Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Tego samego wieczoru przegrzeba³a wszystkie rzeczy Billa, które zostawi³ w swoim pokoju, pocz¹wszy od starych ubraù, a¿ po ksi¹¿ki i albumy. Zajrza³a w ka¿dy k¹t pomieszczenia, w ka¿d¹ najmniejsz¹ dziurê. I nic nie znalaz³a oprócz kilku œwiecide³ek i nieu¿ywanych podrêczników.

Z westchniêciem usiad³a na pod³odze, opieraj¹c siê o ³ó¿ko z baldachimem. Œwiat³o ksiê¿yca wpada³o przez okno wprost na stertê poduszek i kupkê ubraù po starszym bracie.

Czy to mo¿liwe, aby gdzieœ przegapi³a pewien szczegó³? Bill przecie¿ nie mia³ a¿ tak dobrej pamiêci, aby nie zapomnieÌ o kilku na pozór nic nieznacz¹cych rzeczach, które w rzeczywistoœci pomog³yby Ginny w œledztwie. A mo¿e po prostu ukry³ informacje w tylko sobie znany sposób? W koùcu by³ w tym dobry.

PrzetarÂła oczy i odchyliÂła siĂŞ na miĂŞkkÂą poÂściel, ktĂłra podziaÂłaÂła niczym lek na pulsujÂący bĂłl gÂłowy. Przyjemny ch³ód wymieszany ze ÂświeÂżoÂściÂą i zapachem pola byÂł jak zbawienie. MyÂślaÂła nad ró¿nymi kryjĂłwkami Billa, w ktĂłrych mĂłgÂł schowaĂŚ tajne zapiski o tym, w co siĂŞ wpakowaÂł. PrzetrzÂąsnĂŞÂła ca³¹ szafĂŞ, zajrzaÂła miĂŞdzy materac a ³ó¿ko, szukaÂła w stropie jakiejÂś dziury lub obluzowanej deski na podÂłodze – nic. Jakby caÂłe zÂło wydarzyÂło siĂŞ w ciÂągu jednego dnia i nie zostaÂło po nim nic, o czym warto wspominaĂŚ.

KrĂŞciÂła przez chwilĂŞ gÂłowÂą, aÂż wreszcie postanowiÂła, Âże posprzÂąta pokĂłj zanim nastanie dzieĂą. Kto wie, czy mama nie przyjdzie jutro do sypialni Billa i nie zastanie w nim chaosu, ktĂłry wywoÂła u niej palpitacjĂŞ serca.

WstaÂła ciĂŞÂżko z podÂłogi, czujÂąc przyciÂąganie i niemoc ogarniajÂące jej ciaÂło rĂłwnie szybko, co mroczki przed oczami. StaÂła przez pewien czas bez ruchu, nie widzÂąc kompletnie nic na oczy, aÂż w koĂącu przymusiÂła siĂŞ do wziĂŞcia do roboty. Co prawda nie wiedziaÂła, ktĂłra byÂła godzina, ale mama zawsze wczeÂśniej wstawaÂła, aby swoim porannym radosnym trajkotem przywitaĂŚ na wpó³ wyspane dzieci. Albo teÂż, jak w przypadku Ginny, dzieci majÂące w sobie coÂś z dementora – wysysajÂące ca³¹ radoœÌ z wczesnych godzin dnia.

Nieszybko uda³o jej siê ogarn¹Ì chaos. Po drodze ubi³a najmniejszy palec o ³ó¿ko i uderzy³a ³okciem o szafê, do której wk³ada³a w miarê ³adnie z³o¿one ubrania. Có¿, mamie to lepiej wychodzi³o. Potem pozostawi³a rozsuniête zas³ony i schludnie poœcieli³a ³ó¿ko, tak jakby to zrobi³ brat-czyœcioch.

WychodzÂąc z pokoju, obejrzaÂła siĂŞ ostatni raz za ramiĂŞ i nagle coÂś jÂą tknĂŞÂło. WziĂŞÂła z szafki ramkĂŞ ze zdjĂŞciem Apolonii i dwĂłch chÂłopcĂłw oraz, nie patrzÂąc juÂż za siebie, zamknĂŞÂła za sobÂą drzwi i poczÂłapaÂła najciszej jak jeszcze umiaÂła do wÂłasnej sypialni. Tam ukryÂła fotografiĂŞ w szafie z bluzami. ZamknĂŞÂła jÂą za pomocÂą klucza, ktĂłry potem wsunĂŞÂła pod dywan, aÂż nareszcie poszÂła spaĂŚ.

