Lily chodziła po schodach z zamiarem powrotu do salonu. Westchnęła i rozglądnęła się dookoła Nic nie zmieniło się tu od wielu lat - drewniane stopnie, łagodne, zaokrąglone kanty i srebrne dywaniki. Małe okienka na ścianie, a na środku starzec z błękitnymi oczami, niebieskie firanki. Zaraz, co?
Lily ze zdziwienia źle postawiła stopę i nie mając stabilnego podłoża, poczuła dziwny ucisk w brzuchu i poleciała do przodu, lecz po chwili była już bezpiecznie objęta silnymi ramionami. Staruszek uśmiechnął się dobrodusznie i kiwnął z uznaniem na Syriusza, który złapał Lily. Kobieta miała szczęście, że Black stał za niebieskookim, który zapewne o tym wiedząc, szybko się odsunął. Rudowłosa przez jakiś czas trzęsła się ze strachu, lecz po kilku chwilach ochłonęła. Odgarnęła z twarzy zabłąkane kosmyki jej ognistych włosów i popatrzyła na Albusa.
- Dobry wieczór, co pana tu sprowadza, profesorze Dumbledore? - spytała Lily z niepokojem. Albus Dumbledore nie odwiedzał nikogo, nie uprzedzając poprzednio wizyty, chyba, że działo się coś złego...
- Może wrócimy do salonu? - spytał z dobrodusznym uśmiechem, który jednak po chwili zniknął, zostawiając tylko oczy przenikające wszystko, niby rentgen. - Nie mam dobrych wieści.
Wszyscy spojrzeli na siebie przeciągle z długo ukrywanym strachem...
*
Troje mężczyzn i jedna kobieta zasiedli do stołu. Lily niecierpliwie stukała palcami o stół i czekała, aż dyrektor zacznie rozmowę, choć mogłaby w tej chwili zabić, by wyciągnąć to z niego wcześniej.
- A więc - zaczął Albus, patrząc ze spokojem na swoje połączone palce - Lily, przykro mi.
Kobieta zamarła ze zdziwienia i strachu, a James zerknął niespokojnie na żonę i delikatnie ujął jej rękę.
Lily drżała na całym ciele - modliła się, by jej przypuszczenia się nie sprawdziły. Lecz dyrektor nadal milczał, próbując myśli ubrać w słowa.
- A może - powiedział Syriusz niewytrzymujący napięcia, delikatnie podnosząc głos - poinformowałby nas pan, co jest powodem współczucia?
Dumbledore westchnął głośno. Poprawił swoją lekko wymiętą szatę, gładząc ją w miejscu bruzd, strzepnął niewidzialny pyłek i wziął głeboki oddech.
- Lily - zaczął powoli. - Zaatakowano Privet Drive... Petunia i Vernon nie żyją...
Syriusz straszliwie zbladł, a Lily poczuła, że czarna mgła nachodzi jej na oczy. Zaczęła gwałtownie łapać powietrze do płuc, czując, jakby go tam wiele brakowało.
Jakim cudem?! - wrzeszczała w myślach - Dlaczego?! Jakim cudem akurat ona?!
Siostry, mimo tego, że były pokłócone, kochały się. Obie. Nawet mimo głębokich urazów. Ale zaraz...
- A co z ich synem, Dudley'em?!- prawie krzyknęła.
Dumbledore znów westchnął, a James, Syriusz i Lily przestawali go poznawać. Kiedyś pogodny, pełen życia staruszek. A teraz? Wojna zdecydowanie go zmęczyła.
- O tym chciałem z tobą porozmawiać - powiedział powoli, ostrożnie dobierając słowa. - Dudley Dursley potrzebuje opieki... Ależ Lily, gdzie idziesz? - spytał wyraźnie zdziwiony Dumbledore, gdy Lily z głośnym hukiem odsunęła krzesło.
- Ja...Ja muszę coś przemyśleć - mruknęła i wybiegła z pokoju. James szybko wstał, chcąc pobiec za nią, lecz Albus powstrzymał go:
- Daj jej chwilkę. Powinna pobyć sama...
Potter westchnął i przeczesał ręką włosy.
- To dla wszystkich za dużo. Kiedy ta woja wreszcie się skończy?! - krzyknął zrozpaczony i uderzył pięścią w stół.
- Chciałbym to wiedzieć, James, chciałbym i to bardziej, niż sobie wyobrażasz - jęknął Syriusz. - Ale ja nie mam kogo stracić. Chociaż nie - dodał i spojrzał w oczy przyjaciela. - Mam.
