Jak już wszyscy wiecie w owy czwartek odbyła sie pierwsza na świecie oficjalna premiera piątej części ekranizacji Harry`ego Pottera, na film przybyli nie tylko sami aktorzy (Dan Radcliffe i producent filmu David Heyman), potteromaniacy ale także recenzenci i tak właśnie w brytyjskim "The Times " możemy przeczytać recenzje "Zakonu Feniksa", jej tłumaczenie znajdziecie pod "czytaj więcej"

" W skali pięciogwiazdkowej, film został oceniony bardzo przeciętnie, jedynie na trzy gwiazdki. Recenzent chwali pozostawienie zabawnych wątków, takich jak ucieczka rudych bliźniaków z Hogwartu, narzeka natomiast na słabe tempo akcji. Spośród aktorów, najbardziej do gustu przypadła mu gra doświadczonych aktorek: Imeldy Staunton oraz Heleny Bonham Carter. Autor ma natomiast zastrzeżenia wobec młodych: Daniela Radcliffer17;a, Emmy Watson i Ruperta Grinta.

Ekonomiści szacują ilość dźwigów, pracujących na budowach w centrum Tokio. Przyrodnicy wypatrują plagi wstrętnych meduz w Morzu Japońskim. My zaś mamy cynk dla Japończyków: Hollywood bada szczegółowo bezlitosny kompleks Narita - a konkretnie, liczbę kobiet i dziewcząt, które zdzierają gardła na widok danej gwiazdy na mieszczącym się tam lotnisku w Tokio.

Z reflektorami oświetlającymi setki metrów na tle nieba w nocy, jaskrawymi neonami rozmieszczonymi gdzie się da, i z całą masą kamer śledzących każdą sekundę, najnowocześniejsze miasto świata wydaje się być oddalone o setki lat świetlnych od surowych, kamiennych murów Szkoły Magii i Czarodziejstwa Hogwart.

A jednak właśnie tam, wczorajszej nocy, w Tokio świat powrócił z niezłą dozą hollywoodzkiego szumu, do magicznej rzeczywistości i rzucił pierwsze spojrzenie na "Harry'ego Pottera i Zakon Feniksa": film, w którym młody czarodziej dorasta, by zmierzyć się ze straszliwą prawdą o swoim przeznaczeniu.

Bo właśnie w piątej, najnowszej części ekranizacji, opartej na powieści J.K. Rowling, Harry zaczyna z bólem rozumieć, że czeka go walka ze złem. Jest to film, w którym intryga zaczyna przeważać nad akcją, co dla niektórych widzów może okazać się nieco nużące.

Ale dlaczego, z obsadą wypełnioną brytyjskimi talentami, brytyjską autorką i otoczką rodem z Hollywood, film ma swoją światową premierę właśnie w Japonii? Odpowiedzi można szukać w interesach producentów, a konkretnie w ponurych kwestiach komercyjnych, związanych ze wspomnianym kompleksem Narita.

Gdy Harry Potter ostatnim razem przybywał do kompleksu Narita - pięć lat temu, z okazji premiery "Komnaty Tajemnic" pozdrawiała go grupa 2 300 rozhisteryzowanych fanek. Tymczasem w tym roku, środowy przyjazd nastoletniego aktora - trzeba przyznać, że w istocie miał miejsce dosyć wcześnie rano - zgromadził skromny, zaledwie 30-osobowy korpus łowców autografów.

A przecież Warner Bros, w szczególności w Japonii, dość intensywnie promowało "Harry Potter i Zakon Feniksa", piątą część przygód najpopularniejszego w świecie fikcyjnego bohatera.

Narodowe produkcje w ostatnim czasie wyparły z Japonii hollywoodzkie hity i zakończyły w ten sposób 21-letnią hegemonię amerykańskich filmów na japońskim rynku. Poprzednia ekranizacja Pottera, "Czara Ognia", była w zasadzie jedyną hollywoodzką adaptacją w kinach japońskich w 2006 r. - reszta amerykańskich produkcji została po prostu wymyta.