A sen wcale nie byÂł lekki i przyjemny.

***

Poranek w Norze przebiegaÂł jak zawsze – bliÂźniacy do siebie pokrzykiwali, Percy patrzyÂł na nich krzywo i prĂłbowaÂł uspokoiĂŚ, Charlie zaÂś przeniĂłsÂł siĂŞ na balkon, a Ron markotnie grzebaÂł w owsiance. NajwyraÂźniej i on miaÂł za sobÂą ciĂŞÂżkÂą noc.

— WidzieliÂście dzisiaj Billa? — zapytaÂł tata, wchodzÂąc do kuchni. PocaÂłowaÂł mamĂŞ w policzek i poprawiÂł swojÂą najnowszÂą szatĂŞ, ktĂłrÂą kupiÂł niedawno za doœÌ sporÂą sumĂŞ.

— MoÂże zaspaÂł? — zasugerowaÂł Percy.

— Akurat dzisiaj — prychn¹³. — A miaÂł iœÌ ze mnÂą do Ministerstwa.

Ginny nadstawiÂła uszu. Ron spojrzaÂł na niÂą dziwnie, kiedy nagle poderwaÂła gÂłowĂŞ do gĂłry i popatrzyÂła na tatĂŞ rozszerzonymi oczami.

— Do Ministerstwa? A po co?

— Na rozmowĂŞ, oczywiÂście. Szef Departamentu MiĂŞdzynarodowej Wspó³pracy CzarodziejĂłw siĂŞ nim zainteresowaÂł.

Gdyby to byÂło moÂżliwe, Ginny przestaÂłaby oddychaĂŚ z zaskoczenia. Nawet bliÂźniacy odwrĂłcili siĂŞ w stronĂŞ taty, na chwilĂŞ przerywajÂąc rozmowĂŞ, a Percy zmarszczyÂł brwi.

— I nic nie powiedzieliÂście?

Na twarz Artura wystÂąpiÂł ogromny rumieniec.

— ChcieliÂśmy, aby to byÂła niespodzianka... Ale jak widaĂŚ, nie wypaliÂła.

Serce Ginny nagle przyspieszyÂło tempa. RĂŞce jej siĂŞ spociÂły od stresu, a twarz wydawaÂła siĂŞ paliĂŚ Âżywym ogniem, niemal jak w piekle. Na szczĂŞÂście nikt tego nie zauwaÂżyÂł, a raczej – nikt nie zwrĂłciÂł na niÂą wiĂŞkszej uwagi, bĂŞdÂąc caÂłkowicie zaabsorbowanymi sÂłowami taty.

— To moÂże ja po niego pĂłjdĂŞ — zadeklarowaÂł Percy, juÂż gotujÂąc siĂŞ do wstania od stoÂłu. — Szkoda by byÂło przegapiĂŚ takÂą okazjĂŞ.

I przynieœÌ wstyd rodzinie, dopowiedzia³a w myœlach Ginny ci¹g dalszy niewypowiedzianej kwestii rodzinnego m¹drali. Percy wsta³ i z lekk¹ niechêci¹ poszed³ do pokoju Billa, a najm³odsza spoœród Weasleyów wiedzia³a, co tam ujrzy: zaœcielone ³ó¿ko i rozchylone zas³ony, jakby Bill co dopiero siê obudzi³ i wci¹¿ by³ w domu.

Prze³knê³a œlinê, niezdolna do ugryzienia chocia¿by kawa³ka tosta z d¿emem wiœniowym. Bawi³a siê nim wiêc z niemraw¹ win¹ i œciœniêtym sercem. Czeka³a, a¿ przybiegnie Percy i oznajmi tê niechlubn¹ wieœÌ, ¿e Billa nigdzie nie widaÌ i ¿e to odpowiedni moment, aby powa¿nie zastanowiÌ siê, co siê z nim sta³o.

