Profesor Quirrell - zazwyczaj blady, zdenerwowany młodzieniec w purpurowym turbanie przesiąkniętym zapachem czosnku (podobno dla odstraszenia pewnego wampira spotkanego w Rumunii r30;) na głowie, o piskliwym głosie i nerwowym śmiechu. Niepozorny, cichy, jąkający się nauczyciel ( niezbyt wybitny ) obrony przeciwko czarnej magii. Zarówno my jak i Harry po raz pierwszy poznajemy go w I tomie HP, w Dziurawym Kotle, gdzie nie sprawia wrażenia żadnej ważnej postaci ( wręcz przeciwnie ). Niestety to tylko mylące pozory, w rzeczywistości, gdy odsłania nam swoje prawdziwe oblicze ( a nawet dwa ) okazuje się pomocnikiem Voldemorta ( marnym bo marnym ale jednak), którego spotkał w puszczy. Jego słaba osobowość szybko ugina się pod naciskami potężnego czarnoksiężnika, za którego wolą wykonuje wszelkie, niejednokrotnie wymagające poświęceń rozkazy (włamanie do Gringotta, podarowanie smoczego jaja Hagridowi) , srogo karany w razie niepowodzenia. Do muru przystawiany, jednakże nie tylko przez swojego pana, ale również wiele razy przez Snape'a, który zaintrygowany nietypowym zachowaniem nowego nauczyciela( a także z zazdrości o posadę ), podejrzewa go o chęć zdobycia Kamienia Filozoficznego (w czym jak rzadko ma rację). Poparciem tego przypuszczenia (którym się jednak z nikim nie dzieli), są także dwa incydenty: wpuszczenie trola do Hogwartu w Halloween, oraz manipulowanie miotłą Harrego podczas meczu Quidditcha, w celu jego "unieszkodliwienia ", za którymi stoi właśnie rczłowiek o dwóch twarzachr1;. Gdy jednak Quirrell już bliski jest spełnienia powierzonego mu zadania, na drodze do sukcesu staje Harry, którego, po raz kolejny przeoczona tarcza obronna stworzona poprzez jego matkę, broni go a co więcej pomaga w pokonaniu zdrajcy. Po śmierci (jakże upokarzającej: nie dość, że zabity przez jedenastolatka to samym dotykiem dłoni)także nie jest zbyt czule wspominany przez Voldemorta ( który po tej porażce staje się jeszcze słabszy niż przedtem), określa go mianem (nawet nie wypowiadając imienia) młodego, głupiego i naiwnego czarodzieja (innych epitetów (które na pewno pojawiły się na ustach Lorda) nie będę przytaczać, bo byłyby niecenzuralne).