Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Kolacja przebiegaÂła jak zawsze poÂśrĂłd krzyku i ciÂągÂłego plecenia Percy'ego, ktĂłry staraÂł siĂŞ zagÂłuszyĂŚ harmider. WÂłaÂściwie wyglÂądaÂła jak kaÂżdego wieczoru od szeÂściu lat jej Âżycia z dwoma wyjÂątkami: pustym krzesÂłem Billa i skupionym na Ginny wzroku Rona. Nie wiedziaÂła, ktĂłre rozstrajaÂło jÂą bardziej nerwowo.

Postanowi³a jednak skupiÌ uwagê na jednym problemie: Ronie. Co chwilê rzuca³a mu krzywe spojrzenia znad talerza, a on odwdziêcza³ siê niewinnymi mrugniêciami oczu, jakby zachowywa³ siê specjalnie grzecznie, aby wyci¹gn¹Ì od niej informacje.

Nic z tego, przekaza³a mu bezg³oœnie, a Ron znowu, jak na z³oœÌ, zamruga³.

OdwrĂłciÂła od niego wzrok i skupiÂła siĂŞ na Percym.

— KtoÂś mi kradnie ksi¹¿ki! Przez ostatnie dwa tygodnie notorycznie znikajÂą mi ksiĂŞgi z pó³ki. Musimy coÂś z tym zrobiĂŚ!

— OczywiÂście, Percy — odpowiedziaÂł znudzony tata, wkÂładajÂąc do ust spory kawaÂłek kurczaka.

— Gdyby to siĂŞ zdarzyÂło na tle publicznym, nie miaÂłbym Âżadnych oporĂłw, aby zgÂłosiĂŚ to aurorom! Ale skoro zÂłodziejem jest ktoÂś z rodziny, to wystarczy odgnamianie ogrodu i tygodniowe zmywanie naczyĂą.

Ginny prychnê³a cicho pod nosem. I tak mia³a zamiar zwróciÌ ksi¹¿ki Percy'emu, gdy tylko skoùczy sprawê z nimf¹.

Spojrza³a ukradkiem na Rona i zauwa¿y³a, ¿e zmarszczy³ w zamyœleniu brwi, a nieobecny wzrok skierowa³ na Percy'ego. Najwidoczniej jakieœ g³êbsze procesy myœlowe musia³y siê odbywaÌ w jego g³owie.

— A o czym ci te ksi¹¿ki znikajÂą? — wtrÂąciÂł Charlie.

Percy wolno skierowaÂł na niego wzrok z minÂą wyraÂżajÂącÂą czyste oburzenie oraz, co zdziwiÂło Ginny, podejrzliwoÂściÂą. Jakkolwiek Percy wywyÂższaÂł siĂŞ ponad innych, tak nigdy nie prĂłbowaÂł tego na Charlie'em. WyznawaÂł zasadĂŞ, Âże starszym siĂŞ nie podskakiwaÂło, bo tak wedÂług niego byÂło rozsÂądniej. Teraz jednak, garbiÂąc siĂŞ i taksujÂąc spojrzeniem brata jak wroga, dziewczynĂŞ obleciaÂła myÂśl, iÂż Percy juÂż dawno wyszedÂł z cienia rodzeĂąstwa i staÂł na rĂłwni z nimi.

— O magicznych stworzeniach. — PokrĂŞciÂł szklankÂą wody, nie spuszczajÂąc z oczu Charlie'ego. — TwĂłj temat, co nie?

Charlie zamarÂł z otwartymi ustami oraz uniesionÂą rĂŞkÂą. Ginny naprawdĂŞ mu wspó³czuÂła, bo nic nie mogÂło uchroniĂŚ siĂŞ od gniewu Percy'ego: nawet wÂłasna rodzina. Ale teÂż, szczerze powiedziawszy, nie chciaÂła zwracaĂŚ na siebie uwagi. Za bardzo baÂła siĂŞ konsekwencji, jakie mogÂłyby na niÂą spaœÌ, gdyby w tym momencie przyznaÂła siĂŞ do kradzieÂży tuÂż przed ca³¹ rodzinÂą. Skoro miaÂła szansĂŞ oddaĂŚ ksi¹¿ki – to je odda, ale bez przyznawania siĂŞ do winy.