Dumbledore patrzył na nich z czułością. Cieszył się ich szczęściem. Jedyną prawdziwą przyjaźnią, jakie miał ostatnio do oglądania.
- Przepraszam za najście. Niedługo nadejdzje list do Lily, bo widzę, że nie jest w stanie rozmawiać. Przekażcie jej moje współczucie.
James kiwnął głową i odprowadził profesora do drzwi. Gdy wrócił, Black dalej siedział z ponurą twarzą.
- Coś się stało? - spytał okluarnik troszkę bez sensu i przysiadł na krześle obok Syriusza.
Ten spojrzał mu w oczy własnymi, przepełnionymi szczerym bólem i wyszeptał:
- James, obiecaj mi, że nigdy mnie nie opuścisz. Nigdy.
Mężczyzna popatrzył mu w oczy i powiedział stanowczo:
- Obiecuję na wszystko. Przetrwamy tą wojnę, zobaczysz...
*
Rozpacz, żal, smutek i złość - mniej więcej tak można opisać emocje, które w tamtej chwili niemal rozsadzały rudowłosą. Kobieta przykucnęła i złapała się za głowę.Nie potrafiła okiełznać swoich myśli.
Moja siostra, moja jedyna siostra... Dlaczego?! Dlaczego ona?! - kobieta zaczęła wyrywać włosy z głowy. Dlaczego ja mogę usiąść, poczuć, smakować, śmiać się, płakać i czuć, a ona już nie? Już nigdy nie usłyszę jej głosu, nie zaśmieje się. Nawet nie powie do mnie nic z wyraźną pogardą. I jednego nie mogę sobie wybaczyć... Rozstałyśmy się pokłócone. W niezgodzie z bliźnim, gdy wokół panuje wojna. Nieodpowiedzialne, prawda?
Ale Lily miała nadzieję - nadzieję, że jednak sobie wybaczyły. No bo przecież kobieta już od dłuższego czasu chciała dojść do porozumienia z siostrą; przeprosić się. Może Petunia również miała takie myśli? Może skrucha miała dać im spokój i odpuścić poczucie winy? Cóż, pozostawało w to wierzyć.
Po chwili dziewczyna wybuchnęła głośnym płaczem. To wszystko zaczęło ją przytłaczać.
- Zemszczę się - powiedziała nagle, przerywając zawodzenie. - Zemszczę się Lordzie Voldemorcie! Zabrałeś mi prawie wszystko, co cenne. Zabrałeś mi Alicję, Emily, Primrose i Petunię! Odpłacę się, rozumiesz?
Kobieta wybuchnęła histerycznym śmiechem, który po chwili zamienił się w cichy, urywany szloch.
*
- Śpij, kochanie - szepnął czule James i pocałował Lily w czoło.
- Ale co z Harrym?- spytała kobieta, przecierając zapuchnięte od płaczu oczy.
James uśmiechnął się lekko mimo bólu, jakiego doznawał, widząc cierpiącą Lily.
- Sądzisz, że jestem tak złym ojcem?
Lily potrząsnęła głową, próbując się uśmiechnąć, co niezbyt jej wyszło.
- Nie, ale...
- Cii... Śpij spokojnie i niczym się nie przejmuj. Zajmę się wszystkim. Zresztą Syriusz stwierdził, że zostanie z nami na noc i pomoże.
Lily kiwnęła głową i coś mruknęła. Uspokoiły ją słowa Jamesa. Owszem, wcale tak nie powinno być, tym bardziej, że Potter wspomniał o obecności Łapy, ale Lily wiedziała, że w takich sytuacjach może im zaufać.
- Dobranoc, kochanie.
- Dobranoc - mruknęła Lily, czując, że jej zmęczenie zastępuje fala ciepła. Po chwili odpłynęła w krainę Morfeusza, a James wyszedł z sypialni, zerkawszy uprzednio do Harry'ego, i poszedł do salonu, gdzie czekał na niego Syriusz.
- Łapo, kiedy to się wreszcie skończy?
Syriusz westchnął, wziął wdech i niepewnie powidział:
- Nie wiem, Rogaczu, nikt tego nie wie... Ale zdajesz sobie sprawę, że będziesz musiał zajmować się z Lily tym Dudley'em?
James poważnie skinął głową.
- Wiem... Syriuszu, przysięgnij mi... Obiecaj, że jak coś mi się stanie, pomożesz Lily w opiece nad Harrym i Dudley'em.
Syriusz głęboko zaczerpnął powietrza i orzekł stanowczo:
- Z racji tego, że nic ci się nie stanie. Nic ci się nie może stać - poprawił z naciskiem. - Nie przysięgnę.
