W Harrym Potterze poznajemy wiele różnych postaci, jednak są wśród nich także takie, które mogą wywoływać odrazę, wstręt i niezwykły lęk. Nie mówię tu o Lordzie Voldemorcie. Fenrir Greyback, to wilkołak, postać, która wywołuje we mnie najbardziej negatywne odczucia. Z drugiej strony tacy bohaterowie rozbudzają naszą ciekawość. Dlaczego? Wystarczy przybliżyć trochę tę postać a wielu z was zrozumie.

Imię Greybacka pochodzi z mitologii nordyckiej. Tam Fenrir jest ogromnym wilkiem, synem Lokiego i olbrzymki Andromedy. Jego przeznaczeniem jest pożarcie, podczas końca świata, boga Odyna i śmierć z ręki jego syna - Widara. Jak więc widzimy, Greyback ma swój pierwowzór w jednej z najstarszych mitologii. Jaki jest jednak Fenrir z serii o Harrym Potterze? Jego postać po raz pierwszy pojawia się w "Księciu Półkrwi". Draco Malfoy używa jego imienia jako groźby u Borgina i Burkesa, informując właściciela sklepu, że Greyback jest przyjacielem ich rodziny. Słyszymy o nim także z ust Remusa Lupina (również wilkołaka). Opisuje go jako najdzikszego z żyjących wilkołaków, poplecznika Lorda Voldemorta, który obiecał Fenrirowi tyle ofiar ile sobie zapragnie. Sam Greyback uważa, że jego powołaniem życiowym jest stworzenie tylu wilkołaków, aby móc pokonać czarodziejów. W szczególności zależy mu na dzieciach, które według niego łatwiej jest wychować w nienawiści do normalnych czarodziejów. Greyback słynie z tego, że doskonale planuje swoje ataki. Kiedy tylko zbliża się pełnia, krąży blisko swoich ofiar, aby zaatakować jak przyjdzie czas. Dlatego też Voldemort nakazał mu dowodzenie nad wilkołakami.

Jedną z ofiar Fenrira jest wspomniany Remus Lupin, który jak się okazało został zaatakowany będąc dzieckiem, po tym jak jego ojciec obraził Greybacka. Jego ofiarą padł też młodszy brat sióstr Montgomery, który w wyniku ugryzienia zmarł. Hermiona tłumaczy to zdarzenie tym, że czasem ofiara umiera jeśli wilkołaka poniesie. Podczas Bitwy o Hogwart, Fenrir ugryzł Billa Weasleya, nieznacznie zmieniając jego charakter(Bill, polubił bardzo krwiste mięso).
W ostatniej części przygód Harry'ego Pottera, Greyback pomaga Bellatrix Lestrange w schwytaniu Harry'ego, Rona i Hermiony. Podczas drugiej bitwy o Hogwart natomiast Hermiona powstrzymuje Greybacka przed rzuceniem się na Lavender Brown. Po tym jak rzuciła w niego zaklęciem "uderzył plecami w marmurową balustradę, a kiedy próbował się podnieść, błysnęło i kryształowa kula spadła mu na głowę. Osunął się na posadzkę i przestał się poruszać."

O wyglądzie Fenrira dowiadujemy się z opisu Harry'ego, który spotkał go na wieży astronomicznej podczas bitwy o Hogwart. Był on wysoki i chudy, z potarganymi, szarymi włosami i wąsami, okryty czarną szatą, która była na niego za ciasna. Jego głos przywodził na myśl ochrypłe szczekanie psa. Dłonie, które miały szarą barwę, zakończone były długimi, żółtawymi paznokciami. Zapach jaki było od niego czuć Harry określił jako "mieszaninę mocnych, wstrętnych zapachów: brudu, potu i krwi."
Fenrir wzbudzał nawet odrazę w swoich towarzyszach, śmierciożercach. W trakcie rozmowy z Dumbledorem, na szczycie wieży astronomicznej, dowiadujemy się, że Albus nie tolerował Greybacka (to chyba jeden z tych nie licznych wyjątków, zważając na to, że Dumbledore był tolerancyjny), oraz że Fenrir atakuje także wtedy, gdy nie ma pełni księżyca. W siódmej części dowiadujemy się także, że Greyback nie miał wypalonego mrocznego znaku, a więc nie był śmierciożercą.

Na tym kończę mój przydługi wywód normalnej długości artykuł na temat wilkołaka Fenrira. Proszę o wyrozumiałość, zwłaszcza, że to mój pierwszy artykuł.


Źródła zaczerpnięte z: Harry Potter i Książę Półkrwi, Harry Potter i Insygnia Śmierci, Wikipedia.pl