I kiedy tost ju¿ nie przypomina³ tosta, Percy stan¹³ w progu i z wyraŸn¹ protekcjonalnoœci¹ oznajmi³:

— Nie ma go. Nigdzie. PrzepatrzyÂłem kaÂżdy pokĂłj i nic. NajwyraÂźniej stchĂłrzyÂł albo zachowaÂł siĂŞ w swĂłj typowy, niepowaÂżny sposĂłb. — Wyd¹³ wargi i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi. — Có¿ za brak szacunku.

PrzestaÂła sÂłuchaĂŚ Percy'ego juÂż po pierwszym zdaniu, niemal zapominajÂąc o tym, jak siĂŞ oddychaÂło.

— Co takiego? — wykrztusiÂł tata. Ginny byÂła pewna, Âże i on teraz nie wiedziaÂł, jak normalnie funkcjonowaĂŚ.

Percy wzruszyÂł ramionami.

— Bill nigdy nie szanowaÂł zasad i ludzi. Jak widaĂŚ, teraz teÂż ma wszystko w g³êbokim powaÂżaniu, ³¹cznie ze swoim niedoszÂłym szefem.

Tata zdawa³ siê zaniemówiÌ, tak¿e prowadzenie w rozmowie obj¹³ Ron.

— A sprawdziÂłeÂś na zewnÂątrz? MoÂże akurat Bill wyszedÂł, Âżeby pogadaĂŚ z Charlie'em.

Percy pokrĂŞciÂł jedynie gÂłowÂą. Ginny miaÂła dziwne wraÂżenie, Âże czerpaÂł satysfakcjĂŞ z wytrÂącania argumentĂłw z rĂŞki, bo wydawaÂł siĂŞ jeszcze bardziej napuszony niÂż zwykle.

— Po pierwsze: widzielibyÂśmy go, bo razem z Charlie'em robiliÂśmy Âśniadanie. Po drugie: gdy mu naprawdĂŞ na czymÂś zaleÂży, stawia siĂŞ punktualnie, a jak widaĂŚ, Bill i ojciec sÂą lekko spóŸnieni. PamiĂŞtasz, jak to byÂło z McGonagall, kiedy przyszÂła siĂŞ poskarÂżyĂŚ na jego olewanie transmutacji i innych przedmiotĂłw? CzekaÂł na niÂą nawet godzinĂŞ przed.

Ginny doskonale to pamiêta³a. Kiedy wtedy zauwa¿y³a Billa, pomyœla³a, ¿e wybiera³ siê na randkê, bo ubra³ siê co najmniej jak na Bo¿e Narodzenie. Dopiero póŸniej, jak spotka³a s³ynn¹ profesor McGonagall, a Bill niemal wylecia³ jej na przywitanie, zrozumia³a, jak bardzo siê myli³a.

— No tak, ale moÂże tak siĂŞ zestresowaÂł, Âże wstaÂł duÂżo wczeÂśniej i poszedÂł do Ministerstwa sam?

Percy spojrzaÂł na niego z politowaniem.

— I ty w to naprawdĂŞ wierzysz? Nawet egzamin poprawkowy go kiedyÂś nie wybudziÂł, a co dopiero rozmowa o pracĂŞ. Bill po prostu wszystko olaÂł.

Gdyby nie fakt, Âże Ginny znaÂła prawdĂŞ, zgodziÂłaby siĂŞ z Percym. Bill nie naleÂżaÂł do osĂłb przejmujÂących siĂŞ czymkolwiek, wiĂŞc zbywanie rzeczy waÂżnych jak najbardziej leÂżaÂło w jego naturze.

Ron zacisn¹³ tylko usta i ju¿ wiêcej siê nie odezwa³, choÌ mia³ jasno wypisane na twarzy, ¿e w³aœnie toczy³ wewnêtrzn¹ walkê z samym sob¹.

Przy stole panowa³a cisza, która nieprzyjemnie skojarzy³a siê Ginny z t¹ nieszczêsn¹ kolacj¹, podczas której rodzice i Bill k³ócili siê o pracê. Nap³yw wspomnieù spowodowa³, ¿e jeszcze bardziej skuli³a siê w sobie, choÌ nie zauwa¿y³a, ¿e ju¿ wczeœniej siê przygarbi³a.