— Nie ukradÂłem ich — powiedziaÂł sÂłabo Charlie, pokrywajÂąc siĂŞ czerwieniÂą.

Ginny skrzywi³a siê na nêdzny ton g³osu brata. Nigdy nie mia³ tak mocnego charakteru jak Bill i wola³ wzi¹Ì na siebie konsekwencje, ni¿ broniÌ siê przed atakiem. Ginny uwa¿a³a, ¿e to czyni³o go s³abym.

— Jasne, a ja spadÂłem z nieba. Powiedz mi: jak to zrobiÂłeÂś? I nie chodzi mi tu o samo wejÂście do mojego pokoju, ale o to, jak pokonaÂłeÂś sumienie. W koĂącu musiaÂło siĂŞ jakoÂś odezwaĂŚ, co nie? — UÂśmiechn¹³ siĂŞ perfidnie znad szklanki, przybierajÂąc jak najbardziej zainteresowanÂą minĂŞ.

Gdyby tylko nie byÂł tak okropny, moÂże udaÂłoby mu siĂŞ zostaĂŚ dobrym aktorem, pomyÂślaÂła Ginny.

Charlie poczerwieniaÂł jeszcze bardziej.

— T-to nie byÂłem ja — wyjÂąkaÂł, spuszczajÂąc siĂŞ niÂżej na krzeÂśle.

Ginny rzuci³a okiem na rodziców: pogr¹¿yli siê w rozmowie, wiêc kompletnie nie s³yszeli, co dzia³o siê tu¿ pod ich nosami. Nie pierwszy i nie ostatni raz.

— KÂłam tak dalej, a moÂże w koĂącu upodobnisz siĂŞ do Billa — stwierdziÂł Percy, upijajÂąc Âłyk wody i nie baczÂąc na brata.

Charlie nie uniós³ g³owy znad talerza do koùca kolacji. Percy'ego z kolei nie interesowa³o, co dzia³o siê ze starszym rodzeùstwem, bo do³¹czy³ do rozmowy rodziców o miot³ach i eliksirach. Wydawa³ siê, jakby ca³kowicie zapomnia³ o dyskusji, która dopiero co siê skoùczy³a; tak bardzo poch³onê³y go nieistotne w tym momencie tematy.

A Ginny wyrzucaÂła sobie, Âże jednak nie wziĂŞÂła gÂłosu w rozmowie. MoÂże wtedy, gdy tylko patrzyÂła na Charliego, jej samej nie ÂściskaÂłoby siĂŞ serce na widok tego, jak bardzo staraÂł siĂŞ zasÂłoniĂŚ wÂłosami.

***

Tego samego dnia, gdy zapad³a ciemna noc, rozchyli³a po cichu okna i zeskoczy³a na daszek tu¿ pod parapetem. Stopniowo zaczê³a wyk³adaÌ ksi¹¿ki Percy'ego, których, jak siê okaza³o, wziê³a zaskakuj¹co du¿o. I jakim cudem Percy nigdy nie nakry³ Ginny na kradzie¿y? Nie mia³a pojêcia.

SÂłyszaÂła pohukiwanie sowy i cykanie Âświerszczy. RzeÂśkie powietrze wtargnĂŞÂło do jej pÂłuc, dziĂŞki czemu mogÂła nacieszyĂŚ siĂŞ powoli koĂączÂącym siĂŞ latem. DokÂładnie tak samo pachniaÂło w dniu, w ktĂłrym Bill uciekÂł z domu: czymÂś w rodzaju wilgoci, jakby zaraz miaÂło padaĂŚ. PamiĂŞtaÂła, Âże orzeÂźwiÂło jÂą ono, jak gdyby na znak, Âże zaraz wybudzi siĂŞ ze sÂłodkiego snu, ktĂłry trwaÂł zdecydowanie za dÂługo.

Z jeszcze wiĂŞkszÂą energiÂą przyÂłoÂżyÂła siĂŞ do wykÂładania ksi¹¿ek. Bill jÂą zostawiÂł i koniec – mleko siĂŞ wylaÂło. Gdyby istniaÂła moÂżliwoœÌ cofniĂŞcia siĂŞ w czasie, Ginny pewnie ponownie pozwoliÂłaby mu odejœÌ i ponownie przeÂżywaÂłaby katusze zwiÂązane z samotnoÂściÂą.

