Rozdziały: [1], [2], [3].

Następnego poranka rudowłosa kobieta obudziła się z przeczuciem, że coś jest tak, jak być nie powinno. Pierwszą rzeczą, na którą zwróciła uwagę był brak bogatego aromatu kawy, który codziennie rano wypełniał jej sypialnię. Podniosła się do pozycji siedzącej i przeciągnęła się mocno, prostując kości i rozciągając będące w długim bezruchu mięśnie. Przesunęła się na łóżku, położyła stopy na podłogę i mocno zmarszczyła brwi. Niemal czuła jak jej umysł broni się przed jakąś informacją. Nagle sobie przypomniała. Patrzyła tępo w przeciwległą ścianę, próbując przyswoić fakt, że jej jedyna siostra nie żyje. Ciężar przygniótł klatkę piersiową Lily, która zaczęła oddychać głęboko, by odegnać nadchodzący atak paniki. Po kilku minutach wbijania paznokci w wewnętrzną stronę dłoni udało się jej uspokoić. Miała dla kogo żyć. Jej mąż zapewne czekał na nią cierpliwie, a synek nie mógł się doczekać, kiedy zobaczy rodzicielkę. Zebrała się w sobie i choć z pewną trudnością, wykonała poranną toaletę, po czym zeszła do salonu.
Niepewnie wkroczyła do pomieszczenia, mrużąc oczy od promieni słońca przebijającego się przez szybę. Było piękne lato, nie da się zaprzeczyć. Gdyby każdy nie był zmęczony wojną, zapewne z pełną świadomością korzystałby z łask pogody. Na środku przytulnego salonu zauważyła Jamesa, który uśmiechnął się do niej smutno. Obok niego, na włochatym, czerwonym dywanie, bawił się malutki Harry. Lily podeszła do niego i ucałowała w głowę, ciesząc się jego bezpieczeństwem. Jednocześnie zastanawiała się jak oznajmić mężowi swoją decyzję. Po krótkich przemyśleniach postanowiła, że powie wprost, nie lubiła owijać w bawełnę.
- Chcę odwiedzić Privet Drive. Sama - oznajmiła stanowczo, a Jimm zacisnął usta z niezadowoleniem.
- Wiesz, że nie mogę pozwolić, żebyś była tam sama. Wczoraj był atak, nie wiadomo przecież czy Śmierciożercy dalej się tam nie kręcą. Zakon jeszcze nie ustalił, w jakim celu przeprowadzono akcję. Szczerze wątpię, by Voldemort wysyłał swoich sługusów, by pobawili się w jakiejś mugolskiej uliczce, a nie wiemy, czy osiągnęli cel, czy jednak nie. Nie pójdziesz tam.