Tata otrz¹sn¹³ siê i w miarê trzeŸwo zapyta³:

— Czy ktĂłreÂś z was go widziaÂło? Czy mĂłwiÂł, Âże juÂż poszedÂł do Ministerstwa?

CaÂła piÂątka mÂłodych WeasleyĂłw pokrĂŞciÂła gÂłowami, z tym Âże Ginny najgorliwiej spoÂśrĂłd nich, tak jakby chciaÂła przekonaĂŚ samÂą siebie.

Artur westchn¹³ i przetar³ twarz, na któr¹ wyst¹pi³y kropelki potu.

— PĂłjdĂŞ go poszukaĂŚ. MoÂże akurat gdzieÂś siĂŞ znajdzie.

I znikn¹³, a w kuchni pozosta³a nieprzyjemna atmosfera. Percy powoli ruszy³ ku sto³owi, kiedy reszta dzieci siedzia³a cicho i we w³asnych g³owach toczy³a bitwê myœli. Wtem Ron odezwa³ siê prawie nies³yszalnie:

— MyÂślicie, Âże Bill stchĂłrzyÂł?

Ginny nic nie odpowiedzia³a, choÌ widzia³a, jak Percy siê nagle skrzywi³, a nastêpnie prychn¹³.

— OczywiÂście, Âże tak. MoÂże i byÂł nieodpowiedzialny, ale z ca³¹ pewnoÂściÂą troszczyÂł siĂŞ o ojca. A skoro teraz go nie ma... co mĂłgÂł zrobiĂŚ, jak nie stchĂłrzyĂŚ? Pewnie gdzieÂś siĂŞ ukryÂł i nie wyjdzie przez nastĂŞpne kilka godzin, dopĂłki sytuacja nie ucichnie.

— A jeÂśli w ogĂłle nie wrĂłci? — CoÂś tknĂŞÂło Ginny, aby wypowiedzieĂŚ te sÂłowa.

Mina Percy'ego nie wyraÂżaÂła niczego innego jak pogardy.

— Wtedy nie bĂŞdzie godzien nazywania siebie Gryfonem.

***

Minê³a jedna noc, druga, a Weasleyowie zaczêli siê niepokoiÌ. Fiuknêli do paru rodziców przyjació³ Billa, spytali w Ministerstwie czy ktoœ go nie widzia³, a nawet zaczêli przeczesywaÌ Pok¹tn¹. A to wszystko po to, aby odkryÌ, ¿e Bill zapad³ siê pod ziemiê i ani widu, ani s³ychu po nim. Jakby œwiat nagle wymaza³ jego istnienie.

W pewnym momencie rodzice chcieli powiadomiÌ aurorów, ale nim to siê sta³o, przez okno wlecia³a ma³a sówka, nios¹ca w dziobie list. Na pocz¹tku nikt nie by³ tym specjalnie zainteresowany (tak g³êboko zag³êbili siê w poszukiwania Billa, ¿e na pewien czas, kiedy nikt nie mia³ o nim informacji, kompletnie odciêli siê od œwiata zewnêtrznego), ale wtem Charlie krzykn¹³:

— Mamo, tato! To list od Billa!

Natychmiastowo rzucili siĂŞ do skrawka papieru i, niemal wyrywajÂąc go sobie z rÂąk, przeczytali na gÂłos:

— Droga mamo, drogi tato. ChciaÂłem was powiadomiĂŚ, Âże nic mi nie jest i Âże mam siĂŞ dobrze. Przepraszam, Âże tak nagle znikn¹³em bez sÂłowa, ale dostaÂłem cudownÂą ofertĂŞ w Egipcie. Od dzisiaj jestem ÂŁamaczem ZaklĂŞĂŚ w banku Gringotta. DostaÂłem bardzo dobre warunki pracy, choĂŚ nie powiem – gorÂąco tutaj zabija. To byÂła moja jedyna szansa, nie mogÂłem jej przegapiĂŚ. Na noc zapowiadali sztorm, wiĂŞc jak najszybciej siĂŞ spakowaÂłem i wyruszyÂłem w rejs. Jeszcze raz przepraszam za brak wiadomoÂści. W poÂśpiechu Âłatwo o wszystkim zapominam. Pozdrawiam, Bill — zakoĂączyÂł tata z gÂłoÂśnym westchniĂŞciem.