Z³a na siebie, ¿e pozwoli³a, aby melancholia j¹ dopad³a, wyci¹gnê³a ostatni¹ ksi¹¿kê i postawi³a przed sob¹. Teraz musia³a tylko obejœÌ naoko³o daszek domu, ¿eby dostaÌ siê do pokoju Percy'ego. Z lewej strony znajdowa³ siê balkon. Nie da³a rady siê na niego wspi¹Ì, bo by³ ogrodzony barierkami, wiêc musia³a obraÌ okrê¿n¹ drogê, to znaczy przejœÌ przez sypialniê Billa, Rona, Charlie'ego, bliŸniaków i w koùcu do Percy'ego. Jeœli którekolwiek z nich nie spa³o, mia³a przechlapane.

Wziê³a wiêc g³êboki oddech i ruszy³a w drogê z trzema ksi¹¿kami u boku. Na pocz¹tku pokój Billa. Mo¿e i sta³ pusty, ale nigdy nie wiadomo, czy ktoœ tam akurat nie wszed³.

WychyliÂła siĂŞ bezpiecznie zza kÂąta i zajrzaÂła do Âśrodka. Nic. Sypialnia pozostaÂła w dokÂładnie takim samym stanie, jak jÂą zostawiÂła dwa tygodnie temu. OdetchnĂŞÂła wiĂŞc z ulgÂą ruszyÂła dalej.

CzĂŞsto nachodziÂły jÂą pytania co takiego staÂło siĂŞ z Billem i dlaczego Apolonia zostaÂła zamordowana. StaraÂła siĂŞ je zagÂłuszaĂŚ naukÂą o nimfach (z ktĂłrej w koĂącu nic nie wynikÂło) i skupiaĂŚ siĂŞ na teraÂźniejszoÂści, na ostatnich chwilach lata, ale nie zawsze jej to wychodziÂło. Zazwyczaj niepokĂłj ÂłapaÂł jÂą w nocy, gdy kÂładÂła siĂŞ spaĂŚ, przez co nastĂŞpnego dnia wyglÂądaÂła jak zombie. Albo raczej jak Ron, ktĂłry po prostu od zawsze miaÂł duÂże wory pod oczami, niewaÂżne jak dÂługo by spaÂł. Czasami drĂŞczyÂły jÂą koszmary, w ktĂłrych Bill leÂżaÂł w kaÂłuÂży krwi, z pustymi oczami skierowanymi ku gĂłrze. BudziÂła siĂŞ z niemym krzykiem na ustach i gorzkim poczuciem samotnoÂści na ustach.

I te g³upie sowy, które raz po raz przypomina³y jej o tej felernej nocy, kiedy Bill odszed³... Czasami chcia³a je zastrzeliÌ, ale zaraz potem uœwiadamia³a sobie, ¿e jeszcze nie mog³a czarowaÌ ró¿d¿k¹.

Kolejny pokĂłj naleÂżaÂł do Rona. WidziaÂła, Âże leÂżaÂł w ³ó¿ku, bo koÂłdra unosiÂła siĂŞ i opadaÂła, a ruda gÂłowa siĂŞ spod niej wychylaÂła. Najciszej, jak tylko potrafiÂła, przeszÂła do sypialni kolejnych braci, aÂż w koĂącu, gdy reszta juÂż spaÂła, stanĂŞÂła przy oknie Percy'ego. O dziwo, nie byÂło go w pokoju. Natychmiast obleciaÂł jÂą stres, a serce skurczyÂło siĂŞ do wielkoÂści fasolki, gdy uÂświadomiÂła sobie, Âże brat moÂże znajdowaĂŚ siĂŞ gdziekolwiek – nawet za jej plecami.

Powoli obrĂłciÂła siĂŞ do tyÂłu, ale nikogo nie znalazÂła. Jedynie gwiazdy byÂły Âświadkami tego, co miaÂła zamiar zrobiĂŚ.