James pokręcił głową i odetchnął głęboko. Nie, nie z ulgą, ale z napięciem.
- Syriuszu, dobrze wiesz, że niczego nie można przewidzieć, a na pewno nie to, czy ktoś umrze, czy przeżyje. Obiecaj.
- Dla ciebie wszystko.
James westchnął. Miał w tej chwili ochotę rozpłakać się jak małe dziecko. Ale nie mógł. Musiał być silny. Dla przyjaciół i rodziny.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Co do myślników - zwróciłaś mi na nie uwagę pod którymś rozdziałem, lecz było to chyba po tym, jak wysłałam tą część do akceptacji. Więc się nie martw: wszystkie myślniki oddzielam spacją z każdej strony! 
gordian119
Klaudia Lind
blad logiczny
Teraz już bardziej serio. Tego się właśnie obawiałem, dokładnie właśnie tego , że jednak ktoś (czarodziej) zabije Dursleyów. Oni na to absolutnie nie zasłużyli, zresztą po co zabijać jakichś mało ważnych mugoli. Przez jakiś czas łudziłem się, że może po prostu zginą w wypadku samochodowym. Tymczasem zostali zabici przez ludzi Voldemorta, chyba, że to jakiś przypadkowy przypadek. Mam tylko nadzieję, że to element jakiegoś planu, ale wtedy to przestaje już być zabawnie, bo Dudziaczek będzie miał faktycznie trwały i co gorsza uzasadniony uraz na punkcie magii. To zaś oznacza dramat. Chyba, że się o tym nie dowie, bo jeśli się dowie to prawdopodobnie będzie bardzo chudy i nigdy nie będzie tym "cudownym" Dudziaczkiem 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
Mi osobiście rozdział średnio przypadł do gustu, a to dlatego, że wyszedł tak strasznie melodramatycznie, a dodatkowo postacie zachowują się bardzo niekanoniczne. Miałam wrażenie, że zaraz Syriusz skoczy na Jamesa i zaczną się całować. Wiem, że chciałaś tutaj przedstawić tą wielką, ogromną przyjaźń między tymi dwiema postaciami, ale poprowadziłaś to bardzo na wyrost. Nie wyobrażam sobie również, by Dumbledore najpierw budował napięcie, potem strzelił prosto z mostu "twoja siostra nie żyje, ojej", a potem zawinął się do Hogwartu, bo "nic tu po mnie, wyśle list z wyjaśnieniami, adoptujecie Dudleya, elo". Mam wrażenie jakbyś miała pomysł na ten rozdział, ale bardzo szybko chciała go zrealizować, pokazując ten smutek i udrękę, i po prostu przesadziłaś. Poza tym nie rozumiem czemu w tak krótkim rozdziale James dwa razy powtarza to samo dramatyczne pytanie "kiedy to się wreszcie skończy?" Dla mnie w ogóle James, jako człowiek czynu, raczej nie zastanawiałby się nad tym, tylko działał.
Co mi się spodobało, to moment z Lily. Zawsze ciekawie jest zobaczyć jak dobra, krystaliczna osoba zmienia się pod wpływem bólu w żądną zemsty bestię. Jeżeli dobrze to pociągniesz, to z pewnością będzie to mocny wątek tego FF
Teraz błędy, które robisz nagminnie i ostatni razem poprawiam je ja. Jak nie widzisz tych błędów, bo i tak się zdarza, to naprawdę poszukaj sobie bety albo wstaw FF w dormitorium z prośbą, by Gryfoni na to spojrzeli swoim odważnym okiem. Po pierwsze i najważniejsze, myślniki. Tłumaczyłam to już i myślę, że więcej w tym względzie pisać nie muszę. Spacja przed i po. Po drugie, zapis dialogów. Jest mnóstwo poradników na ten temat na necie, my też mamy swój własny. Kiedy stawia się kropkę i zaczyna od wielkiej litery kolejną wypowiedź, a kiedy nie. Musisz to ogarnąć. Po trzecie, poprawna odmiana imienia Harry. To też jest w naszym poradniku. Kiedy stawiamy apostrof, a kiedy nie i dlaczego. Łatwo zapamiętać, naprawdę sobie to przeczytaj.
I po ostatnie, bardzo często stawiasz myślniki w trakcie opisów. Niepotrzebnie. Najczęściej wystarczy wyraz oddzielić przecinkiem, przesyt myślników nie jest dobry.
Życzę dużo weny i owocnej pracy nad kolejnymi rozdziałami!