— No to zagadka wyjaÂśniona — powiedziaÂła Ginny wesoÂłym tonem. — Nie ma siĂŞ o co martwiĂŚ.

Uœmiechnê³a siê szeroko do rodziców, którzy mo¿e i wydawali siê uspokojeni, ale z ca³¹ pewnoœci¹ tak ³atwo nie wybacz¹ Billowi stresu, jakiego siê najedli. Ona z kolei mog³a wreszcie odetchn¹Ì z ulg¹ i przespaÌ spokojnie chocia¿ jedn¹ noc od ucieczki brata.

— To do niego typowe — odezwaÂł siĂŞ leniwie Percy, krzywiÂąc siĂŞ pod nosem jak na zapach zepsutego mleka. — Najpierw ucieka i nic nie mĂłwi, a potem udaje, Âże wszystko jest dobrze. Jak... ÂślizgoĂąsko.

Nikt oprĂłcz Ginny nie zwrĂłciÂł na niego uwagi. ZgrzytnĂŞÂła zĂŞbami, jak gdyby gotowaÂła siĂŞ do odpyskowania, ale wtem zrozumiaÂła, Âże nic by to nie daÂło. Czy tego chciaÂła, czy nie, Percy zawsze bĂŞdzie gĂłrÂą, a to ona dostanie reprymendĂŞ za zÂłe zachowanie. Mocno zacisnĂŞÂła piêœÌ, chcÂąc na chwilĂŞ sobie ulÂżyĂŚ poprzez wbijanie paznokci w skĂłrĂŞ, ale niestety – kilka nieprzespanych nocy oraz ciÂągÂły stres skutecznie jÂą ich pozbawiÂły. RĂłwnie dobrze mogÂłaby wyrzÂądziĂŚ sobie krzywdĂŞ piersiÂą z kurczaka.

Weasleyowie nie wydawali siê zbytnio ucieszeni z takiego obrotu spraw, ale nikt niczego nie skomentowa³. Czy by³ to koniec sprawy ucieczki Billa? Na pewno nie. A czy Ginny mog³a w koùcu odpocz¹Ì? Definitywnie tak. I z ca³¹ pewnoœci¹ cieszy³a siê, ¿e ju¿ wiêcej nie bêdzie musia³a siê w ca³y ten bajzel anga¿owaÌ.

***

NadszedÂł ten dzieĂą – dzieĂą porachunku z nimfÂą wodnÂą. Przez ostatnie dwa tygodnie przygotowywaÂła siĂŞ najÂżarliwiej jak tylko potrafiÂła. ZamykaÂła siĂŞ caÂłymi dniami w swoim zagraconym ksi¹¿kami pokoju i czytaÂła, czytaÂła i czytaÂła. PoÂłykaÂła jednÂą ksiĂŞgĂŞ za drugÂą, poÂżyczaÂła zwoje z sypialni brata lub kradÂła woluminy Percy'ego (na ktĂłrego, swojÂą drogÂą, Âśmiesznie byÂło patrzeĂŚ, gdy wÂściekaÂł siĂŞ na „zwinnego zÂłodziejaszka"). W koĂącu stwierdziÂła, Âże bardziej przygotowana byĂŚ juÂż nie moÂże. WziĂŞÂła wiĂŞc swojÂą ulubionÂą czapkĂŞ harcerskÂą, spiĂŞÂła wÂłosy i pomalowaÂła twarz na zielono, Âżeby jakoÂś wtopiĂŚ siĂŞ w tÂło jak kameleon. BĂŞdÂąc przy schowku taty, zagarnĂŞÂła duÂże wiadro, do ktĂłrego wlaÂła wodĂŞ, oraz procĂŞ. W strumieniu znalazÂła kilka kamyczkĂłw, a w lesie idealny patyk – w razie gdyby musiaÂła zastosowaĂŚ stwierdzenie „bez kija nie podchodÂź" w rzeczywistoÂści.

I tak, gotowa do obrony, ruszyÂła w kierunku miejsca, w ktĂłrym wczeÂśniej spotkaÂła nimfĂŞ. NazwaÂła je „Wytrzeszczone Oko", na czeœÌ tej wyjÂątkowej cechy wyglÂądu dziewczynki.

