Ten dzień jest dla mnie wyjątkowo trudny. To już ponad rok od śmierci matki. Zostaliśmy sami. Ja, Ariana i Abeforth. Właściwie to ja i Ariana bo Ab całe dnie i noce spędza w Gospodzie pod Świńskim Łbem. Pracuje tam od niedawna i jeśli wraca do domu, to tylko odespać zarwane noce. Kiedy nie śpi, siedzi w pokoju Ariany. Do mnie się nie odzywa. Ale co ja poradzę, że jedyną pracę, jaką dostałem, jest pisanie artykułów do pism naukowych? Przecież ktoś musi być cały czas w domu i pilnować naszej siostry.

A pomyśleć, że jeszcze dwa lata temu o tej porze czekałem na ekspres Londyn-Hogwart z odznaką prefekta naczelnego w kieszeni i niemal pewną nagrodą dla najlepszego ucznia w historii Hogwartu (tak przynajmniej „wypsnęło” się profesor Revealshead). Razem z Elfiasem przygotowywaliśmy plan naszej podróży dookoła świata. Mieliśmy zwiedzić tyle miejsc! Poznać nowe rodzaje magii, zobaczyć na żywo starożytne runy na piramidach majów, poznać sekrety australijskich szamanów! A dziś? Próbowałem znowu napisać artykuł do transmutacji współczesnej na temat „możliwości transmutowania odpadów w żywność jako rozwiązanie problemu głodu na świecie”. Ariana miała jednak inne plany i od rana jest bardzo niespokojna. Prosiłem Abefortha aby dziś wziął wolne i nie szedł do pubu, bo tylko przy nim jest spokojniejsza. Muszę mu jednak przyznać rację. Dziś wielu rodziców i nauczycieli będzie świętować rozpoczęcie roku szkolnego, więc i napiwki będą wyższe, a potrzebujemy pieniędzy. Niestety, gaże za moje artykuły nie są za duże, a składniki eliksiru uspokajającego dla Ariany są coraz droższe. Dobrze, że chociaż kochana Bathilda nam pomaga i czasem ugotuje coś dobrego. Niestety, potrafię przygotować świetny wywar przyspieszający gojenie się kurzajek, ale mojej ostatniej zupy cebulowej nie chciał zjeść nawet wygłodniały, bezpański pies...

Na dodatek Elfias przysłał mi dzisiaj kolejną pocztówkę ze swojej podróży. Ta ogromna papuga, którą ją przyniosła, o mały włos nie rozbiła szyby w oknie. Pewnie tam, skąd pochodzi, szyby nie są potrzebne, dlatego wleciała w okno z takim impetem. Spróbuje podać Arianie trochę eliksiru i może uda mi się napisać chociaż wstęp artykułu...


Mam tego dość!! Mało brakowało żebym podzielił los naszej matki, a Ab potrafi tylko na mnie wrzeszczeć! Czy to moja wina, że Ariana dostała ataku szału? Nic takiego nie zrobiłem! Ona od rana była niespokojna, a kiedy wszedłem do jej pokoju, z ulicy dobiegł krzyk grupki chłopców. Pewnie wywołało to przykre wspomnienia z ataku, bo Ariana zaczęła krzyczeć, a wszystkie meble w pokoju zaczęły latać po całym pomieszczeniu jak podczas tornada. O mały włos nie uderzyła mnie komoda, ale i tak pogrzebacz do kominka rozdarł mi ramię. Nie wiem jakby się to skończyło, gdyby w tym momencie nie wpadła Bathilda z obiadem dla nas. Rzuciła drętwotę na Ariane i wszystkie meble opadły tam, gdzie wisiały. Jednym zaklęciem zasklepiła mocno już krwawiącą ranę na moim ramieniu i pomogła mi rozewrzeć szczęki Ariany, abym mógł wlać eliksir uspokajający. Kiedy mogliśmy już zdjąć z niej zaklęcie i była spokojna, podałem jej eliksir słodkiego snu, po którym szybko zasnęła. Niestety Bathilda ratując mnie, upuściła placek z wątróbką przyniesiony dla nas, więc na obiad został nam kawałek sera i pół chleba.

Pech chciał, że chwilę po tym do domu wrócił Abeforth. Jakaś para goblinów postanowiła załatwić stare porachunki w środku Gospody i teraz lokal jest zamknięty przez dwa dni, bo trzeba odbudować bar, uzupełnić potłuczone butelki piwa kremowego i zmyć odorosok ze ścian...
Abeforth wściekł się, że potraktowaliśmy Arianę drętwota i eliksirem nasennym, ale co miałem niby zrobić? Dać się zabić i przy okazji pozwolić, by cały dom wybuchnął? Łatwo mu mówić, gdy on siedzi w gospodzie i jego jedynym zmartwieniem są gobliny i pijane skrzaty domowe, a ja mam cały dom na głowie...

Jedyna pociechą w tym utrapieniu jest stara, dobra Bathilda. Zdradziła mi, że niedługo moge mieć towarzysza do naukowych dysput, bo ma do niej przyjechać jej siostrzeniec Gellert. Podobno jest wybitnie uzdolniony, choć dość porywczy. Bathilda mówiła, że wyrzucili go z Durmstrangu, ale nie ujawniła szczegółów, a ja nie śmiałem dopytywać (dobrze wiem jak to jest skrywać rodzinne sekrety). Napomniała też, niby przypadkiem, że jest bardzo przystojny. Czyżby się domyślała? Nieee... Niemożliwe. Nikt się nie domyśla...