Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

W przedostatni dzień sierpnia, zamiast na swoim ślubie, Hermiona spotkała się z przyjaciółmi w Dziurawym Kotle. Harry i Ginny właśnie poinformowali ich, że się zaręczyli i w przyszłym roku prawdopodobnie wezmą ślub. Hermiona i Neville zawzięcie rozmawiali o pracy w Hogwarcie, a Hanna co chwilę musiała wracać za bar, by obsługiwać klientów. Tylko Ron wydawał się zirytowany całą sytuacją. Hermiona zauważyła to jako pierwsza i poczuła się nieswojo na myśl, że to przez odwołanie ich ślubu. Nie chciała poruszać tego tematu przy reszcie przyjaciół, dlatego zaproponowała Ronowi, by poszedł z nią na ulicę Pokątną po nowe pióro. Chłopak zgodził się, choć niechętnie. Wiedział, czego Hermiona od niego chce, a nie miał ochoty tłumaczyć się ze swojego podłego nastroju. Dziewczyna nie dała jednak za wygraną. Na Pokątnej był względny spokój – dwa dni przed odjazdem do Hogwartu uczniowie z reguły mieli już skompletowane wyprawki, więc po okolicy kręciło się niewiele osób. Hermiona zaciągnęła przyjaciela do stolika przed kawiarnią, zamówiła desery lodowe i postanowiła szybko wyjaśnić przyczyny złego nastroju Weasleya.
- Ron, o co chodzi? Jeśli o nasz odwołany ślub...
- Nie, nie chodzi o ślub - przerwał jej, nie chcąc, by brnęła w niewłaściwą stronę.
- To o co? Siedzisz naburmuszony od prawie godziny. Ginny i Harry tak się cieszą z zaręczyn, a ty masz minę, jakby ci ktoś wcisnął żabi skrzek do ust. Nie psuj im tego.
- No bo widzisz, wszystko się sypie. - Ron nie chciał udawać przed jedyną osobą, co do której miał pewność, że go zrozumie. Harry nigdy nie umiał postawić się w jego sytuacji, zawsze był przekonany, że Ron wyolbrzymia. Hermiona miała w sobie natomiast ogromne pokłady empatii. Nawet jeśli nie rozumiała czyichś problemów, robiła wszystko, by nie dać mu tego odczuć. Potrafiła doradzić i pocieszyć, jak nikt inny. Przed nią nigdy nie musiał udawać, wiedział, że zawsze potraktuje go poważnie. - Mieliśmy właśnie dzisiaj zaczynać nowe życie, nie wyszło. Ok, zdarza się, ale tak mnie to jakoś przygnębiło. Moje nowe życie wygląda teraz tak, że straciłem przyjaciela - skoro Harry oficjalnie zaręczył się z Ginny, to już zupełnie nie będzie miał dla mnie czasu. Ginny też nie - lada chwila wyjedzie do Holyhead, a jak będzie miała wolny czas, to zapewne będzie go spędzać tylko z Harrym. No i ty - jedziesz do Hogwartu, więc też cię nie będzie. Nawet piwa z Neville'em nie będę mógł wypić, bo on też będzie w Hogwarcie! Do kitu takie nowe życie. Zostanę sam jak palec, ani się do kogoś odezwać, ani z kimś gdzieś wyjść...
- Och, Ron! - jęknęła Hermiona, wychylając się, by przytulić przyjaciela. - Co ty w ogóle pleciesz? Jak to sam jak palec? Przecież tu, ledwie dwieście metrów dalej, jest George, z Harrym codziennie widzisz się w pracy... A i Hogwart nie jest na końcu świata... No dobra, może i jest, ale na brodę Merlina, jesteś czarodziejem! Trzy minuty i możesz wyskoczyć z kominka w moim gabinecie z dwoma butelkami kremowego piwa!
- To nie to samo - Ron nadal był naburmuszony.
- Dokładnie to samo. Do Hogwartu droga zajmuje dokładnie tyle samo czasu co do domu moich rodziców. Zawsze też możesz wpaść do Hanny, do Dziurawego Kotła. Zresztą Neville też czasem tu zagląda, nie?
- Doskonale wiesz, że teraz to wszystko się rozleci! Mówisz to wszystko żeby mnie pocieszyć, chociaż wcale w to nie wierzysz. Harry ma Ginny, ty masz Hogwart, ja zostałem sam. Koniec przyjaźni. Już nic nie będzie takie samo.
- Oczywiście, że w to wierzę! Mam nadzieję, że naszą przyjaźń uda się zachować. Po to zresztą się rozstaliśmy - żeby ocalić tę przyjaźń. Ona jest dla mnie ważna. Mam nadzieję, że pomożesz mi zadbać o to, żeby się nie skończyła. Nawet jeśli kiedyś zdarzy się tak, że w naszym życiu pojawi się ktoś inny. Obiecaj mi, że nie pozwolisz skończyć się temu, co jest między mną, tobą i Harrym. No i Ginny.
- Naprawdę? Jestem dla ciebie nadal trochę ważny? - Ron spojrzał nieśmiało w oczy Hermiony.
- Nie trochę. Bardzo. Za dużo nas łączy i za dużo razem przeszliśmy, żeby teraz to zniszczyć. I pamiętaj, że zawsze możesz wpaść do Hogwartu, jakbyś nabrał ochoty na rozmowę albo piwo.

Ron uśmiechnął się w odpowiedzi. W milczeniu skończyli lody, po czym wrócili do Dziurawego Kotła. Ginny była zaaferowana rozmową z Hanną, a Neville obsługiwał klienta. Harry spojrzał na dwójkę przyjaciół, pytająco unosząc brwi. Ron odwrócił wzrok, a Hermiona delikatnie pokręciła głową, zniechęcając Harry'ego do pytań. Kiedy usiedli, nastrój Rona był już wyraźnie lepszy. Jako niedoszły małżonek, doradzał nawet Harry'emu, gdzie znaleźć najlepszy zespół na wesele. Po godzinie nadszedł jednak czas pożegnania - Hermiona musiała spakować kufry, a Ginny, Harry i Ron mieli jeszcze odwiedzić państwa Weasleyów. Hermiona pożegnała przyjaciół - jej uścisk z Ronem był zdecydowanie dłuższy i serdeczniejszy niż z pozostałymi. Wiedziała, że jemu będzie teraz szczególnie trudno. Jej poradzenie sobie z rozstaniem też nie przyszło łatwo, ale Ron chyba miał rację. Ona zaczynała nowe życie w nowym miejscu, z nowymi ludźmi. A on został w starym otoczeniu, ze starymi znajomymi. Ale bez niej - do niedawna najważniejszej osoby w życiu. Już miesiąc temu, kiedy odwoływali swój ślub, wiedzieli, że będzie trudno. Żadne z nich nie wiedziało jednak, jak bardzo ich dotknie przekreślenie tych sześciu wspólnych lat.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.