WyminĂŞÂła drzewo z napisem „X", nawet na nie nie patrzÂąc, i bez choĂŚby chwili na melancholiĂŞ przekroczyÂła bariery aportacyjne. Po pewnym czasie dotarÂła nad strumieĂą.

U jego brzegu znowu siedzia³a, jak poprzednim razem, nimfa wodna. Œpiewa³a pod nosem poœród szumu wody i Ìwierkotu ptaków. Trawa wokó³ niej wydawa³a siê bardziej zielona ni¿ zazwyczaj, a drzewa naoko³o bardziej obros³y w liœcie ni¿ te za Ginny.

Nimfa wodna jak nic, pomyÂślaÂła Weasley, instynktownie chwytajÂąc za kieszeĂą, do ktĂłrej wrzuciÂła kamyczki. Teraz albo nigdy.

Najciszej jak potrafiÂła, zeszÂła na sam dó³ i przeskoczyÂła strumieĂą. Woda w wiadrze koÂłysaÂła siĂŞ na bogi, ale Merlinowi dziĂŞki, nimfa tego nie usÂłyszaÂła. Ginny poÂłoÂżyÂła ostroÂżnie kij pomiĂŞdzy niÂą a dziewczynkÂą, a do wolnej kieszeni upchnĂŞÂła procĂŞ, tak Âżeby w razie czego szybko jÂą wyj¹Ì. Ostatecznie chwyciÂła obydwoma rĂŞkami kubeÂł i na raz, dwa, trzy – przechyliÂła go wprost na gÂłowĂŞ nimfy.

Dziewczynka gÂłoÂśno pisnĂŞÂła. W podskokach zerwaÂła siĂŞ na rĂłwne nogi, kiedy Ginny odrzuciÂła wiadro i w rĂŞce juÂż trzymaÂła procĂŞ, gotowa do kontrataku. Ale nic z tych rzeczy. Nimfa uspokoiÂła siĂŞ i odwrĂłciÂła twarzÂą do Weasley – z tej odlegÂłoÂści oczy wydawaÂły siĂŞ jeszcze bardziej wyÂłupiaste. WrĂŞcz ÂświdrowaÂły Ginny wzrokiem, od ktĂłrego poczuÂła siĂŞ strasznie nieswojo, ale to nie sprawiÂło, Âże opuÂściÂła broĂą. WrĂŞcz przeciwnie – napiĂŞÂła jÂą jeszcze bardziej.

— Nie prĂłbuj swoich sztuczek, nimfo — syknĂŞÂła Ginny, celujÂąc prosto w noc dziewczynki.

Nimfa nic nie odpowiedzia³a, ale za to spojrza³a w dó³ i ostro¿nie dotknê³a w³osów.

— ZniszczyÂłaÂś mi wianek — powiedziaÂła z wyrzutem.

Ginny zrobiÂła malutki krok do przodu i zacisnĂŞÂła zĂŞby. Bacznie obserwowaÂła nimfĂŞ, oczekujÂąc na zmianĂŞ, ale nic siĂŞ nie dziaÂło.

— Jakim diabÂłem jesteÂś, Âże nie zamieniasz siĂŞ w syrenĂŞ?

Nimfa spojrzaÂła na Ginny i aÂż otworzyÂła usta.

— W syrenĂŞ? — ObejrzaÂła nogi. — ChciaÂłabym byĂŚ syrenÂą. TatuÂś mĂłwiÂł, Âże majÂą bardzo Âładny gÂłos, a ja go niestety nie mam. MyÂślisz, Âże byÂłyby tak hojne i po obdarowaniu mnie kilkoma darami daÂłyby Âładny gÂłos?

— Nie pogrywaj ze mnÂą — ostrzegÂła Ginny, unoszÂąc wyÂżej procĂŞ. — Jestem uzbrojona.

Nimfa zamyÂśliÂła siĂŞ przez chwilĂŞ, aÂż wreszcie podeszÂła do WeasleyĂłwny i zaczĂŞÂła machaĂŚ nad jej gÂłowÂą.

— Co ty robisz?! OdejdÂź ode mnie!

— Odganiam gnĂŞbiwtryski z twojej gÂłowy. Strasznie duÂżo siĂŞ ich tam wyroiÂło — odpowiedziaÂła jak gdyby nigdy nic, nie przestajÂąc machaĂŚ.