Lily popatrzyła na niego z bólem w oczach, a on opuścił wzrok, nie mogąc znieść jego widoku. Kobieta była pewna swego i nie zamierzała się poddać. Zdawała sobie sprawę z tego, że mąż się o nią martwi, lecz potrzebowała chwili samotności w tamtym miejscu, by oswoić się z sytuacją.
- Ty musisz iść do ministerstwa, zostałby najwyżej Syriusz, o ile w ogóle zgodzi się przyjść. Ale kto w takim razie zostanie z Harrym? Go tym bardziej nie wezmę ze sobą.
James uniósł ręce w geście kapitulacji i po chwili mocno objął nimi żonę, wdychając rozkoszny zapach jej kasztanowych włosów. Tak bardzo chciał potrafić odebrać od niej choć odrobinę bólu, jaki w sobie nosiła, lecz nie mógł. Poprawił swoje czarne okulary i westchnął głęboko.
- Idź sama. Jeśli coś się stanie, jest jakaś możliwość, że nie będę mógł się wyrwać, ale poinformuj mnie i Syriusza. Na pewno któryś z nas przyjdzie. Kiedy idziesz?
Kobieta odsunęła się od męża i poszła po swój płaszcz, co było sugestywną odpowiedzią. Harry popatrzył za mamą swoimi zielonymi oczami, nie rozumiejąc, dlaczego ta go opuszcza. Machnął nieporadnie rączką, lecz nie zaczął płakać. Rozumiał, że Lily przecież wróci. Kobieta szybko narzuciła na siebie okrycie i stanęła przed kominkiem. Bez wahania sięgnęła do czarnej skrzyneczki po proszek Fiuu i popatrzyła na męża pokrzepiająco. Wiedziała, że będzie się o nią martwił, ale przecież potrzebowała chwili spokoju w tamtym domu, by uświadomić sobie stratę, jakiej doznała.
- Privet Drive cztery! - krzyknęła i beznamiętnie patrzyła na zielone płomienie, które otulały jej ciało, nie robiąc żadnej krzywdy. Poczuła na sobie ostatnie, smutne spojrzenie męża i zaczęła przenosić się pomiędzy kominkami. Wirowanie przyprawiło ją o mdłości, więc zamknęła oczy, lecz gdy ono ustało, nie otworzyła ich. Wiedziała, że jest w odpowiednim miejscu i właśnie to sprawiło, że nie miała ochoty ruszać się z miejsca. Westchnęła głośno, mrucząc pod nosem słowa zachęty. Pewien czas później uniosła powieki, dziwiąc się, że są tak ciężkie. Nogi miała jak z ołowiu, a całe jej ciało zesztywniało. Złapała się za gzyms i i kuląc się, wyszła z kominka. Rozglądając się po ciemnym pomieszczeniu, postawiła kilka niepewnych kroków. Drewniana posadzka zaskrzypiała pod jej butami, na co Lily zatrzymała się przestraszona. Owszem, bała się, ale wciąż powtarzała sobie, że nie może popaść w paranoję. Podeszła do okna, w którym częściowo zasunięta zasłona przepuszczała trochę światła i uniosła ją do góry. Z widoku rozciągającego się za okiennicą stwierdziła, że znajduje się na piętrze. Puściła materiał, pozwalając, by firana opadła na swoje miejsce i ruszyła do drzwi. Uchyliła je i szybko umknęła na korytarz, a podążając jego biegiem stanęła na schodach. Nigdy nie była w tym domu, Petunia nie uważała za konieczne, by ją zaprosić. Ostrożnie stawiając kroki, kobieta zeszła do częściowo zrujnowanego salonu. Zatrzymała się na środku, patrząc zaszklonymi oczami na wszystko wokół. To tutaj musiało odbyć się morderstwo. Wyobraziła sobie całą rzeź, która tu zaszła i zakryła drżącą dłonią swoje usta, z których wydobył się cichy szloch. Jej siostra, szwagier, ich dom… Do kobiety wreszcie dotarła sytuacja. Czując bezmiar cierpienia napływający na jej serce i ciało upadła na kolana, płacząc głośno. W spazmach szlochu nie interesowało jej to, że gdzieś w pobliżu mogli być Śmierciożercy. Sama nie potrafiłaby stwierdzić, czy gdyby wtedy takiego spotkała, próbowałaby pomścić siostrę, czy po prostu błagałaby go o śmierć.
Dłuższy czas później usłyszała głośny trzask, lecz nie zdążyła zareagować. Gdy poczuła silne ramiona ramiona oplatające jej drobne ciało, krzyknęła głośno i próbowała się wyrwać, lecz jak sądząc po uścisku, mężczyzna nie zamierzał jej puścić. Całkowicie zapomniała, że ma różdżkę włożoną do kieszeni długiego płaszcza, w ogóle przestała myśleć racjonalnie. Czuła tylko przerażenie i cierpienie wypełniające ją całą. Napastnik siłą okręcił ją w swoją stronę i dopiero wtedy kobieta zaczęła się uspokajać. Twarz wystraszonego Syriusza patrzyła na nią uważnie. Przez mgłę przypomniała sobie, że on przecież jest jej przyjacielem i wtuliła się w jego szatę, szlochając cicho. Czarodziej wziął ją na ręce i okręcił się w miejscu, deportując się z trzaskiem.

*
Obudziła się późnym wieczorem, gdy już ostatnie promienie słońca wpadały do pomieszczenia. Pospiesznie wstała, słysząc rozmowę kilku osób dochodzącą z salonu i podeszła do wielkiego lustra wiszącego na ścianie. Jęknęła z rozpaczą, widząc swoje odbicie, dawno nie była w tak złym stanie. Wyglądam jak wiedźma, pomyślała z rozgoryczeniem i poszła do łazienki, w której próbowała w jakikolwiek sposób poprawić swój wygląd, lecz gdy nie dało to żadnych efektów, po prostu się poddała. Schodząc po schodach do salonu, zatrzymała się w pół kroku. Pośród tych wszystkich dojrzałych głosów usłyszała gaworzenie dziecka - więcej niż jednego. Dudley, przemknęło jej przez myśl. Bała się zejść na dół. Tak naprawdę jeszcze nigdy nie widziała małego Dursleya. Petunia skutecznie starała się, by jej dziecko nie miało kontaktu z ciocią - dziwolągiem. Słowo ciocia brzmiało dla Lily niezwykle obco. Nie oswoiła się z myślą, że była kimś takim, a teraz miałaby pełnić funkcję matki? Kobieta wzięła kilka głębszych, powolnych oddechów i tocząc wewnętrzną walkę, weszła do salonu. Tam natychmiast spoczęło na niej kilka par oczu. Z pewnym zdziwieniem zauważyła przed sobą Jamesa, Syriusza, Remusa, Petera i jakiegoś członka Zakonu Feniksa, którego kojarzyła tylko z widzenia. Jej wzrok prześlizgnął się po ich poważnych twarzach i zatrzymał na dwuletnim maluchu siedzącym na dywanie obok Harry’ego. Dudley był niesamowicie podobny do matki: ta sama szyja, nos, usta… Z jednej strony to dobrze, z drugiej jednak źle. Słowa wypływające z ust Lily były poza jej kontrolą. Sama zdziwiła się, słysząc:
- Zaopiekuję się nim. Tego oczekiwaliby ode mnie rodzice.
- A czego ty oczekujesz od siebie?
Lily uważnie spojrzała na Remusa, który zadał to pytanie. Mężczyzna nie wyglądał najlepiej. Jego brązowe włosy były przeplecione siwymi pasemkami wewnętrznej starości, a wyświechtana szata wisiała na nim jeszcze bardziej. Nie udzieliła odpowiedzi, lecz teraz z pełną świadomością orzekła:
- Nie zostawię go. Wychowam go jako swoje dziecko i nie pozwolę, by spotkało go coś złego.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.