Rozdziały: [1], [2], [3].

Mary leżała na łóżku w swoim pokoju z albumem zabranym z gabinetu Sebastiana Moore’a. Na podstawie fotografii można było z łatwością opisać jego życie. Mieszkał na wsi z rodzicami i młodszym bratem. Gdy dorósł, zaczął podróżować. W Egipcie poznał piękną, jasnowłosą kobietę, ożenił się z nią. Parę lat później urodził się chłopiec, w albumie pełno było jego zdjęć z okresu niemowlęctwa. Gdy miał jakieś dwa, trzy lata, na świat przyszła dziewczynka. Kolejne kilka lat później państwu Moore urodziło się następne dziecko. Widać było wyraźnie, że Sebastian faworyzował młodszą córkę. Jej zdjęć było o wiele więcej niż fotografii rodzeństwa dziewczynki. Zajmowały one niemal połowę albumu. Na ostatniej stronie znajdowała się duża fotografia, przedstawiająca całą rodzinę na tle willi Sebastiana. Pan Moore obejmował ramieniem żonę, a drugą rękę trzymał na ramieniu jasnowłosej, na oko ośmioletniej dziewczynki. Miała ogromne oczy i długie, jasne włosy. Trochę przypominała Andreę, ale w przeciwieństwie do niej, wyglądała na szczęśliwą. Starszy brat dziewczynki nie wydawał się już taki wesoły: miał poważny wyraz twarzy. Jego siostra uśmiechała się, choć trochę sztucznie. Zdjęcie podpisane było słowami "Ja, Hilda, Ernest, Viola i mała Stella".
- A więc byłeś czarodziejem, Sebastianie - powiedziała Mary, zamykając album. - Postacie na zdjęciach mugoli się nie ruszają. - Nie mogła powstrzymać uśmiechu. Skoro dom należał wcześniej do czarodziejów, z pewnością krył wiele tajemnic.

***

Andrea siedziała na łóżku w swoim nowym pokoju. Patrzyła na puszysty dywan i rozmyślała nad obecną sytuacją. Pierwszy wniosek, do jakiego doszła, był taki, że nie podobał jej się ten dom. Był... dziwny. Cieszyła się jednak, że mogła tu zamieszkać, inaczej trafiłaby do sierocińca.
Lubiła ciotkę Linnet, była nadmiernie entuzjastyczna, ale budziła zaufanie. Kuzynek nie darzyła za to nigdy sympatią. Hope była przesłodzona. Zawsze miła, czasem na siłę. No i ta jej denerwująca niezdarność... Zdarzało jej się potykać o własne nogi.
Mary była znowuż wiecznie marudna, sarkastyczna, czasami nawet złośliwa. Nie znosiła jej i nie starała się tego ukryć: w niemal każdym spojrzeniu, które jej wysyłała, widać było niechęć.
Andrea widywała kuzynki w Hogwarcie, ale nigdy tam ze sobą nie rozmawiały. Hope zazwyczaj przechadzała się korytarzami z innymi Puchonkami, nawet jej nie zauważając. Mary można było spotkać samą lub z jej jedyną koleżanką. Miała na imię Elspeth, również była bardzo chuda i miała płomiennorude włosy, przez co można było ją wziąć za siostrę Mary.
Andrea nie miała żadnych przyjaciół. Nie dlatego, że była nieśmiała, tak naprawdę po prostu nie lubiła ludzi i nie chciała się z nimi zadawać. Odtrącała wszystkich, którzy starali się z nią zaprzyjaźnić. Poza tym w Slytherinie, gdzie po krótkim namyśle umieściła ją Tiara Przydziału, czuła się obco. Zawsze miała nadzieję, że trafi do Ravenclawu, jak jej rodzice. Rodzice...
Ich wspomnienie wycisnęło Andrei łzy z oczu. Tak bardzo za nimi tęskniła. Ich śmierć była nagła i niespodziewana...
Dziewczynka omal nie krzyknęła z przestrachu, gdy drzwi pokoju gwałtownie się otworzyły, a do środka zajrzała głowa Linnet.
- Przyjdź już do salonu, bo za kilka minut odwiedzą nas nowi sąsiedzi. Zaprosiłam ich na obiad.
Andrea wstała z gracją, otrzepała sukienkę z niewidzialnych pyłków i posłusznie wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi.
- Mam nadzieję, że będzie ci smakowało, ze względu na gości (i ciebie oczywiście) starałam się, żeby był jak najlepszy.
- Mhm - mruknęła Andrea, próbując dotrzymać kroku spieszącej do kuchni ciotce. Sąsiedzi. Tylko tego było jej trzeba. Kolejnych obcych ludzi, którzy uznawali ją za dziwaczkę. Zacisnęła dłonie w pięści.