Niczym w¹¿ wpe³z³a przez otwarte okno do sypialni. Potr¹ci³a ma³y wazon z kwiatami, który w porê chwyci³a, nim siê przewróci³. Wydawa³o siê, ¿e serce jej zaraz wyskoczy z piersi, a dr¿¹ce rêce same z siebie coœ st³uk¹ i wtedy bêdzie po wszystkim. Nawet oddechu nie mog³a uregulowaÌ, tak przestraszona by³a.

Po prawej i lewej stronie sta³y ogromne biblioteczki, które a¿ po brzegi wype³nia³y ksi¹¿ki. Niektóre ksiêgi le¿a³y równie¿ w idealnie u³o¿onej kupce na pod³odze i na biurku, tworz¹c kilka wysokich wie¿yczek. Zewsz¹d a¿ razi³a iloœÌ niebieskiego: czy to na œcianach, czy to na pod³odze, czy to nawet na meblach. Ginny stwierdzi³a, ¿e Percy nie mia³ za grosz gustu. Wszystko by³o perfekcyjnie jednolite. Nawet jego g³upie koszule o takim samym kroju.

Podesz³a do biblioteczki po prawej i po³o¿y³a na niej trzy ksi¹¿ki. Nie martwi³a siê nad pouk³adaniem ich wed³ug wielkoœci, bo tym akurat zajmie siê jutro Percy.

Kiedy skoùczy³a, ruszy³a z powrotem w stronê okna, które rozchyli³a nieco bardziej, ¿eby nie przeciskaÌ siê miêdzy nim a parapetem jak gad. Zosta³y jej zaledwie trzy tury: ka¿da po cztery ksi¹¿ki i w koùcu bêdzie mog³a pójœÌ spaÌ.

Nie spodziewaÂła siĂŞ jednak, Âże kiedy wrĂłci po ksiĂŞgi, na daszku napotka rĂłwnieÂż Rona.

— A co ty tu robisz? — szepnĂŞÂła wÂściekle, patrzÂąc, jak brat powoli uniĂłsÂł wzrok znad ksi¹¿ek.

— To sÂą Percy'ego? — Kiwn¹³ gÂłowÂą w stronĂŞ sterty, nie odpowiedziawszy na zadane pytanie.

Ginny milczaÂła jak zaklĂŞta. ZacisnĂŞÂła usta i splotÂła rĂŞce na piersi.

— Czyli tak. — Potakn¹³, znowu odwracajÂąc siĂŞ do ksi¹¿ek.

Przez pewien czas na nie patrzy³, a¿ w koùcu westchn¹³ i podrapa³ siê w kark.

— ZgadujĂŞ, Âże potrzebujesz pomocy.

— Nie, nie potrzebujĂŞ. — UniosÂła wyÂżej gÂłowĂŞ i zmruÂżyÂła oczy.

Ron uœmiechn¹³ siê powoli i wzi¹³ do r¹k ksi¹¿ki.

— Z pewnoÂściÂą. Percy nie bĂŞdzie zadowolony, kiedy wrĂłci do pokoju, a tam napotka swojego dÂługo tropionego zÂłodzieja.

— Ty... SkÂąd wiedziaÂłeÂś?

Wzruszy³ ramionami, b³¹dz¹c wzrokiem gdzieœ po daszku.

— Jak Percy powiedziaÂł, Âże znikajÂą mu ksi¹¿ki o magicznych stworzeniach, Âłatwo siĂŞ domyÂśliÂłem, Âże to twoja robota. W koĂącu sama mi powiedziaÂłaÂś, Âże polujesz na nimfy wodne.

— PolowaÂłam — poprawiÂła automatycznie, a Ron siĂŞ skrzywiÂł. — A poza tym nie pomyÂślaÂłeÂś, Âże mogĂŞ blefowaĂŚ?

Zamyœli³ siê, robi¹c minê, z której Ginny zawsze siê œmia³a. Wygl¹da³, jakby tworzy³ now¹ teoriê œwiata albo jakby g³ówkowa³ nad skomplikowanymi runami, jak to mia³ w zwyczaju Bill. Tym razem jednak Ginny nie by³o do œmiechu, szczególnie kiedy cisza przed odpowiedzi¹ Rona d³u¿y³a siê bardziej ni¿ ego Percy'ego.

— WÂłaÂściwie... nie przeszÂło mi to przez myÂśl — przyznaÂł.