— PrzestaĂą!

OdeszÂła krok w tyÂł, ale zapomniaÂła o wiadrze. WywrĂłciÂła siĂŞ boleÂśnie na tyÂłek, jĂŞknĂŞÂła i w jeszcze gorszym nastroju zÂłapaÂła za kubeÂł, w razie gdyby musiaÂła siĂŞ nim broniĂŚ.

— Wszystko w porzÂądku? WiedziaÂłam, Âże nie powinnam tego robiĂŚ. Ludzie zawsze dziwnie reagujÂą, gdy odganiam gnĂŞbiwtryski. KrzyczÂą i krzyczÂą, a czasami mocno chwytajÂą za ramiĂŞ, ale to jedynie nasila wielkoœÌ gnĂŞbiwtryskĂłw. — WestchnĂŞÂła cicho i spojrzaÂła na ziemiĂŞ. — Ale rozumiem, Âże Indian to jeszcze bardziej denerwuje.

Tym razem to Ginny wytrzeszczyÂła ze zdziwienia oczy.

— Indian? Jakich Indian? Czy ty siĂŞ sÂłyszysz? Merlinie, co z tobÂą nie tak?

— TatuÂś mĂłwi, Âże mam bujnÂą wyobraÂźniĂŞ. MyÂślaÂłam, Âże przyjmiesz mĂłj dar i Âże zaprzyjaÂźniĂŞ siĂŞ z Indianami, ale wychodzi na to, Âże muszĂŞ jeszcze trochĂŞ poczytaĂŚ o ich magicznej kulturze.

Ginny zaczĂŞÂła siĂŞ powoli cofaĂŚ, nie tracÂąc z oczu szalonej dziewczynki. Jak inaczej wyjaÂśniĂŚ fakt, Âże wygadywaÂła takie gÂłupstwa? OczywiÂście, Âże byÂła szalona!

— O czym ty gadasz? Jacy Indianie? Ja nie jestem ÂżadnÂą IndiankÂą!

Dziewczynka powoli skierowaÂła na niÂą wzrok i przechyliÂła na bok gÂłowĂŞ. Jej oczy dokÂładnie skanowaÂły Ginny od gÂłowĂŞ aÂż po stopy i jeszcze raz, aÂż wreszcie powiedziaÂła:

— Na pewno? Bo tak wyglÂądasz.

Ginny krzyknĂŞÂła mentalnie.

***

— Na matkĂŞ Merlina! Ginny, jak ty wyglÂądasz?

RzuciÂła buty w kÂąt i odburknĂŞÂła Ronowi:

— Tak, jak widaĂŚ.

Starszy brat jednak nie zadowoli³ siê tak¹ informacj¹ i zagrodzi³ jej przejœcie, gdy chcia³a pójœÌ do swojego pokoju.

— Co? — ZgromiÂła go wzrokiem, od ktĂłrego Ron ani myÂślaÂł siĂŞ cofn¹Ì.

— Co ty masz na twarzy?

— ZielonÂą farbĂŞ. Nigdy jej nie widziaÂłeÂś?

SkrzywiÂł siĂŞ, jakby dostaÂł prosto w brzuch, i kontynuowaÂł przepytywanie:

— Czemu ciĂŞ tak dÂługo nie byÂło?

— PolowaÂłam na nimfy.

— ÂŻe co? — ZdziwiÂł siĂŞ, a Ginny popatrzyÂła na niego jak na idiotĂŞ.

— Tak, jak sÂłyszaÂłeÂś. Czy teraz mogĂŞ przejœÌ? Po drodze wpadÂłam w kupĂŞ niedÂźwiedzia.

Ron, jakby dopiero teraz wyczuwaj¹c smród, odsun¹³ siê na bok.

— DziĂŞkujĂŞ — wycedziÂła i, nie zaszczycajÂąc go juÂż wiĂŞcej spojrzeniem, zaczĂŞÂła wspinaĂŚ siĂŞ mozolnie po schodach.

Gdy byÂła u szczytu, doszÂło do niej ostatnie pytanie brata:

— Jakie nimfy?

— WODNE! — I zatrzasnĂŞÂła gÂłoÂśno drzwi do Âłazienki.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?