się jednak, że go wyśmieje. Postanowił poczekać, wciąż mówił sobie „NIE TERAZ”.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.