Ginny prychnĂŞÂła.

— A wiĂŞc jesteÂś idiotÂą.

— Albo po prostu wierzĂŞ, Âże siostra by mnie nie okÂłamaÂła.

OpadÂły jej rĂŞce.

— Zatem jesteÂś gÂłupim idealistÂą.

Wziê³a do r¹k cztery ksiêgi i wyminê³a Rona, ruszaj¹c z powrotem do pokoju Percy'ego. S³ysza³a, ¿e brat pod¹¿a³ za ni¹; nie zachowywa³ siê specjalnie cicho. Nawet umar³y by go us³ysza³, bo Ron st¹pa³ po daszku jak s³où, a w dodatku mówi³ normalnym tonem, niezni¿onym do szeptu.

— Co to znaczy idealista? — spytaÂł, tym samym powodujÂąc, Âże Ginny musiaÂła wzi¹Ì g³êboki oddech, aby powstrzymaĂŚ siĂŞ od rzucenia w niego ksi¹¿kami.

— Zapytaj Percy'ego, skoro tak pilnie go sÂłuchasz.

— Ty rĂłwnieÂż, skoro przejmujesz jego sÂłownictwo.

Zatrzyma³a siê gwa³townie, przez co Ron o ma³o na ni¹ nie wpad³. Dobrze, ¿e daszek nie by³ mokry, bo spad³by na sam dó³, rozbijaj¹c tym samym cia³o o niezbyt miêkk¹ ziemiê.

— PosÂłuchaj — powiedziaÂła, odwracajÂąc siĂŞ w jego stronĂŞ i unoszÂąc podbrĂłdek tak wysoko, jakby przemawiaÂła do sÂługi. — Nie wiem, co ty tutaj robisz ani jaki masz w tym cel, ale dobrze ci radzĂŞ: spadaj stÂąd, zanim ciĂŞ przez przypadek zepchnĂŞ.

Ron uniĂłsÂł brwi i rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła, a na jego twarz wystÂąpiÂła ta sama mina, ktĂłrej Ginny nie cierpiaÂła: niewiniÂątka. Bardziej niÂż kiedykolwiek chciaÂła go uderzyĂŚ albo porzÂądnie nakrzyczeĂŚ, ale nie mogÂła – nie kiedy znajdowali siĂŞ w nocy na daszku domu, prĂłbujÂąc przemyciĂŚ ksi¹¿ki do pokoju Percy'ego.

— Czemu zawsze we wszystkim doszukujesz siĂŞ celu? Czy nie moÂżesz chociaÂż raz uwierzyĂŚ, Âże ktoÂś ma dobre serce i prĂłbuje pomĂłc rodzinie, mimo Âże ta zadziera nosa wyÂżej niÂż na to zasÂługuje? Jako brat, w dodatku starszy, powinienem ratowaĂŚ ci tyÂłek.

— I mĂŞczyĂŚ swojÂą obecnoÂściÂą, mimo Âże mĂłwiĂŞ, Âże poradzĂŞ sobie sama — odszepnĂŞÂła, nim Ron zd¹¿yÂł cokolwiek wiĂŞcej dodaĂŚ. — A w Âżyciu nie ma nic za darmo. Musisz czegoÂś chcieĂŚ.

Ron prychn¹³, uœmiechaj¹c siê kpi¹co pod nosem.

— Nie jestem jak ty. Wiem, co to szlachetnoœÌ.

Ginny nabraÂła gwaÂłtownie powietrze i wydĂŞÂła policzki.

— A co to ma z kolei znaczyĂŚ?

— Tylko to, Âże daleko ci do ideaÂłu Gryfonki, do ktĂłrego tak d¹¿ysz. Mam racjĂŞ?

UtrzymaÂła spojrzenie Rona, nawet przez chwilĂŞ nie myÂślÂąc, aby odwrĂłciĂŚ wzrok. Nikt nie bĂŞdzie twierdziÂł, Âże nie nadawaÂła siĂŞ na GryfonkĂŞ, a w szczegĂłlnoÂści jej brat. Gdyby nie fakt, Âże w gÂłowie miaÂła denerwujÂący gÂłosik, ktĂłry szeptaÂł, iÂż Ron mĂłwiÂł prawdĂŞ, czym prĂŞdzej kontynuowaÂłaby potyczkĂŞ sÂłownÂą.

