Mandragora, wszystkim, którzy przeczytali (bądź obejrzeli) przygody Harry'ego Pottera, znana jest jako magiczna roślina. Stosowana jako składnik wielu antidotów (m.in. może przywrócić pierwotną postać ludziom, którzy ulegli niefortunnej transmutacji albo zostali poddani złemu urokowi). Wygląda całkiem niepozornie, jednak wyrwanie jej razem z korzeniami przedstawia ją w całkiem innym świetle. Jej korzeniem jest przypominające człowieka stworzonko o pomarszczonej skórze. To jego krzyk jest największym zagrożeniem dla czarodzieja. W początkowym stadium rozwoju może on spowodować omdlenia, ale wraz ze wzrostem nabiera on siły i powoduje śmierć każdego, kto go usłyszy. Mój wstęp był drobnym przypomnieniem o tym, czego możemy się dowiedzieć od pani Rowling. Jednak pewnie niewielu z Was zna inną historię tej rośliny, stąd też mój artykuł. O mandragorze wspominają już skandynawskie legendy (najwięcej z okresu przełomu wieków XVII i XVIII). Wedle tych legend mandragora, zwana też Kwiatem Wisielców, rosła bardzo rzadko i niewielu potrafiło ją zdobyć. Kwiat Wisielców rośnie pod gałęzią drzewa, na którym mężczyzna targnął się na życie. Sperma, która wydobędzie się od nieszczęśnika i spadnie na ziemię jest zalążkiem mandragory. Z czasem rośnie z niej roślina o małej łodyżce i brzydkich liściach. Osoba, która się na nią przypadkowo natknie nie zwróci na nią uwagi, chyba, że jest znachorem, bądź czarodziejem. Najważniejszy w mandragorze jest korzeń, bo to on posiada wszystkie magiczne właściwości, (dlatego można śmiało odrywać i wyrzucać jej liście). Korzeń ma kształt na podobieństwo człowieka, jednak w tym podobieństwie ogranicza się jedynie do głównego korzenia i odstających od niego czterech mniejszych korzonków (tułowia, czterech kończyn i głowy). Kwiat Wisielców jest mały może zmieścić się na dłoni. Sposób przekazania mandragory innej osobie ma swoje żelazne zasady. Każdy następny właściciel musi dać za nią mniejszą cenę niż dał za nią obecny właściciel. Cena oczywiście obejmuje wszystko: domy, zwierzęta a nawet ziarenko piasku. Skandynawskie legendy przekazują, że mandragora nigdy nie stwarzała zagrożenia wobec swojego właściciela. Noszona na szyi delikatnie drapie po ciele pana w momencie, gdy grozi mu niebezpieczeństwo. Ciąży niczym wielki kamień, gdy nie jest zadowolona ze swojego pana i nigdy mu nie pomaga. Kawałek korzenia Kwiatu Wisielców dodawany był często do wszelkiego rodzaju eliksirów, jednak najskuteczniejszy był w napojach miłosnych. Jeżeli chodzi zaś o obronę właściciela najmocniejszym opisanym jej czynem było rzucenie na przeciwnika uroku, po którym czuł on wbijane mu w gardło (niewidzialne) szpony oraz duszenie z niespotykaną siłą. Mandragora zakopana w ziemi, w celu pozbycia się jej, potrafi sama się z niej wydostać, ale zajmuje jej to sporo czasu. Nazwa Kwiat Wisielców wzięła się oczywiście od miejsca i sposobu, w jaki powstaje. To oczywiście tylko legendy, ale wydawały mi się ciekawe ze względu na niektóre podobieństwa z powieścią Rowling.