Rozdziały: [1], [2], [3].

Ze specjalną dedykacją dla użytkowniczki Christina.

Wyszli przed dom, lecz zanim drzwi zdążyły się za nimi zamknąć, pojawił się przed nimi mężczyzna. Był to brat Yana, Anton. Wyglądał identycznie jak Yan, lecz pod długim, eleganckim płaszczem widać było drogi garnitur.
- Gaunt, poczekaj - rzekł.
- Ten dureń się pomylił. Nie chodziło o tę dziewczynę.
Gaunt już nie potrzebował wyjaśnień, legilimencję opanował do perfekcji.
- Ona nie pochodzi z rodziny premiera - kontynuował Anton. - To po prostu zbieżność nazwisk. Ta Luna, którą mieliśmy porwać, pracuje w Daily Mail.
- Czyli jednak da się żyć bez mózgu, Yan to znakomity przykład - pomyślał głośno Rabastan.
- Jego można po prostu zabić, ale co zrobimy z tą dziewczyną? Trzeba się jej pozbyć - kontynuował.
Przerwał mu Gaunt:
- Dziewczyny użyjemy w innym celu. Anton, zajmij się porwaniem odpowiedniej dziewczyny. Rabastan, udaj się do Dublina, do Romeny. Przygotuj ją na mój powrót. Ja zajmę się Yanem i dziewczyną.

Nie czekając na wyjaśnienia, obaj czarodzieje przytaknęli i zniknęli w ciemnościach. Gaunt udał się z powrotem do domu. Szedł przez ciemny korytarz prowadzący do pomieszczenia, w którym znajdowała się dziewczyna. Gdy tam wszedł, zobaczył jak Yan rozpina rozporek.
- Przestań - powiedział cicho, po czym skierował różdżką w jego stronę.
- Petrificus Totalus - pomyślał i ułamek sekundy później Yan leżał na podłodze spetryfikowany.
Schylił się nad dziewczyną i szybkim ruchem różdżki ją uzdrowił. Siniaki zniknęły, zaschnięta krew odpadła, łzy przestały płynąć po policzkach. Jeszcze raz skierował na nią różdżkę i wypowiedział zaklęcie - Oblivate. Na twarzy dziewczyny pojawił się tępy uśmiech. Odpetryfikował Yana i jeszcze raz użył zaklęcia zapomnienia, tym razem na mężczyźnie. Skierował różdżkę na leżącego na ziemi żonglera i wyszeptał: - Portus. Kiedy Yan i Luna dotknęli gazety, natychmiast zniknęli.

- Gaunt już na pewno coś wymyślił, nie musisz się martwić, Rabastanie - z pewnością rzekła Romena.
Była to wysoka, szczupła kobieta. Blond włosy chowała pod ciemnozieloną chustą. Ubrana była w długą, opinającą suknie, także kolory ciemnozielonego. Mocny makijaż sprawiał że była piękna, choć tajemnicza.
- Wiem, nie tym się martwię - odrzekł facet, nerwowo zerkając to na zegarek, to przez okno. Ciemne zasłony sprawiały, że nic nie było widać z zewnątrz.
Romena odłożyła filiżankę i ze zdziwieniem spytała:
- A więc czym się tak martwisz?
- Jestem tu już 40 minut, a dalej nie zaprosiłaś mnie do sypialni - powiedział z rozbrajającą szczerością czarodziej.
Śmiech Romeny przerwał dopiero Gaunt wchodzący do kuchni.
- Witaj Romeno. Musisz umówić mnie na spotkanie z Viktorem.
Romena próbowała ukryć zdziwienie.
- Co z tą dziewczyną? - zapytał Rabastan.
- To już załatwione. Od teraz sam będę się tym zajmował. Lepiej zapytaj Lucjusza o jego syna- odpowiedział Gaunt, po czym wziął pióro i notatnik.
- Draco jest nam potrzebny jako fałszywa przynęta, nie rób mu krzywdy - dodał.
Otworzył notatnik i na ostatniej stronie napisał:
M. GREGOROWICZ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?