Poprawi³a ksi¹¿ki na ramieniu i postarawszy siê, aby jej ton by³ spokojny, powiedzia³a:

— MoÂże i masz. Ale to nie znaczy, Âże tego ideaÂłu nie osiÂągnĂŞ.

OdwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i przemknĂŞÂła jak cieĂą do pokoju Percy'ego, a w nim znowu uÂłoÂżyÂła ksiĂŞgi w biblioteczce. Ron po chwili podszedÂł do okna i bez ani jednego sÂłowa podaÂł ksi¹¿ki. Kiedy odszedÂł, Ginny pozwoliÂła sobie na maÂły uÂśmiech satysfakcji – wygraÂła malutkÂą bitwĂŞ pomiĂŞdzy niÂą a bratem. Nawet sowa pogratulowaÂła, wydajÂąc odgÂłos hukania.

W ciszy minĂŞÂła im reszta akcji odkÂładania ksi¹¿ek na pó³kĂŞ, a gdy skoĂączyli, odeszli bez sÂłowa poÂżegnania do swoich pokoi. Ginny, mogÂąc wreszcie spaĂŚ spokojnie, poÂłoÂżyÂła siĂŞ z uÂśmiechem na ustach. To byÂł dobry dzieĂą, z wyjÂątkiem tej „nimfy". Ale co do niej rĂłwnieÂż miaÂła plan. Wystarczy, Âże jutro z kimÂś porozmawia.

***

— Mam ci pomĂłc z tamtÂą nimfÂą, na ktĂłrÂą polowaÂłaÂś? ZwariowaÂłaÂś?!

Ginny westchnê³a, kiedy Ron prêdko wsta³ od sto³u i stan¹³ obok zlewu, w którym magicznie my³y siê naczynia. Opar³ siê o niego, przez co wygl¹da³ dok³adnie tak samo jak Bill, kiedy coœ sz³o nie po jego myœli. Widzia³a, jak Ron gor¹czkowo myœla³ nad tym, o co go w³aœnie poprosi³a: ca³y siê zaczerwieni³ i utkwi³ wzrok w kranie, jakby ten mia³ mu daÌ odpowiedzi na wszystkie pytania œwiata.

— W koĂącu mĂłwiÂłeÂś, Âże chcesz byĂŚ dobrym starszym bratem i mi pomĂłc.

— O nie, nie. Nie wykorzystuj moich s³ów przeciwko mnie. — WskazaÂł na niÂą palcem, a przy tym caÂły siĂŞ krzywiÂł i ciskaÂł gromy z oczu.

— Rozumiem, czemu jesteÂś taki zdenerwowany, ale pomyÂśl... MoÂże to nie byÂła prawdziwa nimfa. PrzecieÂż nie dostaÂła ogona, kiedy oblaÂłam jÂą wodÂą.

— Ty oblaÂłaÂś... CO?! CzyÂś ty juÂż kompletnie oszalaÂła?

Wzruszy³a ramionami, a Ron wzi¹³ g³êboki oddech, zwracaj¹c g³owê ku górze.

— Gryffindorze, chroĂą mnie przed gÂłupotÂą mojej siostry — powiedziaÂł, splatajÂąc ze sobÂą palce jak do paciorka.

Ginny prychnĂŞÂła pod nosem i pociÂągnĂŞÂła Âłyk soku pomaraĂączowego.

— ByÂłam uzbrojona, nic by mi siĂŞ nie staÂło.

— Ach tak? To jakÂą broĂą wziĂŞÂłaÂś? TĂŞ czarnuszkĂŞ, ktĂłra ciĂŞ kiedyÂś zaatakowaÂła w rĂŞkĂŞ?

Ginny zmruÂżyÂła oczy i gÂłoÂśno siorbnĂŞÂła, co miaÂło w zamierzeniu zdenerwowaĂŚ brata jeszcze bardziej. Jak widaĂŚ, udaÂło siĂŞ, bo Ron byÂł czerwieĂąszy niÂż szkarÂłat na godle Gryffindoru.

— ProcĂŞ i kamienie.

— Ty... skÂąd ty w ogĂłle masz procĂŞ?