***

Pani Watson otworzyła drzwi, wpuszczając gości do środka. Pierwszy wszedł wysoki, szczupły mężczyzna.
- Dzień dobry - powiedział uprzejmie. - Jestem Fryderyk Carter. A to moja żona Kate i syn Felix.
- Bardzo miło mi was poznać - powiedziała pani Carter i potrząsnęła wyciągniętą dłonią Linnet.
- Bardzo się cieszymy, że obok nas zamieszkała w końcu jakaś czarodziejska rodzina - oświadczył pan Carter. - O... a cóż to za cudowny zapach? Już nie mogę się doczekać, aż siądziemy do stołu.
- No to chodźmy, zapraszam - powiedziała z uśmiechem pani Watson.
Gdy Linnet udała się do kuchni, a Carterowie i Andrea do salonu, Mary wymownie przewróciła oczami. Hope zachichotała.
- Co za dziwny typ z tego Cartera - stwierdziła.
- A ja myślę... - zaczęła powoli Mary. - Że on coś knuje.
- Tobie zawsze wydaje się, że wszyscy spiskują za twoimi plecami - prychnęła Hope. - Po co nasz sąsiad miałby knuć przeciwko nam? Pomyśl. - Po tych słowach dziewczyna ruszyła w stronę salonu.
Nie udało jej się jednak przekonać siostry.

***

- Pani jest wspaniałą kucharką! - zawołał Fryderyk, nadziewając na widelec kolejny kawałek kurczaka
Linnet zaczerwieniła się.
- Och, bez przesady - wymamrotała. - Bardzo pan miły, ale nie jestem aż taka świetna, moje potrawy nie dorównują tym, które miałam przyjemność jadać w Hogwarcie.
- Przyznaję, tamtejsze jedzenie jest wyborne, ale ten kurczak nie smakuje gorzej - zapewnił ją pan Carter.
Felix wpatrywał się w ojca ze zmarszczonymi brwiami. Czy naprawdę musiał tak podlizywać się tej kobiecie?
Chłopak postanowił nie zwracać na to uwagi, zaczął więc przyglądać się Watsonom. Hope była całkiem ładna. Miała delikatne rysy twarzy, bursztynowe oczy i długie, brązowe włosy. Mary wyglądała zupełnie inaczej. Ciężko było uwierzyć, że to jej siostra bliźniaczka. Nos miała mały, lekko zadarty, włosy kręcone i rude, była chudsza, a jej policzki pokrywały jasne, ale liczne piegi. Po uważnym przyjrzeniu się, można było jednak dostrzec między nimi podobieństwa: miały podobne usta, kształt i kolor oczu oraz długie rzęsy.
Tajemnicza Andrea trochę przerażała Felixa. Była blada jak ściana, miała idealnie proste włosy... tak jasne, że niemal białe. Gdy się jej przyglądał, dziewczynka na chwilę oderwała wzrok od talerza i spojrzała mu prosto w oczy. Przeszły go ciarki. Jeszcze nigdy nie widział takiego odcienia błękitu. Był zimny i srogi.
Nie będę się przecież bał dwunastolatki - pomyślał chłopak, spoglądając na swojego kurczaka. To nienormalne.
- Prawda, Felix? - spytał nagle ojciec.
- Eee... Słucham?
Rodzice posłali mu zdenerwowane spojrzenia.
- Zamyśliłem się - wymamrotał niewyraźnie.
- Właśnie mówiliśmy o tym, że jesteś zadowolony ze swojego przydziału do domu - syknął Fryderyk.
- Eee... Tak, jestem zadowolony. Dobrze mi w Ravenclawie.
- Szkoda, że nie trafił do Slytherinu, jak wszyscy z naszej rodziny... Ale to w sumie nie ma znaczenia, prawda?
Dla niego ma - pomyślał ze złością Felix, wspominając złość ojca, gdy przekazał mu wiadomość o swoim przydziale.
Nagle poczuł kopnięcie pod stołem. Podniósł z powrotem głowę. Fryderyk patrzył na niego znacząco. Felix skinął głową na znak, że rozumie.
- Przepraszam, gdzie jest toaleta? - spytał.
- Na końcu korytarza, o tam. - Pani Watson niedbale wskazała mu kierunek, w którym miał pójść i wróciła do swojej opowieści o jej pierwszym szlabanie w Hogwarcie.
Felix wstał i skierował się w stronę korytarza. Gdy Watsonowie (między innymi Mary, która odprowadziła go podejrzliwym spojrzeniem) nie mogli go już zobaczyć, zatrzymał się, uśmiechnął i zatarł ręce.
- Zaczynamy poszukiwania - szepnął do siebie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.