Filmowcy z Hollywood wspólnie zdecydowali zatem, że należy potraktować japońską widownię poważniej, z nieco większym respektem. Dlatego też najnowsza część Pottera była w sumie trzecim amerykańskim filmem (po "Piratach z Karaibów" i "Spidermanie 3", który zadebiutował w Tokio w ciągu ostatnich trzech miesięcy.

W czwartek, widząc bezbarwne, choć spore nagromadzenie efektów specjalnych, a także jedną uśmiechniętą aktoreczkę, można było stwierdzić, że spora praca została wykonana. Stosunkowo rzadko spotykany tłum Japończyków, zatwardziałych mugoli, zdawał się połknąć haczyk. Sam film jest niezłym, momentami dość spektakularnym dziełem, które jednak ma na siłę zadowolić nas scenami, jakich nie było jeszcze w poprzednich częściach.

Ekranizacja jest zdecydowanie bardziej brutalna niż poprzednie filmy i w odpowiedni sposób obrazuje fakt, iż nie jesteśmy już w cudownym, magicznym zamku pełnym zabaw, tylko zmierzamy do prawdziwej konfrontacji, w której padną ofiary.

Główną częścią historii na tym etapie są usilne próby Harry'ego i Dumbledore'a, by przekonać paranoiczny świat czarodziejów, że mściwy i okrutny wróg, Voldemort (Ralph Fiennes), powrócił.

Umiejętności aktorskie Radcliffe'a (Harry), Ruperta Grinta (Ron Weasley) i Emmy Watson (Hermiona) wzrosły, ale nie na tyle, by w pełni oddać charaktery postaci i wyrazić głębsze przesłania w nich zawarte, czego ten odmieniony, wielowątkowy film wymaga. Zachowania typu "wściekłość" i "determinacja" mają opanowane, lecz nie radzą sobie już tak dobrze z bardziej zawiłymi postawami. Dramatyczne przeżycia Harry'ego, wdzierającego się do umysłu Voldemorta, są po prostu odrażające.

Spośród dorosłych aktorów, Imelda Staunton jako Dolores Umbridge - rywalka Dumbledore'a w Hogwarcie - w wyśmienity sposób oddaje antypatyczność tej postaci. Helena Bonham Carter, jako okrutna Bellatrix Lestrange, również błyszczy, ale można sądzić, że z jej talentem stać ją na jeszcze więcej.

Reżyser David Yates wplótł kilka świetnych wątków, między innymi nagłe przejście bliźniaków Weasleyów ze świata szkolnego do świata biznesu. Ogólnie jednak, bardzo skrótowo potraktowano wszystkie drobne, zabawne migawki ze świata czarodziejów, które tak bardzo urozmaicały i ożywiały poprzednie części adaptacji.

Piąty - i najdłuższy - tom Harry'ego Pottera, na którym oparty jest film, odgrywa w całej serii kluczową, ale też dość ciężką do ogarnięcia rolę. Wiele spraw się wyjaśnia, wiele również pozostaje niejasnych. Brakuje odpowiedniego tempa akcji, do którego czytelnicy przywykli w poprzednich częściach (szczególnie w "Czarze Ognia"). W piątym tomie tego nie ma, gdyż książka zwodzi nas tu i ówdzie, ale nie wiemy, w jakich kwestiach.

Tymczasem film, siłą rzeczy będący swoistym kompendium 800-stronicowej książki, wzbudza w nas poczucie przygnębienia, iż do końca pozostały jedynie dwie części ekranizacji.

Głównym problemem nie jest jednak żadna słabość filmu, tylko powszechne skupienie potterowskiej uwagi. Większość fanów Pottera interesuje się teraz bowiem głównie premierą ostatniej, siódmej książki za trzy tygodnie i niekończącymi teoriami dotyczącymi jej zakończenia.

Ponieważ oczekiwanie na finałowy tom wzrasta w niesamowity sposób, są momenty, że ten całkiem dobry i przyjemny film, mimo iż nieźle zrobiony i bez większych wad, wydaje się tylko przystawką przed głównym daniem w postaci "Deathly Hallows".