— To dÂługa historia. — MachnĂŞÂła rĂŞkÂą, jakby to byÂł nieistotny szczegó³. — A poza tym juÂż jej nie mam. ZostawiÂłam przy strumieniu, gdy postanowiÂłam uciec.

— Cudownie. WiĂŞc jak zamierzasz zaatakowaĂŚ nimfĂŞ jeszcze raz?

Ginny odchyliÂła siĂŞ do tyÂłu, a na usta powoli wstÂąpiÂł jej uÂśmieszek zadowolenia. PrzypominaÂła kota, ktĂłry wreszcie dostaÂł to, na co oczekiwaÂł.

— Z tobÂą w roli przybocznego. BĂŞdziesz mnie chroniÂł od gĂłry, kiedy ja pĂłjdĂŞ porozmawiaĂŚ z tamtÂą dziewczynÂą.

Ron nie wydawa³ siê przekonany jej s³owami, bo wygi¹³ usta w niepewnym geœcie i skierowa³ wzrok na pod³ogê.

— SkÂąd moÂżesz wiedzieĂŚ, Âże ta dziewczyna wci¹¿ bĂŞdzie nad strumieniem? Albo co jeÂśli ciĂŞ zaatakuje, a ja nie bĂŞdĂŞ w stanie ciĂŞ ochroniĂŚ?

— CoÂś mi siĂŞ wydaje, Âże jest raczej pokojowo nastawiona. Co prawda dziwnie siĂŞ zachowywaÂła, jak jÂą pierwszy raz spotkaÂłam, ale kaÂżdy jest na swĂłj sposĂłb dziwny. A ty w razie czego bĂŞdziesz Âświadkiem zdarzenia. Jak mnie porwie, to przynajmniej ktoÂś zda relacjĂŞ aurorom.

Ginny obserwowa³a, jak Ron przetrawia³ informacje w mózgu, oczekuj¹c na ostateczny wynik. Naprawdê chcia³a raz na zawsze wyjaœniÌ sytuacjê z tamt¹ dziewczyn¹, ale do tego potrzebowa³a pomocy kogoœ innego. Podœwiadomie te¿ pragnê³a wygadaÌ siê komuœ bliskiemu, a skoro Billa nie by³o, pozostawa³ Ron. Tylko on podziela³ okropne wra¿enie odtr¹cenia przez resztê rodziny, a przez to istnia³o wiêksze prawdopodobieùstwo, ¿e zgodzi siê na wspó³pracê. W koùcu lepiej dzia³aÌ we dwójkê, ni¿ staÌ na uboczu Weasleyów.

Ron potakn¹³ i w koùcu spojrza³ na Ginny z czymœ, co chcia³a ujrzeÌ: zdecydowaniem i zgod¹.

— A co jeÂśli to mnie zaatakuje?

— To wtedy postaram siĂŞ uciekaĂŚ jak najszybciej, Âżeby podczas pogrzebu wygÂłosiĂŚ ci piĂŞknÂą mowĂŞ poÂżegnalnÂą.

Ron prychn¹³, choÌ na usta wyst¹pi³ mu ma³y uœmiech.

— Tak myÂślaÂłem. — UsiadÂł naprzeciwko Ginny, chwytajÂąc za swojÂą szklankĂŞ z sokiem. — Ale chcĂŞ czegoÂś w zamian.

Dziewczyna spojrzaÂła na niego z niemym pytaniem.

— Opowiesz mi, co siĂŞ staÂło poprzednim razem, gdy poszÂłaÂś na nimfĂŞ.

ZgodziÂła siĂŞ, choĂŚ na pewno nie z radoÂściÂą. Mimo tego przywoÂłaÂła na usta faÂłszywy uÂśmiech i z gÂłosem przepeÂłnionym radoÂściÂą, oznajmiÂła:

— Opowiem ci jutro w drodze. A teraz wypijmy. — UniosÂła do gĂłry szklankĂŞ z sokiem. — Za ksi¹¿ki i nimfy!

— Za ksi¹¿ki i nimfy!

StuknĂŞli siĂŞ szklankami i zaczĂŞli rozmowĂŞ o tak parszywych magicznych stworzeniach, o jakich mogli tylko pomyÂśleĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?