Mikasa  dnia 02.05.2016 20:05

---

To wszystko słyszałam już wcześniej i muszę - z bólem - przyznać, że z dwojga złego to już prędzej akceptuję śmierć Lupina... Ron po prostu nie byłby gotowy na życie bez ojca,jestem tego pewna. Molly pękłoby serce, ta rodzina nigdy nie byłaby taka sama. W głębi ducha wierzę, że skoro Teddy od początku wychowywał się bez rodziców, było mu z tym jakoś łatwiej... No i miał Harry'ego, który - jak wiemy - zaopiekował się swoim chrześniakiem.

A tak swoją drogą... ciekawe, czy śmierć Artura ocaliłaby Freda?

Mikasa  dnia 02.05.2016 20:24

---

Tu akurat trudno powiedzieć, bo tak naprawdę nie widzimy rodziny w pierwszych dniach i tygodniach po stracie Freda (ogromnie mi tego brakuje przed epilogiem). Tutaj już zostaje kwestia indywidualnych teorii... Śmierć dziecka jest dużo bardziej tragicznym wydarzeniem niż śmierć rodzica, ponieważ jest to niejako odwrócenie naturalnej kolejności.

Alette  dnia 02.05.2016 21:05

---

Ja rozumiem, że jej jest smutno z powodu śmierci tych postaci. Moim zdaniem dla autora to często trudna decyzja, bo on jest do tych swoich bohaterów przywiązany i gdyby wszystko było pięknie i kolorowo, to zapewne każdy miałby happy end. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić sobie bezuczuciowego autora, który zlewa na to, co spotyka jego postacie. Tylko to jest kwestia pewnych wyborów, bo częścią życia jest też śmierć i po prostu nie da się zrobić tak, żeby ginęli tylko ci źli, cierpieli też tylko ci źli. Zwłaszcza, że czasami zło uświadamia o istnieniu dobra, a cierpienie kształtuje charakter. Poza tym książki też przekazują pewną myśl, czasami drobną ale zawsze. Kiedy bohater jest torturowany, to odbiorca odczuwa automatyczną nienawiść do samych tortur i czasami to właśnie chce osiągnąć pisarz. Nawet jeśli nie czuje się wspaniale z tym, że tak ciśnie.

Natomiast takie gadanie w kółko o tym to już dla mnie przesada, bo w końcu sama własną rękę napisała o ich śmierci ;p Gdyby ją zadręczali pytaniami "dlaczego zabiłaś Lupina" to ja rozumiem odpowiedź "przepraszam", bo ona jest zawsze najlepsza. Tłumaczenie powodów swojej decyzji jest do bani, a zdystansowanie też wygląda beznadziejnie.
Tylko że ona sama, z własnej woli wciska te przeprosiny ;p Niech się kobieta weźmie w garść.

Ale nie zgadzam się z dziewczynami a propos porównania Remusa i Artura. Oczywiście nie życzę tacie Weasley śmierci, ale uważam, że to cholernie smutne, że Lupin, podobnie jak Syriusz, nie zasłużył nawet na odrobinę szczęścia. A Ron jednak był dorosły, jego już nie trzeba było wychowywać. Śmierć jest smutna, wiadomo, nikt nie chce tracić bliskich. Ale nie uważam, że Teddy miałby łatwiej, no bo kurcze... to jest chłopiec, który nie ma w ogóle taty, z którym nigdy nie pojedzie na ryby, nie wybierze różdżki, nie porozmawia o dziewczynach. Nie będzie miał o nim żadnych wspomnień. A on dodatkowo stracił też mamę, to jest po prostu okropnie nie fair.

Elizabeth_  dnia 03.05.2016 13:19

---

Sam Quest  dnia 05.05.2016 21:18

---

A dla mnie takie przepraszanie nie ma sensu. Zrobiła to, a taka jest kolej rzeczy, wojna = ofiary, musieli ginąć też Ci dobrzy.
Jakby taki Martin miał przepraszzac za zabicie istotnych postaci, musiałby kolejną książkę napisać. Takie jest życie.

askaeddie  dnia 15.05.2016 23:26

---

Dla mnie najgorsza śmierć to śmierć Freda. Lupina bardzo żałowałam,ale tak samo jak Snape'a, Syriusza, Tonks, Moody'ego, Dumbledore'a i wielu innych. Musiała uśmiercić także tych najlepszych, a by to zrobić to musiała wybrać z grona najfajniejszych postaci.
Śmierć Lupina jest dla mnie ciężka ale jakoś się z tym pogodziłam, tak samo jak ze śmiercią pozostałych. Natomiast Fred to dla mnie coś czego nie mogę zrozumieć i zaakceptować. Dlaczego nie wybrała innego Weasleya? Tylko jednego z bliźniaków...